Mag-log inChapter 88Zetro POV"Rescue the kid."Malamig ngunit mariing utos ko sa aking mga tauhan.Sabay-sabay silang tumango."Yes, Boss."Nakatayo ako sa harap ng malaking monitor sa loob ng aking mobile command vehicle.Makikita roon ang live footage mula sa drone na palihim na nagmamasid sa abandonadong bahay.Nasa loob pa rin ang bata.At batay sa ulat ng aking mga tauhan...Ligtas pa ito.Ngunit wala kaming dapat sayanging oras.Lumapit ang aking chief of security."Boss.""We have surrounded the area.""All possible escape routes are covered."Tumango ako."Good.""Remember...""The child's safety is our priority.""I don't want any reckless move.""Understood, Boss."Muli kong ibinaling ang tingin sa monitor.Kahit hindi ko pa kilala nang personal ang batang iyon...Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa kanya.Lalo na ngayong may kutob akong may kaugnayan ang kanyang ina sa babaeng minsan kong minahal."Boss."Biglang tawag ng isa sa aking mga tauhan."Thermal scan confirms thre
Chapter 87Lorenzo POV"Lorenzo..."Mahinang sambit ni Veronica habang hindi mapakali sa loob ng abandonadong bahay na kanilang pinagtataguan."Parang natatakot na ako sa ginagawa natin."Humigpit ang hawak niya sa kanyang mga kamay."Paano kung pati si Bianca ay madamay sa lahat ng ito?"Hindi man lang siya nilingon ni Lorenzo.Patuloy lamang itong umiinom ng alak habang nakaupo sa lumang sofa."Ngayon ka pa natatakot?"Malamig niyang tanong."Samantalang nagawa na natin ito noon.""Sa sarili kong asawa."Napayuko si Veronica."Eh... iba naman 'yon."Biglang tumayo si Lorenzo at matalim itong tiningnan."Veronica...""Ngayon ka pa ba duduwag?"Napaatras si Veronica."Dahil...""Ayaw ko nang bumalik sa bilangguan, Lorenzo."Napabuntong-hininga si Lorenzo bago ngumisi."Kung natatakot ka...""Pwede ka nang umalis.""Pero tandaan mo...""Kapag nahuli tayo..."Pareho tayong mananagot."Tahimik na napaupo si Veronica.Nanginginig ang kanyang mga kamay.Hindi dahil sa lamig...Kundi dahil
Chapter 86Naroon man ang kaba sa kanyang dibdib, pinilit ni Joan na manatiling kalmado.Bilang isang abogado. Alam niyang mahalagang maging malinaw ang pag-iisip sa ganitong sitwasyon.Humarap siya sa mga kasambahay."Listen to me.""Huwag kayong mag-panic.""Balikan ninyo ang CCTV recordings.""Alamin ninyo ang eksaktong oras kung kailan huling nakita si Caleb.""Tingnan din kung may pumasok o lumabas na sasakyan sa gate."Agad namang kumilos ang mga tauhan ng mansyon.Lumapit muli si Joan kay Althea at marahang hinawakan ang kanyang mga kamay."Bestie...""Tiwala lang.""Hahanapin natin si Caleb.""At kung may sinumang may kagagawan nito..."Mariing tumingin si Joan sa mga tao sa paligid."Hindi ko hahayaang makatakas sila."Sa mga sandaling iyon...Hindi lamang isang abogado ang kaharap ni Althea.Kundi isang matalik na kaibigang handang gawin ang lahat. Upang maibalik nang ligtas ang kanyang anak.Ilang segundo pa lamang ang lumipas ay may humintong sasakyan sa harap ng mansyon.
Chapter 85SAMANTALA.Sa loob ng mansyon ni Althea. Tahimik ang buong paligid.Tanging ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang ihip ng hangin ang maririnig sa labas.Ngunit sa kabila ng katahimikan ay hindi mapakali si Althea sa loob ng kanyang silid.Paulit-ulit siyang naglalakad mula sa bintana hanggang sa gilid ng kanyang kama.Parang may kung anong bumabagabag sa kanyang dibdib.Isang kakaibang kutob na hindi niya maipaliwanag.Mula pa nang ihatid siya ni Cyrus kanina. Pakiramdam niya ay may malaking pangyayaring paparating.Huminto siya sa paglalakad at napahawak sa kanyang dibdib."Bakit ganito ang pakiramdam ko..."Mahina niyang bulong sa sarili."Wala namang nangyari..."Ngunit hindi siya mapanatag.Lumapit siya sa bintana at bahagyang itinabi ang kurtina.Tahimik ang hardin.Tahimik din ang buong mansyon.Lahat ay mahimbing nang natutulog.Napatingin siya sa wall clock na nakasabit sa dingding.12:30 A.M.Hatinggabi na pala.Napabuntong-hininga siya."Matulog ka na, Althea..
Chapter 84Third Person POV / Author's POVTahimik na lumilipad ang pribadong jet ni Don Zetro Santiago sa himpapawid.Nakaupo siya sa kanyang leather seat habang nakatanaw sa mga ulap sa labas ng bintana.Ngunit hindi mapakali ang kanyang isip.Paulit-ulit niyang iniisip ang ulat na natanggap niya.Kung tunay ngang anak ni Lorenzo Santos si Althea...Bakit nito gugustuhing ipapatay ang sarili niyang anak?Hindi iyon pumapasok sa kanyang isipan.Marami na siyang nakitang sakim na tao sa mundo ng negosyo.Ngunit ang ipapatay ang sariling anak para sa kayamanan...Isa iyong bagay na mahirap niyang tanggapin.Humigpit ang hawak niya sa baso ng tubig na nasa kanyang kamay."No..."Mahina niyang bulong."Something doesn't add up."May kulang sa kuwento.May katotohanang hindi pa niya nalalaman.Naalala niya ang gabing nakilala niya si Sabrina.Hindi niya alam kung bakit, ngunit sa bawat paglipas ng minuto ay lalo siyang kinukutuban.Parang may boses sa kanyang isipan na nagsasabing may mas
Chapter 83Third Person/Author POVHabang masaya at payapa ang gabing ginugol nina Althea, Caleb, at ng pamilya Del Monte...May mga taong unti-unti namang binabalot ng galit at paghihiganti.Hindi alam ni Althea...Na ang lalaking matagal niyang tinawag na ama, kasama ang kanyang madrasta, ay nakalaya na mula sa bilangguan.Walang iba kundi sina Lorenzo Santos at Veronica.Matagal nang nawala ang kanilang yaman, impluwensya, at reputasyon.At sa kanilang isipan...Iisa lamang ang dahilan ng lahat ng kanilang paghihirap.Si Althea.Sa isang lumang bahay na kanilang tinutuluyan, mahigpit na nakakuyom ang kamao ni Lorenzo habang nakatitig sa larawan ni Althea na nasa isang lumang pahayagan."Dahil sa babaeng 'yan...""Nawala ang lahat sa atin."Mababa ngunit puno ng poot niyang sambit.Lumapit naman si Veronica at ngumisi."Hindi pa ito ang katapusan.""Pagbabayaran niya ang lahat."Ngunit may isang katotohanang hindi pa rin nila alam.Isang lihim na matagal nang nakabaon sa nakaraan.A
Chapter 3 "Lorenzo... magsalita ka!" Hindi na napigilan ni Veronica ang sarili. Halata ang pagkataranta sa kanyang mukha habang paulit-ulit na tumitingin sa aking ama. Parang umaasa siyang may sasabihin itong pabor sa kanila. Parang umaasa siyang muli niya akong isasantabi. Ngunit sa pagkakat
Chapter 2 Kasabay ng paglayo ko sa kanya ay pakiramdam ko ring unti-unti kong iniiwan ang lahat ng alaalang binuo namin. "Althea, please!" habol niya habang sumusunod ng ilang hakbang. Ngunit agad akong huminto. At sa huling pagkakataon ay nilingon ko siya. Ang mga matang minsang puno ng pagm
Chapter 1 Althea POV "Bestie, walang hiya talaga iyang Cyrus na iyan!" galit na galit na sabi ni Joan sa kabilang linya. Napakunot ang noo ko habang nakaupo sa waiting area sa labas ng ospital. Kadarating ko lang mula sa check-up dahil ilang araw na akong nakararanas ng pagkahilo at pagsusuka
Chapter 5Pagkapasok ko sa guest room ay agad kong isinara ang pinto.At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako sa mansyong ito...Nawala ang matigas na maskarang suot ko.Napagod ako.Hindi sa pakikipagtalo.Kundi sa pag-alala.Sa bawat sulok ng bahay na ito ay may alaala ng aking ina.Mga ala







