CHAPTER 5: OPERATION CANCEL THE WEDDING

Dalawang araw na ang nakalipas simula nang mangyari ang matinding trahedya sa buhay ko. Walang gabing makatulog ako nang maayos—hindi ko talaga matanggap na magpapakasal ako sa lalaking 'yun!

Paano kaya kapag nakita nilang hindi ako deserving maging granddaughter-in-law at asawa?

Sigurado akong sila mismo ang magca-cancel ng kasal kapag nakita nila kung gaano ako kadumi at walang modo.

Gagawin ko ang lahat, 'wag lang maikasal sa taong hindi ko mahal!

Kasalukuyan akong naglalakad papasok sa magarbong mansyon nila habang nakasuot ng white floral dress. Sabi kasi ni Lola Tisay, bagay daw 'to sa akin lalo na't kutis-porselana ako, may ash brown na buhok, at kulay-tsokolate na mga mata.

Nakita ko si Leonardo na nakaupo sa mamahaling sofa nila habang umiinom ng kape.

Ang init-init ng panahon, kape ang iniisip!

"Magandang araw, Leonardo!" pa-cute kong bati sa kanya kahit napilitan lang naman ako.

"Good afternoon. Would you like to drink some tea?" tanong nito sa akin habang nakatitig. Ngumiti ako nang pilit sa kanya.

According to Lola Tisay, beauty is an ultimate weapon nating mga babae. Pero ewan ko lang kung may talab ba 'yun sa kapreng 'to. Nagpanggap akong iinom ng tsaa kahit na amoy pa lang ay hindi ko na gusto.

"Since you will sleep here tonight, please don't be shy with us," malamig niyang saad.

Anong sleep here tonight?!

Hindi ko alam 'yun, ah!

"Huh?" naguguluhan kong tanong sa kanya.

"Hindi ba sinabi sa'yo ni Lola Tisay na dito ka matutulog?" nagtatakang tanong nito.

Lola Tisay!

Niloko mo na naman ako! Ang sabi mo lunch date lang, bakit parang may pa-midnight snack pang mangyayari?!

Huhuhu!

"Please follow me. The lunch is ready," sabi niya sabay lakad papunta sa kanilang garden.

Hindi ko maiwasang napamura sa isip ko sa sobrang ganda ng mga bulaklak sa paligid. May pa-gazebo pa silang nalalaman! Pero kalma lang, Amaia... Simulan na natin ang

Mission: Cancel the Wedding!

Wala ang Mamita niya, puro kasambahay lang ang nandito na nagpapanggap na abala sa garden, pero halatang nakikichismis din naman sa aming dalawa. Inilapag na nila ang mga pagkain—may appetizers, soup, salad, main course, dessert, at iba't ibang drinks.

Kakayanin ko ba 'to?

"Let's eat," utos niya.

Eto na!

Agad kong dinaluhong at kinamay ang isang slice ng cake at lumamon nang walang pakundangan! Agad namang nanlaki ang mga mata ni Leonardo sa nakita niya.

That's right, Leonardo…

Hate me and cancel the wedding!

Kumuha pa ako ng tatlong slice ng cake at diretsahang kinain gamit ang mga kamay ko. Puro na icing ang mga daliri ko kaya isa-isa ko 'yung dinilaan nang malakas! Ramdam ko ang bulungan at nandidiring tingin ng mga kasambahay, pero pinaghandaan ko 'to!

Pero bakit parang naiiyak ako sa sobrang hiya?! Kayanin mo 'yan, Amaia! Para sa kalayaan!

Kukunin na sana ng isang kasambahay ang plato ko kaya agad ko siyang pinigilan. "Hindi mo ba alam na bawal kay Lord ang mag-iwan ng pagkain sa lamesa?!"

Agad kong kinuha ang plato at dinilaan din 'yun nang buo sa harap nila!

"Already clean!" masaya kong sabi habang nakatingin sa kanila.

Agad na nakakalaglag-panga ang mga kasambahay at maging mismong si Leonardo sa ginawa ko.

"Do you want more desserts?" tanong ni Leonardo sa akin habang walang bakas ng galit sa mukha.

"Ayoko na," maikling sagot ko habang pinupunasan ang labi ko. Ngumiti naman siya.

"If you want something else to eat, just call the head chef," malambing na sabi nito.

Hindi ba siya nandidiri sa akin?!

'Tsaka anong akala niya sa akin, baboy?!

"Leonardo, um... you'll invite me next time, right?" nahihiya kong tanong sa kanya.

Please say no, ayoko na dito at please, cancel the wedding!

Tahimik lang siyang nakatitig sa akin habang nagbuntong-hininga.

Now say it, Leonardo!

Tell me… It was disgusting meeting you and let's never see each other again!

"No," sagot nito.

Pakiramdam ko ay may anghel na nagpatugtog ng trumpeta at may fireworks pa sa utak ko sa sobrang saya na nararamdaman ko!

Yes na yes na yes! I devoured five plates of desserts, sucked my own fingers, and even licked the plate clean! My efforts finally paid off!

"Ah," maikling sagot ko para hindi halata na sobrang tuwa ko.

"Okay, I'll just leave then," sabi ko at aarteng aalis na sana kaso nagsalita pa siya ulit.

"From now on, you'll be the one inviting me." Biglang gumuho ang mundo ko sa sinabi niya.

"Huh? W-What do you mean?" kinakabahan kong tanong sabay lingon sa kanya.

"As my wife, you'll be in charge of all household affairs," sabi nito sabay hawak sa braso ko.

"I-I don't want to get married!" sigaw ko sa kanya. Paano niyang nagawa na panoorin ang lahat ng kadugyutan ko kanina tapos gusto pa rin akong pakasalan?!

"I will give you everything. Since you love luxury, you can buy whatever you want," sagot naman nito.

Ayoko nang magpakasal!

"And you need to clean your messy personal life," dagdag pa niya.

I am completely doomed! Nothing is working! Lahat ng effort ko, walang nagawa!

FAST FORWARD (EVENING)

A normal person would give up easily by now... But me?

NEVER!

Mas mataas pa 'yung chance na mawala ang mga corrupt sa Pilipinas kaysa tumigil ako, I have one thousand ways to make him mad.

Tinali ko ang dalawang kumot at agad na inihagis sa bintana. Nasa second floor kasi ang kwarto ko rito sa mansyon nila.

Kahit ngayon lang, Lord, please make it work!

Agad akong dahan-dahang bumaba gamit ang kumot, kaso hindi ko ata natali nang maayos kaya bigla akong nashoot at nahulog sa damuhan!

"Aray..." bulong ko habang nakahawak sa balakang ko.

Palihim akong tumakbo papalayo, pero agad na nawala ang pag-asa ko nang makita ang napakataas na sementadong pader ng bakod nila.

"Wala na ba talaga akong pag-asa?" bulong ko sa sarili ko habang naiiyak na.

Biglang may napansin akong gumalaw sa halamanan sa gilid ko. Paglingon ko... isang mahabang ahas at dahan-dahan na itong papalapit sa akin!

"See you in the next life, Lola Tisay..." maiyak-iyak kong sabi dahil sa sobrang takot at hindi na makagalaw ang dalawa kong paa.

"Amaia!"