Masuk-2-
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ตังเมเคาะประตูกระจกก่อนจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของผับอย่าง คูมิน เขาพยักหน้าก่อนจะวางมือถือที่เพิ่งคุยเสร็จแล้วให้ความสนใจกับเธอทั้งสอง แต่ยังไม่ทันที่ตังเมจะกล่าวแนะนำน้ำอุ่นให้เจ้านายเธอได้ฟังอย่างเป็นทางการ “สวัสดี เธอน้ำอุ่นสินะ มีลูกค้าสนใจเธอหลายคน” คูมินผายมือไปที่น้ำอุ่น สองสาวมองหน้ากัน “..คุณมินคะ คือน้ำอุ่นมันยังไม่เคยรับงานที่ไหนมาก่อน แล้วก็ยังใหม่มากๆกับเรื่องนี้ อุ่นจะไม่รับงานตลอดนะคะ อุ่นแค่จะ” “ฉันรู้” “….” “ฉันอยู่กับผู้หญิงมาเป็นร้อย ฉันรู้ว่าแม่กระต่ายน้อยมาที่นี่ต้องการอะไร” คูมินลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบไอแพดติดมือ เขาเดินวนโต๊ะทำงานก่อนจะยืนพิงกับโต๊ะทำงาน เลื่อนๆไถๆไอแพดอยู่ไม่กี่นาที ระหว่างนั้นตังเมก็แนะนำว่าเจ้านายของเธอคือคูมินแบบกระซิบกระซาบ “เครวิล” “ห๊ะ! ค๊ะ?” ตังเมร้องเสียงหลง เธอมองหน้าคูมินราวกับว่าต้องการความมั่นใจ และมันทำให้คนมาใหม่อย่างน้ำอุ่นเริ่มกังวล เธอเกาะแขนเพื่อนของตัวเอง “เป็นมันได้ไหม?” คุณคูมินเดินตรงมาหาฉัน ตังเมอึ้งกิ่มกี่ไปแล้ว มันไม่พูดอะไรกับฉันเลย แต่เพราะว่าชื่อนั้นทำให้ฉันขมวดคิ้ว ชื่อของคุณหมอสูทขาวเมื่อกี้เหรอ แต่ก่อนที่ฉันจะได้รับคำตอบกับตัวฉันเอง ไอแพดก็ถูกยื่นให้กับฉัน มันเป็นรายละเอียดที่เหมือนจะไม่ละเอียดสักนิด รูปภาพคนที่ต้องการจะซื้อฉันเป็นคุณหมอคนนั้นไม่ผิดแน่ แต่เมื่อกี้เขาเหมือนไม่สนใจฉันเลยนี่นา “อุ่น!” ตังเมเขย่าแขนเธอพร้อมกับพยักหน้าให้เธอตอบรับคูมินไป “..เขาเป็น คนแบบไหนเหรอคะ?” คูมินแค่นเสียงหัวเราะในคอ เขาคว้าไอแพดกลับไป จับคางของฉันให้เงยรับกับองศามอง ก้มลงให้ใบหน้าเสมอกัน “..ก็เป็นคนที่” “….” “ไม่ว่าจะผู้หญิงที่นี่หรือที่ไหน ก็อยากจะนอนกับมันสักครั้ง” ตังเมเขย่าแขนให้น้ำอุ่นรับงานในครั้งนี้ น้ำอุ่นเม้มปากเป็นเส้นตรง “..กับเขา อุ่นได้เท่าไหร่เหรอคะ” “สำหรับเธอ” “….” “เรียกกับมันโดยตรงได้เลย” น้ำอุ่นจ้องตาคูมิน ก่อนจะหันหาตังเม “..แบบนี้หมายความว่ายังไง” “ก็หมายความว่า เขาจะไม่ใช้เธอร่วมกับใครไงละ รีบตอบตกลงไปสิ ถ้าพวกที่ร้านรู้ว่าแกมาที่นี่วันแรกแล้วคุณหมอวิลสอยแกไปละก็ อกชะนีบ่างนอแรดพวกนั้นแตกตายกันทั้งร้านแน่ๆ!” คูมินยืดหลังตรงเต็มความสูง เขาถือไอแพดคามือ มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง “เอาไงดีสาวน้อย” น้ำอุ่นคอแห้งผาก กลืนน้ำลายยังจะไม่ลงคอเลยด้วยซ้ำ แม้จะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เขาเป็นหมอนี่ เขาก็คง.. จะรู้เรื่องสรีระของผู้หญิงบ้างแหละน่า คงไม่รุนแรงหรือมีรสนิยมที่ป่าเถื่อน “..ค่ะ อุ่นตกลง” “เยส!” ตังเมดีใจแทนเพื่อน เพราะการรับงานที่เรียกค่าตัวได้กับลูกค้าโดยตรงแบบนี้ เอาจริงตั้งแต่เธอทำงานที่นี่มาก็ไม่เคยมี แต่เพราะพอจะรู้ว่าหมอวิลเป็นคนที่ไม่ชอบใช้อะไรร่วมกับใคร ตังเมก็พอจะสรุปเหตุการณ์และเหตุผลที่ว่าได้ “ว่าแต่ เขาเป็นคุณหมออะไรเหรอคะ?” ฉันถามคุณคูมินออกไป ก่อนที่จะได้รับคำตอบแบบที่ดวงตาฉันต้องเบิกโพลง “..นิติเวช” “ห๊ะ!” เขาจะไม่หั่นศพฉันถูกไหมมมม!! “ควบอายุรกรรมด้วย สองแผนก” 10นาทีก่อนหน้า.. คุณหมอสูทขาว นั่งวนเหล้ากับแก้วอยู่นานสองนาน เพราะโหมงานหนักมาเกือบสองวันติดแบบไม่ได้หลับได้นอน วันนี้เขาเลยลาแล้วก็มาดื่มที่นี่เพื่อผ่อนคลาย ก็กะว่าจะดื่มให้กรึ่ม กลับห้องไปจะได้นอนหลับแบบไม่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกอีก “กูไม่คิดว่าหมอคิวทองอย่างมึงจะมาแดกเหล้ากับพวกกูได้” “ตายผิดธรรมชาติกันเยอะนี่หว่า กว่าจะชันสูตรได้ก็หมดเวลาไปเป็นวันๆ” คุณหมอสูทขาวคุยกับเพื่อน และไม่ว่าเขาจะขยับตัวไปทางไหน ก็จะมีแต่สายตาของหญิงสาวจ้องมองมาที่เขาให้เสียอารมณ์อยู่เสมอ หมอวิลหันหน้าหนี ก่อนจะกระดกดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียวจนหมด ความขมทำให้มีสีหน้ายับยู่เพียงนิด “นั่นใช่เด็กใหม่ที่ตังเมบอกหรือเปล่า ดูไม่เป็นงานเลยนะนั้น แบบนี้จะรอดเหรอ” เสียงซุบซิบที่ลอยเข้าหู พอจะทำให้เขาคิดสนใจหันกลับไปมอง สาวน้อยผมสีน้ำตาล หน้าเรียวใสซื่อกับท่าทีหวาดหวั่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้ากลายๆ ..แววตาเหมือนกับศพที่เขาคุ้นชิน หมอวิลมองไปที่เธอคนนั้น ท่าทีแบบนั้นไม่ใช่พวกที่ใช้ชีวิตเริงร่าท่องราตรีแน่ๆ ภาษากายที่เต็มไปด้วยความกังวล ขาเรียว หุ่นบาง เธอเงอะงะเมื่อเห็นเขามอง หันหลังมองหาจุดหมายของสายตาเขาที่มั่นใจว่า เขาไม่ได้มองเธอ แต่เขามองเธออยู่นั่นแหละ “กระต่ายน้อยนุ่มนิ่มเลยนะนั่น” “ดึงความสนใจของไอ้หมอผ่าศพได้ตั้ง.. ห้าวิแหนะ” เครวิลถอนหายใจก่อนจะหันหน้ากลับ เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากกระดกดื่มเหล้าในแก้วอีกครั้ง “มองขนาดนั้น อยากชันสูตรเธอหรือไง” เวลล์ เพื่อนของเขายุแหย่ตามประสา เครวิลด่าออกไปแบบไม่มีเสียง ก่อนจะลุกขึ้นคว้าบุหรี่แล้วเดินออกไปจากโต๊ะ ส่วนเวลล์ เพื่อนในกลุ่มที่นั่งดื่มอยู่ด้วยกันก็พลันคิดสนุก เขายกมือถือต่อสายตรงหาคนที่น่าจะจัดการทุกอย่างได้รวดเร็วที่สุดอย่างคูมิน และไม่นานที่อีกฝ่ายรับสาย [แดกเหี้ยไรไม่พออีกอะ] “สัส ทักกูแต่ละทีไม่เกรงใจลูกค้าวีวีไอพีอย่างกูเลยนะ” เวลล์สวนกลับก่อนจะหยักยิ้มที่มุมปาก “แม่กระต่ายน้อยนุ่มนิ่มที่มากับตังเม” [..อ่า] “ไอ้วิลสนใจวะ” [..ไอ้วิลเนี่ยนะ?] แม้ปลายสายยังแค่นใจ คูมินจ้องกล้องวงจรปิดในห้องทำงาน กรอเวลาถอยหลังก่อนจะเห็นปฎิกริยาของเพื่อนตัวเองอย่างเครวิล แม้จะจ้องเธอคนนั้นแค่ห้าวิ แต่นั่นก็ถือว่าเพื่อนเขาเองก็มีแววสนใจเธอ [เออ กูเห็นละ] “จัดให้มันหน่อย ให้มันเงยหน้ามองคนที่ไม่ใช่ศพบ้าง” เวลล์วางสาย เวลล์ คูมิน คลาวน์และเครวิล เขาคบกันมานาน นานพอที่จะมองแค่ปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร คนจัดเเจงหันกลับมาชนแก้วกับคนในโต๊ะ ก่อนจะมองไปที่ระเบียงด้านข้าง มันมีประตูเลื่อนที่เป็นกระจกมองทะลุออกไปทางด้านนอก มองเห็นคุณหมอสูทขาวยืนสูบบุหรี่อยู่เพียงลำพัง “มันจะไม่ด่าพ่อมึงเรอะ จัดแจงเรื่องพรรคนี้ให้มัน” คลาวน์เอ่ยท้วง เขานั่งนิ่งมานานแต่ก็มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างดี “ด่าไปเถอะ พ่อกูตายแล้ว” “..ไอ้สัสนี่” เวลล์ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร ก่อนจะดันลิ้นดุนกับกระพุ้งแก้มตัวเอง ↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ สายด้นสด เขียนวันต่อวันไม่มีตอนสต๊อกนะคะ จะอัพวันละหนึ่งตอน แต่ถ้ายังมีเวลาไรท์จะอัพให้วันละสองตอนค่ะ อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲❤︎ LAST SPECIAL❤︎ หลายปีต่อมา“สุดท้ายพวกหลงเฟิ่นก็หายเข้ากลีบเมฆ นี่ถ้าไม่ได้เบาะแสจากหมอตาลแบบที่ผ่านมา คงไม่มีใครคิดว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องใกล้ตัว.. ประชาชนได้ตั้งคำถามกับองค์กรชั่วช้าแบบนี้ไม่เลิกแน่ๆ พวกตำรวจคงโดนสาปไปอีกร้อยอีกพันปี..” คุณตำรวจคนประจำยังคงมาที่นี่เพื่อพูดถึงเรื่ององค์กรค้ามนุษย์ที่ อาจารย์หมอ กฤษณ์ปกรณ์ เคยรับผิดชอบไม่เลิก ถึงแม้ว่าศพที่เขาพามาตอนนี้จะไม่มีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับพวกหลงเฟิ่นเลยก็ตามที เห็นว่าในสมัยหนึ่ง อาจารย์หมอได้เข้าไปพัวพันกับคดีนี้อยู่พักใหญ่ๆแต่สุดท้ายก็ปิดจบไม่ได้แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม“แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะ ช่วยดูศพนี้ให้หน่อย ตระเวนไปทั่วแล้ว ไม่มีเบาะแสอะไรเลย พวกหมอนิติยังไม่ได้เริ่มชันสูตรสักนิด แต่กลับพูดว่าหาสาเหตุไม่ได้ นี่คือที่สุดท้ายแล้วนะ ฉันคิดว่านายคงจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังที่สุดเท่าที่จะทำได้ พรุ่งนี้ต้องแถลงข่าวแล้ว นายมีเวลาแค่คืนเดียว”“โยนงานหินเสร็จแล้วก็สบัดตูดแบบนี้ สมกับเป็นนายชะมัด” อาจารย์หมอแซวกลับ ก่อนที่ตำรวจคนที่ว่าจะตบไหล่แล้วก็เดินออกไปจากห้อง สวนกับคนที่เพิ่งกลับมาและทันได้ยินทุกอย่าง“ถ้าจะให้ดี คุ
SPECIAL 6THE COVE“คุณคูมินคะ ฉันขอคุยด้วยหน่อยค่ะ” ตังเมเคาะประตูห้องทำงานของเจ้านาย วันนี้เธอจะพาเพื่อนมาทำงานที่นี่ และเพื่อนของเธอจำเป็นต้องใช้เงินร้อนเงินด่วน เเต่เพราะประตูเปิดช้ากว่าทุกทีปึง ปึง ปึง ปึง ปึงงงงงง!!!“คุณมิน คุณมินฉันมีเรื่องคอขาดบาดตายค่ะคุณมิน! ถ้าคุณมินเปิดช้าอีกแค่นาทีเดียว อาจจะต้องมีคนตายตอนนี้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” กระนั้นประตูถูกเปิด มีหญิงสาวคนนึงสวยสง่าปานดาราเดินออกมาจากห้อง เป็นเรื่องที่คุ้นชินและเป็นภาพที่คุ้นตา แต่คราวนี้เธอดูไม่สบอารมณ์เหมือนกับว่าถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่โหวกเหวกโวยวายของคนที่ด้อยกว่าแต่ตังเมไม่สนหรอก หากเธอสน เธอจะเคาะประตูประหนึ่งพังประตูทำไม เธอแทรกตัวเข้าไปในห้องทำงานของคูมิน เห็นเขาจัดแจงเสื้อผ้าแล้วเหลือบมองทางเธอเล็กน้อย“..ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะ แต่ฉันมีเรื่องด่วน”“ไม่เลย ขอบคุณมากที่โผงผางได้ขนาดนั้น”“….”“ฉันหาวิธีหนีอยู่” คราวนี้ไม่ได้เรียกมาสินะ “มีอะไร? ใครจะตายเพราะฉัน?”“พ่อเพื่อนค่ะ!” เจ้านายพยักหัว เขาถามกลับในทันที“ก็เลยจะหิ้วเพื่อนมาทำงานด้วย?”“ค่ะ แต่ว่าเพื่อนฉันมันไม่เคยทำแบบนั้นเลย แล้วโควต้าเบิกเงินล่วงหน้าฉัน
SPECIAL 5| มีการบรรยายถึงฉาก ฆตต กล่าวถึงเรื่องที่อ่อนไหวทางจิตใจ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน |แล้วเราไม่รักกันตอนไหน.. แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้.. เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นก็ผ่านมาหลายปีแล้ว จนกระทั่งตอนนี้มันไม่ใช่ว่าฉันกำลังหวนคืนอดีต แต่ฉันแค่ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเราไม่กันตั้งแต่เมื่อไหร่ คำถามนี้ฉันถามตัวเองทุกครั้งที่มายืนอยู่ตรงนี้หมอตาลวางดอกไม้ลงที่หน้าช่องใส่อัฐิของเปรม สายลมพัดผ่านราวกับว่าคนที่จากไป รับรู้ถึงการมาเยี่ยมเยียน ดอกไม้อีกช่อถูกว่างที่ช่องใส่อัฐิข้างๆ หมอตาลไม่ได้มาเพื่อพูดคุยกับเถ้ากระดูกที่เหลืออยู่ของเปรมเพียงเท่านั้น แต่เธอมาที่นี่เพื่อขอให้คนเป็นแม่ของคนเคยรัก จากไปอย่างสงบและหมดห่วงด้วย แม้ว่ามีเรื่องราวมากมายอยากจะพูด อยากจะถามออกไป แต่เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อถามไถ่สิ่งที่จบไปแล้ว เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์นอกจากคำถามนั้นเพียงคำถามเดียว เธอคงไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินภูมิหลังหรือความเจ็บปวดของใคร“..ฉันอโหสิกรรมให้นายนะเปรม” นัยน์ตาไร้ความรู้สึกเศร้าแต่ก็ไม่ได้สดใส มองเพียงรูปถ่ายใบเล็กๆที่หน้าช่องอัฐิ ก่อนจะร่ำลายกมือไหว้คนเป็นแม่ หมอตาลหันหลังกลับก่อนจะพบว่าคนที่เธอขอใ
SPECIAL 4เพราะแพตตี้ไม่ใช่ผู้เยาว์ แถมเธอยังทำตัวเหมือนขโมยขโจรไม่เพี้ยน อยากสุขสบายแต่ไม่ใช้สมองคิดพาตัวเองไปหางานทำ เห็นแบบนี้เห็นทีว่าคลาวน์จะเริ่มเห็นใจน้ำอุ่นเข้าแล้ว เขาไม่มีหรอกบทลงโทษของเด็กไม่รักดีแบบประนีประนอมชีวิตที่ถูกลากออกมาจากบ้านที่เป็นเซฟโซนมาตลอด มันไม่ต่างจากนรกบนดิน อาจจะเกินจริงไปหน่อยเพราะคลาวน์ไม่ได้ทำร้ายเธอแม้แต่น้อย แต่เป็นเพราะนิสัยแย่ๆและสันดานเสียๆที่กู่ไม่กลับ เธอโหยหาความสบายและเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจะต้องลำบากในเมื่อมีหนทางร้อยแปดเพื่อให้เธอนั่งกระดิกนิ้วเป็นคุณนาย มีเงินจุนเจือพ่อและแม่และเป็นคนที่ได้ความรักมาเป็นที่หนึ่งเสมอ แพตตี้ในตอนนั้นทำทุกอย่าง คิดทุกอย่างว่าตัวเองนั้นน่าสงสารจนจับหัวใจ เธอทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาและเริ่มเอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลกตั้งแต่ที่พ่อกับแม่แท้ๆของเธอยังไม่เลิกรา เพราะปัญหาครอบครัวคือรากเหง้าที่จะส่งเสริมและเจือจุลให้เมล็ดพันธุ์หรือต้นอ่อนนั้นเติบโต การเมินเฉยต่อความรู้สึกของคนในครอบครัว มักเป็นชนวนให้ไร้ซึ่งความผูกพันธ์และความเข้าใจในกันและกัน แม่แท้ๆนั้นทิ้งพ่อไปหาพ่อใหม่ มิหนำซ้ำผัวใหม่ยังพิกลพิการจนลำบากกันไปทั่
SPECIAL 3หลังจากที่เห็นทุกคนมีรอยยิ้มและมีความสุขกับหลานสาวตัวน้อย หลานสาวคนแรกในบรรดาพวกเรา แพตตี้ก็ปลีกตัวออกมานั่งเงียบๆที่ระเบียงของบ้านอีกฝั่ง ไม่ใช่เพราะว่าเธอรู้สึกอิจฉาหรือคิดขดกบฎในใจ แต่เพราะภาพตรงหน้ามันมีความสุขมากๆเธอก็แค่อยากจะให้แม่ของเธอมีโอกาสได้เห็นบ้างก็เพียงเท่านั้น พี่อุ่นจะให้อภัยในสิ่งไม่ดี ที่แม่ได้ทำกับเธอเอาไว้แบบไม่แคลงใจ..“..ฟู่ว์~”“..กะแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่”“คุณคลาวน์” ร่างสูงเดินเข้ามา ในมือยังคงหยิบแก้วไวน์ที่บรรจุนมเปรี้ยวหลายสีติดมือมาด้วย เขากินไปสามแก้วเห็นจะได้ ก่อนจะวางมันลงในที่ที่ควรวาง พร้อมกับเดินเข้าไปหา“คิดถึงแม่เหรอ?”“..ค่ะ แม่น่าจะอดทนอีกสักนิด” แพตตี้เงยหน้ามองคนตัวสูง เธอยิ้มและคลาวน์ก็วางมือที่หัวเล็กๆของเธอ แพตตี้กอดเอวของคลาวน์เอาไว้แม้ว่าเธอจะนั่งอยู่ก็ตาม มือเรียวอ้อมคอไปบีบแก้มย้วยๆนุ่มๆของหญิงสาวคามือ“ถ้าแม่เธอยังอยู่ตรงนี้ เขาจะรับรู้ทุกอย่าง”“….” ฉันเงยหน้า“น้ำอุ่น จิตใจบริสุทธิ์แค่ไหนเธอน่าจะรู้ดี”“ค่ะ พี่อุ่นเป็นคนดีมากๆ” ฉันซบหน้ากับหน้าท้องแข็งๆของคุณคลาวน์ ตอนนี้ฉันไม่มีน้ำตาแล้วเวลานึกถึงแม่แม้ว่าก่อนหน้านี้ฉันไ
SPECIAL 2“..ปาร์ตี้นมชมพู?” คูมินยกแก้วไวน์ที่บรรจุนมสีชมพูรสสตรอว์เบอร์รี แก้วของตังเมก็เป็นนมรสส้ม ก่อนจะมองหน้ากับผู้ร่วมวง“เอาเถอะ ปาร์ตี้นมหลากสีก็ไม่เลว”“เจ้าของวันเกิดเพิ่งจะสองขวบ ให้เกียรตินมเปรี้ยวหลากสีด้วยจ่ะ” ตังเมแหย๋แหย่คนข้างๆ ถึงแม้จะแอบคิดและคำนวณในใจว่าวันนี้ไม่ควรกินนมเปรี้ยวสีลูกกวาดนี่เกินกี่แก้ว ไม่อย่างนั้นได้กระชับมิตรกับโถส้วมกันทั้งตี้แน่ๆแก้วไวน์สารพัดรสชาตินมชนแก้วประหนึ่งเริ่มพิธีตั้งแต่เที่ยงวัน เจ้าหญิงตัวน้อยสวมมงกุฏมองทุกคนด้วยสีหน้าเขินอายและตบมือน้อยๆจนเกิดเสียง“น้องควีนชอบสตรอว์เบอร์รี!” เค้กสตรอว์เบอร์รีปอนด์เล็กยังไม่ถูกปักเทียนเพราะรอคนครบ งานจัดให้แบบไม่อึกทึกโวยวาย เสียงดนตรีในงานเห็นทีจะมีเพียงเพลง เอ บี ซี~ บลาๆ โซนของเล่นสูงแทบจะเป็นหอไอเฟล ควีนถูกรักมาอย่างดีจากคนรอบข้าง โดยเฉพาะความรักจากคนเป็นพ่อเป็นแม่ เสียงรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน น้ำอุ่นขอปลีกตัวไปรับแขกที่เพิ่งมาถึง เป็นคู่ของหมอตาลและเวลล์ที่ยอมนั่งรถคันเดียวกันในที่สุด คู่นี้เป็นคู่สุดท้ายที่ยอมเปิดใจเปิดสถานะพูดคุยกัน“มาช้าสุดเลยนะคู่นี้”“ฉันเพิ่งบำเพ็ญประโยชน์เสร็จนะ เม






![คุณพ่อเลี้ยง(เดี่ยว) [ เซ็ตพ่อลูกติด ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
