LOGINPagkatapos makita ang disenyo, akala ni Aera ay simpleng titingnan lang iyon ng dalawang matanda. Hindi niya inaasahang bibigyan nila iyon ng napakaseryoso at taos-pusong papuri.Lalo na si Lolo Gerlad.Kilala itong tahimik at istriktong tao, at bihira itong magpahayag ng ganoon kalinaw na paghanga.“Salamat po, Lolo,” nakangiting sabi ni Aera habang kinukuha ang kanyang cellphone. May init na sumiklab sa kanyang puso.Tinanggal ni Lola Amanda ang kanyang salamin at tila biglang may naalala.“Naku, muntik ko nang makalimutan ang totoong dahilan kung bakit ko kayo pinapunta.”Tumayo siya at sinabi sa kasambahay, “Aling Lusing, pakikuha mo nga ang kahong gawa sa purple sandalwood sa kwarto ko.”“Opo, Madam.”Ilang minuto ang lumipas at bumalik ang mayordomo na may dalang maliit ngunit eleganteng kahon.Malalim na kulay ube ang kahon at halatang matagal na itong nasa pamilya. May ukit itong mga bulaklak, at makinis na ang mga gilid dahil sa tagal ng paggamit.Tinanggap iyon ni Lola Amand
Sabado ng umaga, alas-diyes, pumasok ang sasakyan ni Ethan sa village kung saan matatagpuan ang lumang mansyon kung saan nakatira ang Lola Amanda niya.Malalago ang mga puno sa paligid. Ang mga pulang pader ay nababalutan ng mga baging, at bawat bahay ay may sariling hardin. Ang lumang bahay ng pamilya nila ang pinakamalaki sa lahat tatlong palapag, may malawak na hardin sa harap at likod, at naipasa na ito sa tatlong henerasyon.Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking bakal na gate. Naghihintay na roon ang kasambahay. Pagkakita sa kanila, agad itong lumapit.“Sir, Mam, hinihintay na po kayo nina Master at Madam sa sala.”May dala si Aera na bagong lutong almond cookies. Mainit-init pa ang kahon.Si Ethan naman ay may dalang isang kahon ng tsaa ang paboritong tsaa ng Lolo niya.Magkatabi silang naglakad papasok sa bakuran.Napakaganda ng hardin sa harap. Punong-puno ng namumulaklak na rosas, at mabango ang hangin. Sumisilip ang sikat ng araw sa pagitan ng mga dahon at nag-iiwan ng m
Pormal nang ginawa ni Aera ang disenyo ng kanyang wedding gown sa ikasampung araw matapos niyang manalo bilang kampeon sa design show.Ginawa niyang pansamantalang design studio ang kanyang study room.Ang kalahati ng dating estanteng puno ng mga dokumento sa negosyo ay nilagyan na ngayon ng mga sample ng tela, color boards, at mga libro ng mga tungkol sa mga designs.Sa ibabaw ng malapad na mesa na gawa sa pulang kahoy ay nakalatag ang isang malaking puting drawing paper.Sa tabi nito ay nakakalat ang iba’t ibang uri ng lapis, pambura, at measuring tape.Sa mga sandaling iyon, nakatayo si Aera sa harap ng mesa, hawak ang isang 2B pencil at bahagyang nakakunot ang noo.Mahigit sampung sketch na ang nagawa niya, ngunit wala pa ring nakapagbigay sa kanya ng kasiyahan.Masyadong komplikado.Masyadong simple.Masyadong tradisyonal.Masyadong moderno.Anuman ang iguhit niya, parang hindi pa rin iyon ang eksaktong imaheng nasa isip niya.Sa labas ng bintana ay ang maliwanag ngunit hindi nak
Sumapit na ang gabi.Tahimik ang buong silid. Tanging ang mahinahon at pantay na paghinga ng lalaking katabi niya ang maririnig.Nakahiga si Aera nang patagilid, nakasubsob ang mukha sa balikat ni Ethan. Nakayakap ang isang braso nito sa baywang niya.Kakagaling lang nilang maligo, at kapwa pa nila dala ang banayad na amoy ng kanilang body wash ang paborito niyang kombinasyon ng cedarwood at citrus.“Hindi ka makatulog?” mahinang tanong ni Ethan. Malalim at malumanay ang boses nito.“Medyo lang,” tapat na sagot ni Aera habang bahagyang gumagalaw sa kanyang mga bisig upang humanap ng mas komportableng pwesto. “Ang dami ko lang iniisip.”Mula sa buhok niya, dahan-dahang lumipat ang kamay ni Ethan sa likod niya. Marahan siyang tinapik nito, parang inaalo ang isang bata.“Ano ang iniisip mo?”“Ang tungkol sa kasal,” sagot niya. “At sa wedding gown.”Narinig niya ang bahagyang pagyanig ng dibdib nito. Natatawa ito.“Ang bilis mo namang mag-isip tungkol doon,” may halong ngiti nitong sabi.
Kinabukasan habang kumakain sila ng almusal, biglang ngumiti si Ethan at nagtanong.“Gusto mo bang magdaos tayo ng kasal?”Kakasabi pa lang ni Aera.“Pareho naman tayong busy. Sa totoo lang, okay lang kahit hindi na tayo magdaos ng kasal,” nang biglang kumunot ang noo ng lalaki.Mula sa may pintuan, lumipat na sila sa sala.Nakaupo si Aera sa maliit na upuan sa may entrada, habang nakaluhod sa harap niya si Ethan at dahan-dahang inaalis ang kanyang sapatos.Nang marinig ang sinabi niya, sandaling natigil ang lalaki bago siya tumingala.“Bakit mo naman nasabi iyan?”Naging alangan si Aera at bahagyang iniurong ang paa.“Eh totoo naman. Kakaayos pa lang ng Dela Cruz Atelier, tapos ang dami mo ring inaasikaso sa kumpanya mo. Ang daming paghahanda sa kasal—venue, bisita, damit, programa... Naiisip ko pa lang, napapagod na ako.”Pinilit niyang gawing magaan ang tono ng boses niya.“At kasal na naman tayo. Hindi naman mahalaga ang yun bonggang kasal, ‘di ba?”Hindi agad sumagot ang kanyang
Kinabukasan, sa sentrong bahagi ng lungsod, may bahagi roon na puno ng mga boutique shop ng iba’t ibang designer.Tahimik ang lugar sa hapon ng Martes, malayo sa ingay ng karaniwang weekend.Ipinarada ni Aera ang kanyang sasakyan sa kanto at naglakad papasok sa naturang lugar.Ang bridal shop na hinahanap niya ay nasa pinakadulo ng lugar, sa loob ng isang tatlong palapag ng isang gusali. Puti ang dingding, itim ang wrought-iron railings, at sa tabi ng pinto ay may simpleng tansong plaka na may nakaukit na pangalan. “White Dream.”Isa ito sa pinakasikat at pinaka prestihiyoso bridal couture shop sa lungsod, na madalas piliin ng mga kilalang personalidad at celebrities.Pagbukas niya ng pinto, marahang tumunog ang wind chime.Tahimik ang loob, at sa hangin ay may banayad na halimuyak ng liryo.Ang unang palapag ay isang display area, kung saan mahigit sampung wedding gowns ang nakahanay sa ilalim ng malambot na ilaw. Bawat isa ay tila isang obra maestra.“Welcome po.”Lumapit ang isang
Naghahanda si Aera para sa paparating na business conference. Nasa walk-in closet siya, nakatingin sa sarili niya sa salamin, at bigla niyang na-realize na baka ito ang unang malaking chance niya mula nang bumalik siya sa rito sa Baguio.Tama si Ethan masyado na siyang matagal na “na-stuck” sa mga
Kinabukasan ng umaga, ginising si Zach ng anak niya.Pumasok ang liwanag ng araw sa mga siwang ng bintana.Kinuskos ni Zach ang sentido niyang masakit. Yung sandamakmak na work emails sa phone niya, halos hindi siya makahinga.Yung kapos na pera ng kumpanya, mga kliyente ng umaalis, tambak na papel
Dahan-dahan binitawan ni Serene ang hawak na bulak, at saka lumingon kay Zach. “Ganun ba talaga? Kailangan mo talagang hintayin na bumalik siya? Pag hindi siya bumalik, hindi mo na kaya?”Iniwasan ni Zach ang tingin niya, umupo sa kama at tinanggal ang kurbata.“Para lang ’yan sa trabaho. Pag nala
Napakuyom ng kamay si Zach ng hindi niya namamalayan. Pumuti ang mga buko ng kamay niya sa sobrang gigil niya.Pinigil niya ang galit.“Magpatawag ka agad ng meeting ng mga head ng bawat department. Darating ako sa kumpanya sa loob ng thirty minutes.”“Sir Zach… may mas masama pa po,” alanganing sa







