บทที่ 1 : คำสาป 3

ต๊อก ต๊อก ...

ผู้เป็นพ่อเดินไปหยิบสมุดปกหนามาหนึ่งเล่มพร้อมกับแผนที่ประเทศที่วางอยู่อีกฝั่งก่อนจะนำของทั้งสองชิ้นมาวางไว้ตรงโต๊ะกลางห้อง

ฟึบ!

ชายแก่เริ่มต้นด้วยการกางแผนที่ออกอย่างบรรจงก่อนจะใช้หนังสือที่วางอยู่แต่เดิมบนโต๊ะมาทับกระดาษแผนที่ตรึงไว้กับโต๊ะ

“ตรงนี้คือบ้านของเรา ส่วนตรงนี้คือโรงเรียนอคาเดม แล้วตรงนี้ก็เป็นเมืองหลวง”

ผู้เป็นพ่อเริ่มอธิบายสถานที่ตั้งของโรงเรียนให้บลูเข้าใจอย่างละเอียดโดยชี้นิ้วไปตามจุดสำคัญต่างๆ

ทางเหนือสุดของประเทศ สถานที่ซึ่งเป็นพิกัดที่ตั้งของบ้านฉัน ถัดลงมาตามนิ้วที่ชี้ลากเป็นเส้นตรง ทางซ้ายมือคือเมืองเฮลเก้ ส่วนทางขวาคือไนมูเอล ถัดลงมาอีกทอดคือเมืองมาร์ตินและเมืองฟาร์ฮาน โดยใต้ของเมืองทั้งสองจะมีเมืองมิชก้ากับเมืองซิมรีกั้นเมืองเซอร์เมีย เมืองหลวงของประเทศเอาไว้ รอบๆ ประเทศแห่งนี้จะมีประเทศไอชาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศทาฮีร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือและอคาคิออส ประเทศที่อยู่ทางใต้ของเราซึ่งจะติดกับเมืองหลวง

“ถ้าลูกจะไปที่นั่น ระยะทางจะห่างจากที่นี่สี่เมืองเลยนะ เราจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แล้ว เข้าใจที่พ่อพูดรึเปล่า?”

น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยถามอย่างกระอ้อมกระแอ้มจากผู้เป็นพ่อมิทำให้ความตั้งใจของเด็กสาวไขว้เขว

“ค่ะ...”

“ถ้างั้นมาดูอันต่อไปดีกว่า”

พ่อของฉันพับแผนที่เก็บแล้วนำสมุดเล่มหนาก่อนหน้ามากางออกแทนที่ มันคือสมุดที่มีการสเก็ตช์ภาพโรงเรียนอคาเดมเอาไว้พร้อมกับข้อมูลวิชาที่สอนและรายชื่อบุคลากรในโรงเรียน

“เรื่องรายชื่ออาจารย์ไม่ค่อยสำคัญเท่าไรนักหรอก พ่ออยากให้ลูกดูรายวิชาที่ต้องเรียนจะดีกว่า”

ฉันค่อยๆ กางสมุดออกและอ่านรายชื่อวิชาต่างๆ พร้อมกับเนื้อหาที่ต้องเรียนในแต่ละวัน รวมถึงเวลาต่อคาบที่ฉันต้องเข้าไปอยู่ในห้องเรียนอันแสนอึดอัดน่ากระอักกระอ่วน

ช่วงเวลาเรียนคือวันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดีตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงเที่ยง ไม่มีการบ้าน ไม่มีการเรียนนอกเวลา เฉลี่ยจะเป็นการเรียนวันละวิชาไม่รวมกิจกรรมและงานเทศกาลที่ทางโรงเรียนจัดให้

...ดูๆ แล้วมันก็น่าเรียนอยู่นะ

“...หนูอยากเรียนที่นี่ค่ะ”

การยืนยันความตั้งใจเป็นครั้งที่สองของฉันทำให้คนทั้งสองยิ้มยินยอมแต่โดยดี

“เข้าใจแล้ว ถ้างั้นหลังจากนี้แม่จะยื่นจดหมายพร้อมกับเกรดลูกไปให้โรงเรียนพิจารณานะ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“บลู แล้วเรื่องเพื่อน จะไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“เดี๋ยวถึงตรงนั้นหนูคงหาได้เองแหละ มั้งคะ?”

...

“ก็ได้ๆ เข้าใจแล้ว”

...แม้นแววตาที่มองมาที่ฉันจะเต็มไปด้วยความห่วงหวงแหน แต่ความตั้งใจอย่างแน่วแน่สื่อผ่านสายตาที่มองโต้กลับมันตอกย้ำความต้องการนี้

ท้ายที่สุดความตั้งใจของฉันก็สัมฤทธิ์ผล วันต่อมาพ่อและแม่ก็ยอมเขียนจดหมายสมัครเรียนรวมทั้งแนบข้อมูลส่วนตัวของฉันไปยังโรงเรียนอคาเดมเพื่อพิจารณา

เหมือนดั่งการใช้ชื่อเสียงตัวเองในการเข้าเรียน เพียงใครก็ตามที่ได้เห็นนามสกุลนี้ตามท้ายก็พร้อมจะรับเข้าด้วยความหวั่นเกรงแทบทั้งนั้น หากแต่ฉันที่ทำตามขั้นตอนทุกอย่างด้วยความโปร่งใสจึงไม่น่าจะต้องมีเรื่องอะไรให้คนเขาเคลือบแคลง เกียรติบัตรมากมายรวมถึงผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธลงแน่

...อีกอย่าง

“ยังไงเพื่อนแม่ก็เป็นผู้อำนวยการอยู่แล้วด้วย ลูกได้เข้าเรียนแน่นอน”

...

“...ค่ะ”

เด็กสาวยิ้มเจื่อนตอบกลับไปด้วยสีหน้าอันเหนื่อยหน่ายในความมั่นใจของผู้เป็นแม่

....

กิจวัตรประจำของฉันในช่วงปิดเทอมคือการอยู่แต่ในบ้าน ...ที่หมายถึงคฤหาสน์ส่วนตัว

ในวันนี้สถานที่ซึ่งเลือกจะออกมาผ่อนคลายคือทุ่งโล่งหลังบ้านโดยที่แห่งนี้ถูกกั้นด้วยป่าไม้บางๆ มันคือสถานที่ซึ่งใช้สำหรับซ้อมร่ายเวทมนตร์

บนโลกใบนี้มีธาตุของเวทมนตร์อยู่สี่ธาตุหลัก

ดิน

น้ำ

ลม

ไฟ

ทั้งสี่ธาตุเมื่อใช้ในการต่อสู้ ความได้เปรียบเสียเปรียบจะเป็นไปตามกฎของธรรมชาติ น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ หรือไฟมากน้ำน้อยย่อมถูกระเหยแห้งเหือด

แต่หากการโจมตีด้วยธาตุหลายธาตุผสมกันอย่างพอเหมาะ ความรุนแรงของมันก็จะทวีเพิ่มขึ้นเฉกเช่นการจุดไฟแล้วปล่อยให้ลมพัดพาอัคคีนั้นลามไปตามผืนหญ้า

...แต่นั่นคือธาตุที่มีให้เห็นกันทั่วไป

สองธาตุที่อยู่เหนือทุกสิ่ง รวมถึงอาจอยู่เหนือผู้ควบคุมเสียด้วยซ้ำ

ธาตุแสง ตัวแทนแห่งปัจจัยในการใช้ชีวิตของผู้คน ความสว่างไสว การคุ้มครองรักษา การชี้นำและแนะแนว ความศักดิ์สิทธิ์ นี่คือหนึ่งในสองเวทที่อยู่บนจุดสูงสุดของพลังธาตุพิเศษ

ถ้าเปรียบแสงสว่างคือความดี ธาตุอีกหนึ่งซึ่งเป็นเหมือนคู่แข่งคือ ...ธาตุมืด ความลึกลับ น่ากลัว ความชั่วและความตาย

...ธาตุมืดถูกเรียกอีกชื่อว่าวายร้าย หรือบ้างก็เรียกผู้ที่มีพลังธาตุนี้ติดตัวว่า ...คำสาป

แต่โลกนี้ไม่ได้โหดร้ายกับคนเราขนาดนั้น ธาตุแสงนั้นมีผู้ครอบครองที่เปิดเผยตัวตนออกมาเพียงสามคนเท่านั้น

คนแรกคือ “เซฟอน ฟอดาเซล” กษัตริย์องค์ปัจจุบันที่ปกครองประเทศแห่งนี้ ส่วนอีกคนคือมือขวาของเขา “ชาเซ ลาลินต้า” ชายที่ถูกผู้คนเรียกกันว่า ...ผู้กล้า ส่วนคนสุดท้ายนั้นถูกระบุว่าเป็นคนจากตระกูลดิแอนเจโล่ ตระกูลของผู้อำนวยการโรงเรียนอคาเดมคนปัจจุบัน

ธาตุแสงเลือกผู้ถือครองตามความคิดว่าเขาผู้นั้นเหมาะสมหรือไม่ ทว่าธาตุต้องสาปกลับต่างกันเล็กน้อยตรงที่มันสืบเชื้อสายตามเลือดเนื้อเชื้อไขจากรุ่นสู่รุ่น มีเพียงคนของตระกูลเชอร์โนบ็อกตระกูลเดียวเท่านั้นที่ครอบครองพลังนี้ไว้

ในตอนนี้คนที่ถือครองพลังมืดไว้คือฉันและพ่อเพียงสองคนเท่านั้น ถ้าธาตุพิเศษสองธาตุนี้ดันมีผู้ใช้ให้พบเห็นได้ทั่วไป ความสมดุลของธาตุอื่นๆ จะถูกกลบจนไม่เหลือความสำคัญเป็นแน่

...ฟังถึงตรงนี้ คิดว่าพล๊อตเรื่องมันคล้ายกับอะไรล่ะคะ?

“...ผู้กล้ากับจอมมาร”

พวกเราถูกมองเป็นตัวร้ายในสายตาคนเกือบทั้งโลก หากแต่ความมืดดันมีพลังที่มากกว่าแสงสว่าง รวมถึงเราก็ไม่เคยคิดจะมีปัญหากับใคร จนถึงตอนนี้ตระกูลเชอร์โนบ็อกจึงยังคงใช้ชีวิตกันได้อย่างปกติสุขและได้รับการต้อนรับจากพระราชาเสมอมา

...หนังสือนิทานหลายต่อหลายเล่มวางบทให้ผู้กล้าคือคนที่ช่วยเหลือมนุษยชาติ ส่วนจอมมารคือสิ่งที่ต้องถูกกำจัด

...เฮ้อ

...เพราะแบบนั้นฉันถึงต้องเรียนรู้วิชาธาตุต่างๆ เพื่อใช้ในชีวิตประจำวันได้อย่างคนทั่วไป

ปึก!

บลูเดินมาจนถึงพื้นโล่งในป่าหลังบ้านพร้อมกับกระเป๋าปริศนาใบยาวที่สะพายไว้บนบ่า

เธอถอดสายพาดบ่าออกก่อนจะนำกระเป๋าใบนั้นมาตั้งไว้ตรงหน้า

กระเป๋าสีดำทมิฬที่มีความยาวเกือบเท่ากับส่วนสูงของเธอ วัสดุแข็งและเบาเพื่อป้องกันของภายในถูกกระแทก บลูมองจ้องกระเป๋าตรงหน้าอยู่พักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจหนึ่งทีแล้วนำมันกลับไปสะพายไว้บนหลังตามเดิม

...

...ไม่ได้ๆ วันนี้ฉันกะจะมาซ้อมนี่

เด็กสาวกระซิบกระซาบกับตัวเองพักหนึ่งก่อนในท้ายที่สุดกระเป๋าใบนั้นจะถูกนำมาวางนอนไว้ตรงหน้าอีกครั้ง ในรอบนี้เธอเลือกจะเอื้อมมือไปรูดซิปเพื่อเปิดเอาของภายในออกมา

ฟูวววว

อาวุธชิ้นนี้ คล้ายกับมันมีชีวิต ด้ามจับสีดำยาวเรียบหรูและก้อนกลมสีชมพูอ่อนบริเวณส่วนปลาย ทันทีที่มันถูกบลูสัมผัส ออร่าสีเทาก็เริ่มแผ่ออกจากคทาเสมือนเป็นการเปิดสวิตช์เครื่อง

ธาตุทั้งสี่คือธาตุที่บุคคลทั่วไปสามารถใช้ได้รวมถึงฉัน ต่างจากอีกสองธาตุพิเศษที่คนทั่วไปไม่สามารถใช้ได้

เพื่อช่วยไม่ให้พลังเวทที่เด็กสาวใช้รุนแรงเกินไป สิ่งนี้จึงต้องถูกใช้เพื่อยับยั้งอันตรายที่จะเกิดขึ้น

“...เมเจียร์” ชื่อของคทาเวทในมือของฉัน

...

มือข้างขวาถือด้านสีดำไว้มั่น บลูเล็งส่วนปลายของคทาไปยังพื้นโล่งก่อนจะตั้งจิตของตัวเองให้นิ่ง

ฟูมมมม!!!

เพลิงขนาดใหญ่ถูกพ่นออกมาจากส่วนปลายของคทาเป็นเส้นตรง เปลวไฟสีชาดที่แผ่ความร้อนออกมาจนตัวของเด็กสาวรับรู้ได้ เป็นเครื่องยืนยันว่าฝีมือในพลังเวทของเธอยังคงแข็งแกร่งและไฟตรงหน้านั้นสร้างความเสียหายได้จริง

พึบ!

เพียงแต่ไม่นานเปลวเพลิงก็ดับลง ผลจากการใช้เวทที่ไม่ใช่เวทหลักของตัวเอง ประสิทธิผลนั้นย่อมด้อยกว่าผู้ที่เป็นเจ้าของธาตุจริงๆ

...คราวนี้ทำได้ตั้งสี่วิ ถึงนับด้วยปากจะดูเท่ากันกับครั้งก่อนก็เถอะ แต่รู้สึกว่าครั้งนี้จะนานกว่านะ

คิดได้แบบนั้นเด็กสาวก็เริ่มมีกำลังใจจะฝึกต่อขึ้นมาทันที

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเที่ยง ความหิวถูกเตือนออกมาจากเสียงร้องของกระเพาะ

....

บลูเดินกลับไปนั่งพักใต้ต้นไม้ก่อนจะเปิดกล่องอาหารที่เตรียมมาด้วย

เธอนั่งทานข้าวกลางวันอยู่คนเดียวเงียบๆ พลางมองจ้องไปยังพื้นโล่งเบื้องหน้าที่ตอนนี้มีทั้งดินที่ถูกเผาจนเกรียมกลายเป็นสีดำผิดรูปหรือร่องรอยของน้ำที่ชุ่มพื้นข้างๆ

ง่ำ ง่ำ

...

คทาเมเจียร์ซึ่งถูกวางพาดไว้กับต้นไม้ข้างตัว ในตอนนี้มันไม่ได้แผ่ออร่าสีเทาออกมาแล้ว เด็กสาวมองจ้องสิ่งนั้นตาเขม็ง ถึงรูปร่างมันจะดูสวยงามและโดดเด่นมากก็ตามที แต่เพราะมันดูสะดุดตาจนเกินไปทำให้เธอไม่ค่อยอยากจะพกมันไปไหนมาไหนด้วยเสียเท่าไร

ฟูววว

สายลมเย็นที่พักผ่านทุ่งโล่งกระทบกับร่างของบลูซึ่งตอนนี้ทานข้าวจนอิ่มพอดี เปลือกตาของเธอค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับความผ่อนคลายและความเงียบสงบ

...

...ฟี่ ฟี่

เด็กสาวทิ้งตัวลงบนผืนหญ้านุ่มพลางค่อยๆ หลับตานอนอย่างช้าๆ