Chapter Three

Ilang araw matapos ang gabi ng halik, mas malinaw kay Rafael na wala ni isa mang babae sa kumpanya ang makapagpawi sa init na nararamdaman niya.

“Roset… hindi ka sapat,” bulong niya sa sarili habang nakaupo sa executive lounge.

Ang babaeng may mataas na posisyon sa kumpanya ay nakatingin sa kanya, umaasang may tugon sa kanyang damdamin. Pero hindi niya kaya. Hindi siya basta-basta makakalimot kay Luna.

“Rafael… ikaw ba ay magpapatuloy sa ganitong laro?” tanong ni Roset, mababa ang boses.

“Huwag mo akong gambalain,” sagot niya, malamig, at itinulak ang baso ng alak. “Hindi mo ako naiintindihan. Wala ni isa sa inyo—hindi niyo ako kayang gawing masaya… parang siya.”

“Luna?” bumulong si Roset, halatang nagtaka at nasaktan.

“Hindi iyon para sa’yo,” tugon niya, matalim ngunit tahimik.

“Isa lang ang mahalaga sa isip ko… at hindi ka ‘yon.”

Lumakad siya palabas ng lounge, iniwan ang babae na hindi nakakaunawa sa dahilan ng biglaang pagtanggi niya. Samantala, patuloy na umiwas si Luna sa kanya.

“Sir… wala po akong ibang plano,” mahinang paliwanag ni Luna habang nag-aayos ng mga folder sa hallway.

“Hindi mo kailangan ipaliwanag sa akin,”

“Sapat na malaman ko na naroroon ka… at hindi ka mawawala sa paningin ko.” sagot ni Rafael, nakatayo sa dulo ng hallway.

“Sir… parang sumusunod po kayo sa akin,” mahina ngunit diretso ang sagot ni Luna.

“Obserbasyon lang. Obserbasyon lang,” mariing bulong niya, habang tahimik na pinagmamasdan ang bawat galaw niya.

“Gusto kong makita ang lahat… bawat galaw mo, bawat titig mo… kahit hindi mo ako tinitingnan.”

“Hindi ko po sinasadya,” sagot ni Luna, tumigil sa paglakad, nakatingin sa sahig.

“Hindi mo sinasadya… o hindi mo puwedeng sabihin?” tugon niya, mas malapit na sa kanya.

“Hindi mo puwedeng itanggi na may epekto ka rin sa akin.”

Tumigil si Luna, nanginginig ang kamay.

“Sir… kailangan po nating panatilihin ang propesyonalismo.”

“Propesyonalismo?” tanong niya, pinagmamasdan ang mukha niya.

“Hindi mo ba nararamdaman? Hindi mo ba alam kung gaano kahirap na umiwas sa bawat galaw mo?”

“Hindi ko po iniwasan… pero…”

“Pero ano?”

“Hindi mo puwedeng sabihin na wala kang nararamdaman. Kahit kaunti lang… kahit kaunti, ramdam ko.” bulong niya, humihinga nang malalim.

Si Luna ay tumigil, pinisil ang folder sa kanyang harap.

“Sir… hindi ko puwedeng gawing ganito. Hindi ko puwedeng…”

“Hindi mo kailangan gawing tama o mali,” sagot ni Rafael, huminto sa harap niya. “Sapat na makita ko. Sapat na malaman ko ang bawat galaw mo… bawat titig mo.”

Sa isang gabi, matapos ang opisina, hindi nagpaalam si Rafael.

“Luna… sandali lang,” tawag niya habang pinapako ang tingin sa kanya sa doorway.

“Ano po ulit ang kailangan ninyo, sir?” malamig ang tono ni Luna.

“Hindi ulit ‘sir’. Rafael,” itinutok niya ang tingin sa kanya.

“Gusto kong malaman kung sino ka kapag wala akong pinapansin… kapag tahimik ka lang.”

Saglit na natigil si Luna sa mismong pintuan. Ang kamay niya ay nakahawak pa sa doorknob, ngunit hindi niya ito maitulak palabas. Ramdam niya ang bigat ng titig ni Rafael sa kanyang likuran—hindi iyon simpleng pagtawag ng boss sa empleyado. Mas personal. Mas direkta.

Dahan-dahan siyang humarap. Sa loob ng opisina, mahina ang ilaw. Tanging desk lamp sa gilid ang nakabukas, nagbibigay ng malambot ngunit madilim na anino sa mukha ni Rafael. Nakaupo siya ngunit tuwid ang tindig, mga mata’y seryoso at tila may hinahanap na sagot sa kanya.

“Hindi po ako… hindi po ako puwedeng…”

“Hindi mo kailangan puwedeng o hindi puwedeng. Sapat na makita kita… sapat na malaman ko. At hindi mo puwedeng itanggi,” mariin niyang sabi, lumalapit.

“Rafael… please,” sagot ni Luna, nanginginig, hawak ang mga folder.

“Hindi ko alam kung paano haharapin ito.”

“Hindi mo kailangan harapin. Hindi mo kailangan gumawa ng desisyon,” sabi niya, tumitig sa kanya nang matagal.

“Sapat na na makita ko. Sapat na malaman ko. At kahit lumayo ka, kahit umiwas, hindi mo puwedeng palayain ang sarili mo sa akin.”

Ngunit sa kabila ng kanyang obsession, alam ni Rafael na kailangan niyang maging maingat.

“Luna… gusto kong malaman kung ano ang iniisip mo,”

“Gusto kong malaman bawat hakbang mo, bawat titig mo, bawat hininga mo.” bulong niya sa sarili habang pinagmamasdan siya sa malayo.

Si Luna ay naglakad palayo, tila walang pakialam, ngunit ramdam niya ang tensyon sa bawat galaw.

“Hindi ka puwedeng mawala sa akin,”

“Hindi ngayon. Hindi kailanman.” mariin niyang sabi.

Hindi nagtagal, nagkaroon ng sandali ng tukso.

“Luna!” Tinawag niya ito mula sa malayo at pinabalik sa opisina. Agad na bumalik at lumapit si Luna kay Rafael.

“Kaya kitang mahalin kahit na hindi mo ako pinapansin.”

“Hindi po… hindi ko po puwedeng…” makikita kay Luna ang pag-aalinlangan.

At sa gitna ng tensyon, naglabas si Rafael ng alok.

“Luna,” mariin niya, tinuturo ang sobre sa mesa.

“Kung kailangan mo… para sa mga gastusin, para sa pamilya mo… tanggapin mo ito.”

“Hindi po… hindi ko po puwedeng tanggapin,” sagot ni Luna agad.

“Ngunit alam kong mahirap,” dagdag niya, tumitig nang malalim.

“Alam kong may pangangailangan ka… at handa akong tulungan ka. Hindi ko hinihingi… hindi mo kailangang sabihin ‘oo’. Gusto ko lang na malaman mo na nandito ako. At handa rin akong ipaglaban ang bawat galaw mo.”

Hindi tinanggap agad ni Luna ang alok.

“Hindi ko po alam… paano ko haharapin ito…”

“Hindi mo kailangang harapin mag-isa,” sagot ni Rafael, dahan-dahan, halos bulong. “Hindi ka nag-iisa. At hindi mo kailangang iwasan ang sarili mo sa akin.”

Nanatili si Luna, nakatingin sa sobre, at sa bawat sandali, naramdaman niya ang tensyon—hindi lang mula kay Rafael, kundi mula rin sa sarili niyang pangangailangan at prinsipyo.

“Rafael… hindi ko po alam…”

“Hindi mo kailangang sabihin,” tugon niya, lumapit nang kaunti.

“Sapat na malaman mo na nandito ako. Sapat na malaman ko na hindi mo puwedeng mawala sa paningin ko. Kahit papaano… kahit kaunti…”