A Stepbrother's Burning Desire

TAHIMIK lamang na nakatanaw si Xyza sa labas ng bintana ng SUV habang binabaybay nito ang kalsadang patungo sa isang exclusive subdivision. Tanaw niya ang unti-unting paglubog ng nakakasilaw na araw, tila ba sumasabay sa paglubog ng lahat ng nakasanayan niyang mundo.

Sa tabi ng driver nakaupo ang kanyang ina, si Glenda, na ngayo ‘y nakatingin sa kanya sa rearview mirror.

Ito na ang araw na kinatatakutan niya, ang araw na tuluyan na silang lilipat sa bahay ng bagong asawa ng kanyang ina.

Labag man sa loob niya, wala siyang magawa kundi sumunod. Hindi pa siya handang mamuhay nang mag-isa. Pero hindi iyon dahilan para tanggapin ng buo ang ideya ng pagkakaroon ng panibagong pamilya, lalo na ‘t dalawang taon pa lang ang lumilipas mula nang pumanaw ang kanyang ama.

“Anak, okay ka lang ba riyan?” tanong sa kanya ng ina, may halong pag-aalala sa tinig nito.

Hindi siya sumagot. Nanatili lamang siyang nakatingin sa labas, pinipigilan ang sariling huwag mapaiyak.

“Hindi ko alam kung bakit ganyan ka pa rin. Sinubukan ko lang namang bumuo ng panibagong buhay para sa atin,” patuloy nito.

Hindi pa rin siya kumibo.

“Anak, huwag kang mag-alala. Mabait ang Daddy Alfredo mo—”

“He’s not my Daddy,” mariing putol niya.

Napabuntong-hininga ang kanyang ina. “Okay, fine. Hindi naman kita pipilitin na tawagin siyang ‘Daddy’. Pero sana naman, pakitaan mo siya ng maganda. Lalo na ‘t sa bahay na niya tayo titira…kasama ang anak niya.”

Napailing si Xyza, at sa wakas ay nagsalita siya, punong-puno ng hinanakit ang tinig.

“Bakit kasi kailangan pa nating lumipat sa bahay niya? Eh, maayos naman tayo sa mansyon natin. Pumayag na nga akong magpakasal ka sa kanya. Akala ko ba roon pa rin tayo titira kahit kasal na kayo?”

“Kailangan nating lumipat dahil iyon ang tama. Mag-asawa na kami, Xyza. At bilang mag-asawa, dapat lang na magkasama kami sa iisang bubong. Isinama kita dahil alam kong hindi mo pa kayang tumayo sa sarili mong mga paa. Lalo na ‘t puro ka gala at gastos! Sa tingin mo ba, may pera pa tayo ngayon kung hindi dahil kay Alfredo?”

Napatingin si Xyza sa ina, bakas ang sakit at pagkadismaya sa kanyang mga mata. Sasagot pa sana siya, ngunit biglang nagsalita ang driver.

“Ma’am, nandito na po tayo.”

Pagbukas ng gate, isang malaking bahay ang bumungad sa kanila. Moderno, malinis, at halatang pinag-isipan ang bawat sulok. May fountain sa harapan, at sa bawat bahagi ng matitigas at matataas na pader ay may mga nakatanim na iba ‘t ibang klase ng halaman at bulaklak. Tila ba hinango mula sa pahina ng isang architectural magazine ang disenyo ng bahay.

Pero kahit anong ganda niyon, hindi pa rin nito mapapantayan ang mansyon nila, kung saan naroroon ang masasaya nilang alaala noong buhay pa ang kanyang ama.

Bumaba sila sa sasakyan at agad silang sinalubong ni Alfredo. Sa edad na limampu, ay matipuno at bata pa rin itong tingnan. Nginitian sila nito nang makalapit sa kanila.

“Xyza, anak,” bati nito, sabay abot ng kamay.

Hindi niya ito kinamayan. Tiningnan lang niya ito nang walang emosyon. Alanganin itong ngumiti, tila napahiya sa malamig niyang pakikitungo.

“Pasok kayo. Ituring mo na itong sarili mong tahanan, Xyza,” ani Alfredo, habang nakayakap ang isa nitong braso sa baywang ng kanyang ina.

Naglakad na sila papasok, habang ang driver at dalawang kasambahay ay bitbit ang kanilang mga bag at nakasunod sa kanila.

Pagpasok sa loob, isang malamig na ambiance ang sumalubong kay Xyza. Marangya ang kabuuan ng bahay, marble floors, mataas na kisame, at mga painting na halatang imported.

Napataas na lang siya ng kilay. Tila kapantay din ng kanilang yaman dati noong nabubuhay pa ang kanyang ama ang yaman ng bagong asawa ng kanyang ina. Ngunit wala siyang pakialam, dahil para sa kanya, ang mansyon pa rin nila ang itinuturing niyang tunay na tahanan.

Biglang bumukas ang pintuan ng isang kwarto sa itaas. Isang lalaking nakaitim na T-shirt at shorts na above-the-knee ang lumabas. Nasa magkabilang bulsa ng shorts nito ang mga kamay habang dahan-dahang bumababa ng hagdan.

Ang mga mata nila ‘y nagtagpo.

Seryoso itong nakatingin sa kanya, na para bang binabasa ang buo niyang pagkatao. Mula pa lang sa awra nito, ramdam na ni Xyza ang pagiging strikto.

Ito na siguro ang anak ni Alfredo…Sa isip niya. Hindi kasi ito um-attend ng kasal ng kanyang ina at ni Alfredo, kaya ngayon lang niya ito nakita nang personal.

Matangkad. Maputi. At hindi maikakailang may angking kagwapuhan, tila mas higit pa sa ilang modelo o artista.

“Xyza, si Flint Atlas, anak ko,” pakilala ni Alfredo.

Katulad ng ginawa niya kanina sa ama nito, tiningnan lang din niya ito nang walang emosyon, pinipilit itago ang paghangang biglang sumiklab sa kanyang dibdib pagkakita sa kagwapuhan nito.

Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ni Flint.

“Matagal ko na siyang kilala. Sino ba naman ang hindi makakakilala sa unica hija at spoiled brat na anak ng isang sikat na businessman?” sarkastikong sabi nito, habang hindi inaalis ang mapangutyang tingin sa kanya.

Hindi agad nakahuma si Xyza. May kung anong init ang gumapang sa kanyang katawan. Alam niyang sa mga sandaling iyon ay nakuha nito ang galit niya. Hindi niya inaasahan na harap-harapan siya nitong kukutyain.

Sa ugali pa naman niyang mataray at palaban, akala siguro nito ay palalampasin niya ito nang walang ganti? Tiningnan niya ito ng matalim, sabay-krus ng mga braso sa dibdib, bago nagsalita, punong-puno ng ngiting may halong pang-iinsulto.

“Talaga? Bakit, kilala mo ba ako? Nakasama mo na ba ako nang matagal para masabi mo sa ‘kin ang mga bagay na ‘yan? Eh, ikaw? Anong tawag sa ‘yo? Mayabang na mapangutya! Baka akala mo hindi kita papalagan dahil lalaki ka?” sabay tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa, na para bang kinukutya niya rin ito.

Napangisi siya nang biglang maningkit ang mga mata nito at umigting ang mga panga. Alam niyang nakuha na rin niya ang galit nito.

“Dito sa pamamahay na ‘to, hindi mo na puwedeng dalhin ang ugali mong ‘yan mula sa bahay ninyo. Dahil bisita lang kayo rito!”

“Flint, that’s enough! Sumusobra ka na!” sigaw ni Alfredo rito.

Siya naman ay agad na hinila ng kanyang mommy palayo sa harapan ni Flint.

“Halika na, Xyza! Huwag mo nang patulan pa ang kuya Flint mo!”

“No! He’s not my kuya! And he’s not even my brother!” sambit niya, nanlalaki ang mga mata at nanginginig ang boses sa galit.

“Kahit anong mangyari, hinding-hindi ko ituturing na kapatid ‘yang halimaw na ‘yan!”

“Ako rin naman! Hinding-hindi ko gugustuhing magkaroon ng kapatid na spoiled brat at masama ang ugali!” malakas na sambit ni Flint habang nagbabaga ang mga mata nitong nakatitig sa kanya.

“Glenda, honey, pasensiya ka na. Paglayuin muna natin ang mga batang ‘to, mukhang hindi sila titigil sa bangayan,” hinging paumanhin ni Alfredo sa kanyang ina, bago sapilitang inakay si Flint paakyat, pabalik sa kwartong pinanggalingan nito kanina.

Tumango-tango naman si Glenda bilang tugon, saka siya marahang inakay papunta sa magiging silid niya, na sa kasamaang palad, ay katabi pa ng kwarto ni Flint.