EP.1 หมอเครวิล

-1-

“ห้าหมื่น! บอกกันกระทันหันแบบนี้ อุ่นจะไปหาจากที่ไหนละแม่”

“นั่นมันเรื่องของแก ทั้งที่แกเองก็รู้อยู่เต็มกะบาลว่าพ่อแกป่วยแล้วต้องใช้ค่ารักษาแพงจนหูฉี่แบบนี้ทุกอาทิตย์ แกก็ยังใช้ชีวิตลอยไปลอยมาเหมือนผีไม่มีศาล บ้านช่องก็ไม่ดูแล ทำงานหามรุ่งหามค่ำก็ได้เงินแค่เศษขี้หมาขี้แมว!”

“….”

“ทำไมไม่รู้จักใช้สมองให้มันมากกว่านี้ฮะ! ลำพังแค่งานเสริฟ์ข้าว เข้ากะที่มินิมาร์ทมันจะไปพอยาไส้อะไรพวกเรา! แค่ค่ารักษาพ่อแก เงินสี่สะห้าพันนี่ยังไม่ได้สายน้ำเกลือเลย!”

“แล้วแพตตี้ละแม่ วันๆแพตตี้ทำอะไรบ้าง แพตตี้ก็โตแล้ว ถ้าช่วยกันหาเงินอีกคน อุ่นจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องที่แม่จะกินจะใช้ยังไง ไหนจะเรื่องจิปาถะที่บ้านอีก คนที่ใช้เงินเก่งที่สุดแบบนั้น แม่น่าจะสอนให้แพตตี้รู้จักหาเงินเองซะบ้าง เงินที่อุ่นหามาได้ มันจะได้เหลือเอาไปรักษาพ่อ แล้วแม่ก็จะได้ไม่ต้องมายืนด่าอุ่นทุกครั้งที่อุ่นหาเงินมาให้แม่ไม่ได้”

ฉันมีชีวิตอยู่ในครอบครัวแบบนี้แหละ แม่ตาย พ่อมีเมียใหม่ ก็คือคนที่ฉันเรียกเขาว่าแม่และยืนด่าฉันฉอดๆอยู่ตรงนี้ พ่อฉันคว้าเมียใหม่หลังจากแม่ตายได้ไม่นาน ด้วยเหตุผลอะไรฉันเองก็ไม่ขอพูดละกัน

ชีวิตเราก็เป็นครอบครัวปกติมาตลอด จนกระทั่งพ่อฉันประสบอุบัติเหตุรถชนตกคูน้ำ ตอนนี้อาการโคม่าและสาหัส คุณหมอก็แจ้งว่าอาการของพ่ออยู่ได้วันต่อวัน เท่านั้นแหละหางเเม่เลี้ยงฉันก็เลยโผล่

“รู้เอาไว้เลยนะ ที่พวกเราทุกคนลำบากกันแบบนี้ ก็เพราะว่าแก!”

“….”

“ถ้าวันนั้นแกไม่กลับบ้านช้า จนพ่อแกต้องออกไปรับเพราะเป็นห่วงแกละก็ ฉันก็จะไม่ต้องมาเสียเวลาทั้งวันเพื่อนั่งเฝ้าอาการพ่อแกจนทำอะไรไม่ได้แบบนี้!”

“..อุ่นก็ไม่เห็นแม่ทำอะไรเลยนิ”

“นี่แกเถียงฉันเหรอ?”

“….”

“ไม่รู้แหละ วันนี้หมอเขาแจ้งมาแล้วว่าเราต้องใช้เงินห้าหมื่นเพื่อผ่าตัดพ่อแก ถ้าวันนี้แกหามาไม่ได้ ก็ปล่อยพ่อแกนอนตายไปแบบนั้นแหละ!”

“แม่!” เธอขึ้นเสียง เพราะแต่ละคำที่อีกฝ่ายพูดมามันช่างใจดำอำมหิตจนเกินไป

แม่เลี้ยงใจร้ายย่างสามขุมเข้าประชิดตัวน้ำอุ่น เธอยืนน้ำตาคลอเพราะสิ้นแล้วซึ่งหนทาง

“ตัวแกไง”

“….”

“แกไม่เคยผ่านมือผู้ชายคนไหน พวกที่มหาลัยมันไม่มีคนรวยๆโง่ๆให้หลอกหรือไง มีของดีอยู่กับตัวแบบนี้”

“….”

“ขายขายไป มันก็ต้องได้เงินกันบ้างละวะ” แม่เลี้ยงของเธอพูดจบก็ผลักเธอจนเซ ส่วนตัวเองก็กลับไปนั่งกุมขมับเพราะปัญหาเรื่องเงิน

เสียงเดินลากเท้าดังมาจากประตูบ้าน แน่นอนว่ามีอยู่คนเดียวที่เดินทีเสียงก็ดังไปทั่วทั้งบ้านแบบนี้

“แม่ ขอสองร้อยสิ”

“ฉันไม่มีแล้วโว้ย! อยากได้ก็เอาสายน้ำเกลือพ่อมึงไปขาย!” แม่เลี้ยงพูดประชดประชัน

“เป็นบ้าหรือไง สายน้ำเกลือพ่อขายได้ที่ไหนกัน” น้ำอุ่นยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนที่แพตตี้น้องสาวต่างมารดาและต่างพ่อเดินเข้าหาเธอ ในปากเคี้ยวหมากฝรั่งจ๊อบแจ๊บ

เธอแบบมือ

“เอามาสองร้อยสิ” ท่าทีที่ไม่สะทกสะท้าน ฉันนะ ขยะแขยงครอบครัวของตัวเอง เต็มกลืนแล้ว

•••

เมื่อไม่รู้จะไปที่ไหน ก็คงต้องเป็นที่นี่.. ผับหรูตรงหน้า THE COVE ขึ้นชื่อเรื่องลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการหมุนเวียนเปลี่ยนไม่ขาดสาย เอาจริงๆฉันก็ยังไม่เคยเข้าไปข้างในด้วยซ้ำ แต่ก็พอจะรู้รายละเอียดอยู่บ้างก็เพราะว่า ตังเม เพื่อนฉันทำงานเป็นเชียร์เบียร์อยู่ที่นี่แล้วก็ยัง.. ทำลำไพ่พิเศษในบางครั้ง ในช่วงเวลาที่.. ที่ครอบครัวต้องการเงิน คนจนไม่ได้มีสิทธิ์เลือกทางที่ดีที่สุดแบบพวกคนรวยสักหน่อย เรามีแต่ทางเลือกที่ทำยังไงก็ได้ให้เราได้ไปต่อ

ตังเมบอกว่าที่นี่เราขายได้ แต่เราจะไม่ขายพร่ำเพรื่อเพราะคนมีเงินส่วนใหญ่เป็นพวกมีศักดิ์มีศรีในบางครั้ง ไม่ชอบทับเส้นทับไลน์กัน โดยเฉพาะเรื่องเด็กลับๆในการดูแล จะมีการทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรว่าเด็กคนไหนเป็นของแขกคนไหนยังไง กรณีที่.. แขกอยากจะรับไปอุปการะเป็นจริงเป็นจัง

มีการระบุอย่างชัดแจ้งว่าห้ามมีการทำร้ายร่างกายเด็กในการดูแลของ THE COVE และยังเป็นสถานบันเทิงเพียงที่เดียวที่มีสิทธิ์แจ้งความดำเนินคดีที่เป็นการลงโทษของ THE COVE โดยตรงหากผู้ใช้บริการ กระทำการณ์เกิดกว่าเหตุ

ฉันเองก็รู้ประมาณนี้ ว่า THE COVE ก็แบล็คใหญ่เอาการ

น้ำอุ่นยืนรอเพื่อนสาวของตัวเองอยู่หน้าผับ ก่อนจะเห็นเงาเพื่อนของตัวเอง เธอเลยรีบดีดตัวดึ๋งเเล้วพุ่งเข้าไปหา ตังเมกอดเธอทันควัน เธอรู้ปัญหาภายในครอบครับของน้ำอุ่นดี เธอเองก็ไม่ได้ต่างจากน้ำอุ่นเท่าไหร่

“ไม่เป็นไรนะแก เดี๋ยวฉันช่วยแสกนให้”

“..อืม”

“ว่าแต่ แกโอเคจริงๆใช่ไหมเนี่ย คืองี้นะ ที่นี่พวกคนรวยๆไม่ได้อยากที่จะ..(หันซ้ายหันขวาก่อนที่จะกระซิบ) ไม่ได้อยากมีความสัมพันธ์แบบที่ใช้กำลัง คือง่ายๆเลย พวกเขาต้องการคนที่ยินยอมเท่านั้น อยู่เป็น และพูดจารู้เรื่อง แล้วถ้าแกได้ลูกค้าไปแล้วไปขัดขืนเขาเนี่ย ร้านไล่แกออกแน่ๆ เข้าใจไหม แล้วมันก็ จะเสียมาถึงฉันด้วย”

“…อืม ฉันเต็มใจ ก็มันไม่มีงานไหนเเล้วนี่นา ที่จะได้เงินเยอะขนาดนั้น ได้เร็วขนาดนี้” ตังเมถอนหายใจ เธอลูบหลังน้ำอุ่นก่อนจะไม่เสียเวลา พาคนเป็นเพื่อนเข้าไปข้างในผับหรู

พอได้เข้ามาด้านในก็รู้สึกว่าเหมือนผับทั่วๆไป แต่มันจะมีความหรูหราอะไรบางอย่างที่มันค่อนข้างจะ.. จะพูดยังไงดี หนึ่งเลยคือจำนวนการ์ดที่มีมากพอๆกับลูกค้าแต่ละโซน เครื่องดื่มแปลกตา และที่สำคัญ.. ผู้หญิงทุกคนที่นี่สวยมากๆ หุ่นเชฟบ๊ะราวกับหมอปั้นมาอย่างดี แต่สวยแบบที่มองเเล้วรู้เลยว่า

พวกเธอน่าจะผ่านมือหมอมาคนเดียวกันทั้งนั้น

ตังเมพาน้ำอุ่นเดินไปที่ชั้นสองของผับ ท่าทีเงอะงะของน้ำอุ่นทำให้เหล่าผู้มั่งมีทั้งเงินทองและบารมีให้ความสนใจ ความสดใหม่ของเธอมันฉายรังสีเด่นสง่า

น้ำอุ่นหลบสายตาของผู้ชายทุกคนที่มองมาที่เธอ มือก็บีบมือของตังเมแน่นจนเหงื่อออก จนกระทั่งเธอเงยหน้ามองทางที่ชั้นสองของที่นี่ ทันทีที่เรียวขาของเธอยืนอยู่บนบรรไดขั้นสุดท้าย เธอก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนนึง นั่งดื่มเหล้าโดยที่ไม่มีหญิงสาวคอยปรนนิบัติข้างกายเหมือนคนอื่นๆ

ที่โต๊ะนั่งกันอยู่สามคน และเขาเป็นคนเดียวที่โบกมือไล่ผู้หญิงคนนั้นที่พยายามจะเข้ามาบริการเขา

“..คนนั้นใครเหรอ ฉันไม่เห็นเขามีผู้หญิงข้างๆเลย” น้ำอุ่นกระซิบที่หูของตังเม

“คนที่ใส่สูทขาวใช่ไหม?”

“อื้ม คนนั้นแหละ”

“ไง สนใจคนนั้นหรือไง ตาถึงนะเรา~”

“บ้า แค่สงสัย ไม่เห็นเขามีผู้หญิงเหมือนคนอื่น แถมยังโบกมือไล่เธอคนนั้นอีก”

“คนนั้นคือหมอวิล คุณหมอเครวิล หล่อ รวยแบบที่ไม่ต้องเป็นหมอก็มีกินมีใช้ไปตลอดชีวิตละนะ ฐานะที่บ้านคุณหมอเขาดี คุณหมอมาที่นี่ทุกอาทิตย์ ก็มาแฮงค์เอ้าท์กับเพื่อนๆของเขานั่นแหละ”

“..เป็นหมอนี่เอง”

“อืม เก่งด้วยนะ ว่ากันว่าเป็นหมอเอกชนที่สามารถเรียกค่าผ่าตัดหรือค่าอะไรสักอย่างจากโรงพยาบาลได้แบบแพงหูฉี่เลยล่ะ แต่เป็นหมออะไรฉันก็ไม่แน่ใจ หล่อมาก รวยมาก ผู้หญิงที่นี่ก็อยากจะแตะขาอ่อนคุณหมอกันเป็นเบือ แต่ก็นั่นแหละ เหล่คนอื่นเถอะ”

“อืม” ก็น่าจะเป็นอย่างที่ตังเมบอกนั่นแหละ เขาดูไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย นอกจากเหล้าในแก้วแล้วก็

“..อึ่ก!” เขามองมาที่ฉัน.. รึเปล่า?

น้ำอุ่นตาโต หันไปมองด้านหลังของตัวเอง ว่ามีอะไรที่ทำให้คุณหมอที่เอาแต่นั่งจ้องแก้วเหล้ามองมาทางนี้ แต่เพราะข้างหลังมันก็ไม่มีอะไรนี่นา แต่พอฉันหันกลับมาคุณหมอก็ยังมองมาทางฉันอยู่ดี

“ไปเถอะ” ตังเมที่ไม่รู้เรื่องอะไรกำลังมองหาช่องทางที่จะพาน้ำอุ่นตรงเข้าไปยังห้องเปลี่ยนชุดที่โซนด้านหลัง

“ไปเถอะ เริ่มงานวันแรก ก็ขอให้ได้ลูกค้ากระเป๋าหนักเป้าตุงๆนะคะเพื่อน~ เอ๊ะ แต่ฉันลืมไป เราต้องไปหาเจ้านายเราก่อน”

“บ้าน่า” น้ำอุ่นยังติดขวยเขิน เธอหันกลับไปมองที่คุณหมอวิลคนเดิม เขาก็ยังมองที่เธอก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วคว้าบุหรี่เดินออกไปจากโต๊ะ ส่วนเธอเองก็ไม่ได้คิดอะไรไปนอกซะจาก คืนนี้เธอต้องหาเงินห้าหมื่นให้ได้ให้ทันเวลา

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲