Chapter 4: Mga Lihim ng Nakaraan

Ang araw ay maulap, parang alam ng langit na may mabigat na katotohanan ang mabubunyag.

Sa bahay ni Mariel, tahimik ang paligid.

Nasa mesa silang dalawa ni Billie, magkatapat, ngunit tila napakalayo pa rin ng pagitan nila.

May dalawang tasa ng kape sa pagitan nila—parehong malamig na, tulad ng mga salitang ayaw pa nilang bigkasin.

“Salamat… sa pagpayag mong makausap ako ulit.”

Tiningnan niya si Mariel, pilit hinahanap ang lambing na minsang kanya.

“Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit.”

 “Baka kasi hindi naman talaga kailangan magsimula ulit, Billie. Baka kailangan lang natin tapusin nang maayos.”

Tahimik.

Umihip ang hangin sa labas, parang bulong ng nakaraan.

Bubuka sana ang bibig ni Billie nang biglang tumunog ang cellphone ni Mariel — tawag mula kay Rafael.

 “Mariel, may kailangan kang makita. Tungkol kay Vicky… at sa tatay mo.”

Napalunok si Mariel, parang natuyuan ng lalamunan.

“Tungkol sa tatay mo? Anong ibig niyang sabihin?”

“Hindi ko alam… pero kailangan nating malaman.”

Tumayo siya, mabilis na kinuha ang bag.

“Sumama ka, Billie. Mas mabuti nang sabay nating harapin.”

Pagdating nila sa Walter Estate Library Room, sinalubong sila ni Rafael — seryoso, halatang may mabigat na dala.

Sa mesa, may nakakalat na mga lumang folder, mga dokumento, at isang USB.

Sa tabi, nakatayo si Vicky, maputla, nanginginig.

 “Hindi ko dapat pinakikialaman ‘to, pero nang makita ko ‘yung mga file sa lumang storage ng kumpanya... hindi ko na kayang manahimik.”

Kinuha ni Rafael ang laptop, inilagay ang USB, at pinindot ang “play.”

Lumabas sa screen ang mukha ng ama ni Mariel — si Dr. Edgardo Benning.

Pagod, marungis, pero determinado.

 “Kung may mangyari sa akin, ang dapat n’yong tanungin ay si Vicky Singson. Siya ang huling taong nakausap ko bago sumabog ang lab sa planta…”

Tumigil ang video.

Tahimik.

Tanging hinga lang ni Mariel ang maririnig — mabigat, mabilis.

 “Hindi… hindi totoo ‘to…”

Lumapit siya kay Vicky, halos manginig sa galit.

“Sabihin mong hindi totoo, Vicky!”

 “Hindi ko sinasadya, Mariel! Hindi ko sinadya!”

 “Ano’ng hindi sinasadya, Vicky?! Niloko mo na nga ako, ngayon pati pamilya niya dinamay mo?!”

 “Utos ‘yon ng tatay mo, Billie! Si Mr. Walter Sr. ang nag-utos! Gusto niyang itago ‘yung defective chemical batch—at si Dr. Benning lang ang gustong mag-report sa media! Pinadala ako para ‘kausapin’ siya… pero nagkagulo… nasunog ‘yung lab!”

Napatitig si Billie sa kanya, parang hindi makapaniwala.

Parang sumabog ang lahat ng ingay sa paligid, hanggang tanging sariling hinga na lang niya ang marinig.

 “Hindi… hindi posible… si Papa?!”

“Lahat ng ginawa ko, para maprotektahan ka, Billie! Para hindi ka madamay!”

 “Protektahan? Or gusto mo lang makuha ang lahat—pati buhay ng ama niya?!”

“Mariel, please… I was young, desperate… wala akong choice!”

 “Lahat tayo may choice, Vicky. Pero ikaw lang ang pumili ng kasinungalingan!”

 “Ginawa ko lang ang sinabi ng mga Walter! Hindi ko alam na mauuwi sa ganito!”

 “Enough, Vicky! You’re lying! Sinungaling ka!”

Lumapit si Billie, halos idikit ang mukha kay Vicky.

Ang mga mata nito, punô ng takot at pagsisisi.

 “Hindi mo alam, Billie… pati ikaw may kasalanan.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?!”

 “Alam mo bang ‘yung fund na ginamit para sa research ng tatay ni Mariel—galing sa kumpanya n’yo? Lahat ng pera, pinirmahan mo! Ikaw ang nag-approve ng budget para sa project na sumabog! Kung tutuusin, kasabwat ka rin!”

Napatigil si Billie.

Parang tinanggalan ng hangin ang dibdib niya.

“No… that can’t be true…”

 “Kasama ka sa lahat ng ‘to, Billie? Alam mo bang dugo ng tatay ko ang ibinayad para sa mga kasinungalingan ng pamilya n’yo?!”

 “Mariel, hindi ko alam! God, kung alam ko lang—hindi ko hahayaang mangyari ‘to!”

 “Lagi kang may dahilan, Billie! Lagi kang may ‘kung alam ko lang’! Pero habang nagtatakip ka sa kanila, kami naman ang nawawasak!”

Naiyak si Rafael, hindi na rin mapigilan.

Lumapit siya sa pagitan nila.

“Stop this, both of you. Hindi ito ang tamang oras para magsisihan.”

 “Hindi mo ako pwedeng itapon, Billie! Lahat ng ginawa ko—ginawa ko dahil mahal kita!”

“Hindi ‘yan pagmamahal, Vicky! Obsession ‘yan! Ginamit mo ang salitang ‘love’ para takpan ang lahat ng kasalanan mo!”

 “At ikaw? Ginamit mo ako! Ginamit mo ang pag-ibig ko para kalimutan ang pagkamatay ng asawa mong si Mariel noon! Don’t act like you’re the victim here!”

Nagulat si Mariel.

“Ano’ng ibig mong sabihin—‘asawa’? Billie, totoo ba ‘yan?”

Tahimik.

Hindi makatingin si Billie kay Mariel.

“Hindi niya sinabi sa’yo? Si Billie, pinakasalan ako sa Vegas… out of pity. Kasi akala niya mamamatay na ako sa ‘cancer’ na ako rin ang nag-imbento.”

Napasigaw si Mariel.

“Billie! Paano mo nagawang itago ‘to sa’kin?!”

“Mariel, wala ‘yong saysay! Hindi ko siya mahal! Nagpakasal ako dahil akala ko—mamamatay na siya! I just wanted to do the right thing!”

 “The right thing? Ang tamang gawin? O ang mas madaling takbuhan?”

Tahimik.

Tumulo ang luha ni Mariel.

Si Vicky naman, ngumisi habang humahagulgol.

“See, Mariel? He’s not your savior. He’s just another Walter—liar, coward, and destroyer.”

 “Get out, Vicky. Umalis ka bago ko makalimutan na babae ka.”

 “Billie! Mahal kita! Lahat ‘to, ginawa ko dahil mahal kita!”

 “Hindi ‘yan pag-ibig. ‘Yan ang dahilan kung bakit nasira ang lahat. Tapos na ‘yan. Alis!”

Tahimik.

Umalis si Vicky, luhaan, nanginginig, at naglaho sa dilim.

Naiwan sina Mariel, Billie, at Rafael sa gitna ng library.

Tahimik.

Lahat ay pagod, basang-basa ng luha at katotohanan.

Lumapit si Billie, marahang hinawakan ang balikat ni Mariel.

“Mariel… kung alam ko lang, sana noon pa kita pinaniwalaan. Sana ako ang nagprotekta sa’yo.”

 “Wala nang saysay ‘yung ‘sana,’ Billie. Pero siguro, tama si Rafael—minsan, kailangan nating harapin ang lahat para makalaya.”

 “Mariel… gusto kong bumawi. Hindi lang dahil sa guilt… kundi dahil mahal pa rin kita.”

Nagkatinginan silang dalawa—mata sa mata, sugat sa sugat.

Si Rafael, nakatayo sa gilid, tahimik pero wasak din ang puso.

“Mariel… kung sakaling masaktan ka ulit, alam mo kung saan mo ako hahanapin.”

Naiwan ang dalawa sa gitna ng dilim ng silid, nakatingin sa lumang larawan ng ama ni Mariel.

Lumapit si Billie, mahigpit na niyakap siya.

“I’ll protect you this time, Mariel. Kahit laban pa sa sarili kong pamilya.”

At sa yakap na iyon, sa unang pagkakataon, bumigay si Mariel.

Naramdaman niya ang init ng isang pag-ibig na pilit pinapatay ng nakaraan.

Ngunit sa ilalim ng kanyang blouse, unti-unting gumalaw ang lihim na buhay sa kanyang sinapupunan—

isang sikretong magpapabago sa lahat.