Chapter 04

TULAD NG NAKASANAYAN, maaga pa lang ay gising na si Flint. Kahit siya ang CEO ng sariling engineering firm, pumapasok at umuuwi siya na para bang isa lamang sa mga regular na empleyado.

Gusto niyang maging huwaran sa kanyang mga tauhan, at nagsisimula iyon sa sarili niyang disiplina.

Maayos siyang nakabihis ng long white sleeve polo at gray na slacks, pinaresan niya ito ng black leather shoes. Kapag sa opisina lang siya maglalagi, lalo na kung may meeting, kadalasan ay naka-business casual attire siya, katulad ngayon. Pero kapag mag-o-onsite naman siya, mas madalas siyang nakasuot ng polo shirt at maong na pantalon.

Sinipat niya ng makailang beses sa salamin ang kanyang kabuuan, gaya ng palagi niyang ginagawa tuwing umaga bago bumaba papunta sa kusina.

Hindi siya karaniwang nag-aalmusal sa bahay, madalas ay sa opisina na. Kaya ang pagpunta niya sa kusina ay para lang uminom ng malamig na tubig.

Pagdating niya sa kusina, isang tanawin ang sumalubong sa kanya.

Si Xyza.

Nakatalikod ito, abala sa paglalagay ng gatas sa tasa, gamit ang kutsarita. Walang kamalay-malay sa presensiyang unti-unting lumalapit.

At doon, saglit na tumigil ang oras para kay Flint.

Ang liwanag mula sa bintana ay banayad na bumalot sa katawan ng dalaga. Manipis ang suot nitong pantulog na bestida, at sa nipis niyon ay lantad ang maliit nitong panloob. Napukaw ang atensyon niya sa tanawing nasa harapan, pero agad din niyang kinastigo ang sarili.

Hindi niya ito puwedeng pagpantasyahan, hindi lang dahil sa papel ay magkapatid sila, kundi dahil kabaligtaran sila sa halos lahat ng bagay.

Agad siyang napalingon sa ibang direksyon, pinilit ibalik ang sarili sa ayos. Pagkatapos ay mabilis siyang lumapit sa lalagyan ng mga baso, tila walang nangyari, parang hindi siya naakit kay Xyza ilang segundo lang ang nakalipas.

Kumuha siya ng baso at dumiretso sa water dispenser, tahimik na kumuha ng malamig na tubig. Ayaw na sana niyang magsalita pa, pero bakit kaya kapag nasa paligid niya lang ito ay kusang lumalabas sa bibig niya ang mga salita, para bang iyon ang tanging paraan para mailabas ang inis, o itago ang kung anumang mas malalim na damdamin.

“Himala,” basag niya sa katahimikan kasabay ng pag-inom ng isang baso ng tubig, pagkatapos ay marahan niyang ipinatong sa lababo ang ginamit na baso bago muling nagsalita. “Maaga yatang gumising ang feeling prinsesa at spoiled brat. Sa pagkakaalam ko, tanghaling tapat gumigising ang katulad mo.”

Doon pa lang yata siya napansin ni Xyza. Tahimik nitong inilapag ang kutsaritang ginamit panghalo sa gatas sa lababo bago ito humarap sa kanya.

At muntik na siyang mapaubo.

Walang suot na bra si Xyza. Manipis na nga ang suot nitong pantulog, bahagya pa itong nakalaylay sa bandang dibdib. Ngayon, nakabuyangyang sa harapan niya ang may kalakihang dibdib ng dalaga, na may mumunting koronang halos nagmamakaawang huwag pansinin, pero lalo lamang niyang napansin.

Napalunok siya, pilit na iniiwas ang tingin sa dalaga.

“Anong ginagawa nito? Bakit ba lumalabas ito ng silid na ganyan ang suot, kung alam nitong may mga lalaking kasama sa bahay?” aniya sa sarili.

NANG HUMARAP si Xyza kay Flint, napansin niyang hindi ito makatingin nang diretso sa kanya. Para bang may iniiwasang mapagtuunan ng tingin. Saglit siyang nagtaka, pero hindi na niya pinag-aksayahan pang isipin iyon.

Muli na naman siyang napahanga sa taglay nitong kagwapuhan. Bagay na bagay dito ang suot, malinis tingnan, disente, at mukhang napakabango pa.

Pero hindi dapat nito mahalata ang nakatago niyang paghanga. Kapag nalaman nito, tiyak na pagtatawanan lang siya nito…o mas malala pa, aasar-asarin na naman siya.

Buti na lang at agad niyang naitago ang sariling reaksyon. Mabilis niyang napalitan ang ekspresyon sa mukha, kasabay ng pagpipigil sa anumang emosyon na maaaring magbunyag ng kanyang lihim na paghanga.

Sa halip ay nagsalita siya, sagot sa mga pasaring nito.

“Alam mo, Kuya Flint…” at sadyang pinagdiinan talaga niya ang salitang kuya, may bahid ng panunuya sa kanyang tinig.

Uminom siya ng gatas mula sa hawak niyang tasa ng dahan-dahan, bago marahang ibinaba ang tasa sa counter at muling nagsalita.

“Marunong naman akong umintindi at magparaya…pero para lang sa mga taong karapat-dapat. Ang problema, hindi mo naman iyon deserve mula sa ‘kin. Kasi, ikaw mismo ang nauunang manggulo.”

Diretso ang tingin niya sa mga mata nito, walang bahid ng takot o pag-aalinlangan.

“Akalain mo ‘yon? Hinuhusgahan mo na ako, kahit ngayon mo pa lang naman talaga ako nakilala. O baka naman…may narinig ka lang na kuwento tungkol sa ‘kin mula sa iba, tapos pinaniwalaan mo naman agad?” umiling siya nang bahagya, saka ngumiti ng mapang-asar. “Ang babaw mo palang mag-isip, kuya.” Dugtong pa niya, muling pinagdiinan ang huling salita.

Hindi nakaligtas sa kanyang paningin ang paglunok ni Flint. Maging ang bahagyang pag-igting ng mga panga nito, isang senyales na tinamaan ito sa sinabi niya.

“Umintindi at magparaya, ha?” balik ni Flint, may pang-asar din sa tono. “Panigurado, kahit maayos ang kausap mo, hindi mo pa rin gagawin iyon. Kasi nga, wala kang respeto. Ni katiting na pagpapakumbaba, wala kang alam.”

“Bakit ikaw?” mariing balik ni Xyza, nanginginig ang boses niya sa iritasyon. “Mayroon ka ba ng mga binaggit mo, ha?! Ang kapal mo talaga! Hindi ka talaga karapat-dapat tawaging kuya, kasi wala ka namang alam sa pag-intindi at pagpaparaya!”

Unti-unti na naman nitong binubuhay ang natutulog pa niyang inis at galit para rito.

“Kaya nga only child ako, ‘di ba?” sagot ni Flint, may halong pang-aasar at pagmamataas. “I’m not even intended to be a kuya. Gamitin mo naman ‘yang common sense mo.”

Bahagya pa itong tumawa, kasabay ng mapang-uyam na tono.

“At speaking of pag-intindi at pagpaparaya, sa tingin mo ba makakarating ako sa pagiging CEO kung wala akong good manners, right conduct…o kahit kaunting character development?”

Hindi man lang siya nito pinagbigyang makasagot. Agad nitong ibinato ang susunod pang sasabihin.

“Iyan ang problema sa ‘yo. Akala mo habambuhay ka nang magiging anak mayaman. Ni ‘yung pag-aaral mo, pinabayaan mo. Spoiled brat ka talaga.”

Tuluyan nang sumabog ang galit sa dibdib ni Xyza.

“How dare you na pagsalitaan ako ng ganyan?!” sigaw niya, namumula ang mukha sa matinding galit. “Wala kang alam sa buhay ko! Sumusobra ka na sa mga panghuhusga mo!”

Eksaktong pumasok sa kusina ang ina niya at ama ni Flint, kapwa nagulat sa eksenang nadatnan.

“Hey! What’s happening here?” saway ni Alfredo, kunot ang noo. “Kauma-umaga, nagbabangayan na naman kayo!”

“Xyza! What are you wearing?!” gulat na sambit ng ina niya. “Hindi ka man lang nagbihis bago lumabas ng kwarto!”

Doon lang siya natauhan.

Napatingin siya sa sarili, at para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Suot pa pala niya ang manipis na pantulog.

At ang mas malala, bakat na bakat ang tayung-tayo niyang dibdib, pati ang bawat kurba ng kanyang katawan.

Nakalimutan niyang wala na nga pala sila sa mansyon kung saan ay walang pag-aalinlangan siyang lumalabas ng silid na nakadamit pantulog lang.

Biglang uminit ang kanyang mukha, parang nasusunog sa kahihiyan. Agad niyang tinakpan ng dalawang kamay ang kanyang dibdib at dali-daling tumakbo palabas ng kusina, pabalik sa kanyang silid.

Mabuti na lang at hindi siya masyadong napagtuunan ng pansin ni Alfredo, dahil nakatingin lang ito kay Flint. Habang tinatakasan ang eksenang iyon, isang bagay ang biglang lumitaw sa kanyang isipan.

“Ah, kaya pala…kaya pala umiiwas ng tingin si Flint kanina.”

Nakaramdam siya ng panibagong bugso ng galit, mas matindi, mas malalim.

Dahil nakita na nito ang kabuuan ng kanyang katawan. Ang katawan niyang iniingatan…at ngayon ay hindi niya alam kung paano iyon buburahin sa isipan ng binata.