LOGINELENA POV Lunes ng umaga. Akala ko magiging mataray ang atmosphere sa bahay dahil balik-trabaho na si Dante sa opisina, pero nagulat ako nang madatnan ko siya sa dining area na relax na relax lang. Imbes na full suit, naka-polo shirt lang siya na navy blue at khaki pants. Nakapatong ang baby monitor sa tabi ng kanyang laptop habang humihigop siya ng kape. "Hindi ka pa aalis? Quarter to nine na," puna ko habang nilalapag ko si Hope sa kanyang bouncer. "I moved my first meeting to ten. Ayoko namang iwan kayo rito na parang nagmamadali ako palagi," sagot ni Dante. Isinara niya ang laptop niya at lumingon sa akin. "And besides, may darating tayong bisita." Napakunot ang noo ko. "Bisita? Sino? Hindi mo naman sinabi sa akin kagabi." "Si Sofia. Kasama si Maya. May kukunin lang daw silang gamit na naiwan ni Maya sa kwarto niya, pero sabi ni Sofia, may gusto rin daw siyang i-discuss tungkol sa security setup ng condo," paliwanag ni Dante.
ELENA POV Maaliwalas ang sikat ng araw na pumapasok sa malaking bintana ng attic. Gaya ng pangako ni Dante, ginawa niyang studio ang space na ito. Amoy bagong pintura, hinaluan ng amoy ng kahoy at ang sariwang hangin mula sa garden sa ibaba. Nakatayo ako sa harap ng isang blankong canvas, hawak ang palette knife na matagal ko ring hindi nahawakan. Sa totoo lang, medyo nakakangalay sa simula. Parang nanigas ang mga daliri ko sa tagal ng panahong puro baril, flashlight, at diaper ang hawak ko. "Ate? Pwede pumasok?" Lumingon ako at nakita ko si Maya na nakasilip sa pinto. Naka-shorts lang siya at oversized t-shirt, bitbit ang kanyang laptop. "Akala ko ba nasa BGC ka na? Sunday pa lang ah, ang aga mo naman yata umuwi rito?" "Eh, boring doon sa condo pag Sunday morning. Si Sofia, puro linis ng gamit ang ginagawa. Tsaka namiss ko 'yung pancakes ni Nanay Belen," tawa ni Maya habang dumeretso sa bean bag sa gilid. "Wow, Ate. Magpinta ka na b
ELENA POV Nagkalat ang mga maleta sa gitna ng kwarto ni Maya. Sabado na, at gaya ng napagkasunduan, ngayong araw na ang lipat niya sa condo sa BGC. Kahit ilang beses ko nang sinabi sa sarili ko na malapit lang naman ang Taguig sa Makati, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting lungkot habang tinitingnan ang mga posters na tinatanggal niya sa pader. "Ate, relax ka lang. Para ka namang papunta sa ibang bansa kung makatingin sa akin," biro ni Maya habang pilit na isinisiksik ang isang malaking teddy bear sa loob ng duffel bag. "Every weekend naman akong uuwi rito, 'di ba? At saka, si Sofia naman ang maghahatid-sundo sa akin sa school for the first few months." "Alam ko naman 'yun, Maya. Naninibago lang ako. Sanay kasi ako na paggising ko, ikaw agad ang unang nangungulit sa akin tungkol sa breakfast o kaya sa mga trending na videos," sabi ko habang tinutulungan siyang magtupi ng mga hoodies. "Mabilis lang ang panahon, Ate. Baka mamaya, ma-realiz
ELENA POV Nagising ako na mas maliwanag na ang sikat ng araw kaysa kahapon. Pagdilat ng mata ko, wala na si Dante sa tabi ko, pero rinig ko ang mahinang kalantog ng mga plato sa baba. Bumangon ako, nag-unat ng katawan, at dumeretso sa bintana. Ang garden na dating puno ng mga gamit sa construction ay unti-unti nang nagkakaroon ng hugis. May mga tanim na ring bulaklak sa gilid ng bagong gawang stone path. Pagbaba ko sa kusina, naabutan ko si Dante na nakasuot ng apron sa ibabaw ng kanyang pambahay na shirt. Seryoso siyang nakatitig sa toaster habang si Hope ay nasa high chair sa tabi niya, masayang naglalaro ng kanyang silicone spoon. "Good morning, Mommy," bati ni Dante nang mapansin niya ako. Lumapit siya at hinalikan ako sa noo bago bumalik sa binabantayang tinapay. "Eksakto ang gising mo. I’m making avocado toast. Healthy living na tayo starting today." "Healthy living pero parang sunog yata 'yang tinapay mo, Dante," biro ko habang kumukuha
ELENA POV Bumibigat ang notebook sa kamay ko habang pinapanood ko ang pag-alis ng sasakyan ni Mr. Aris kasama ang mga tauhan ni General Borja. Ang sala na kanina lang ay puno ng usok at gulo, ngayon ay tahimik na—pero ang katahimikang ito ay nakakabingi. Ang huling sinabi ng matanda ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. Tungkol sa mga magulang namin. "Elena, let go of the notebook. Dahan-dahan lang," mahinang sabi ni Dante. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mga kamay ko. Napansin ko na nanginginig pala ako. "Dante, narinig mo ba 'yun? Ang sabi niya, ebidensya 'to kung sino ang pumatay sa kanila," bulong ko. Tumingin ako sa kanya, naghahanap ng sagot, pero nakita ko sa mga mata niya ang parehong takot at pagkalito na nararamdaman ko. "I heard him. Pero kailangan nating mag-focus muna sa safety niyo. Sofia, check the perimeter again. Make sure everyone is accounted for," utos ni Dante habang inaalalayan ako paupo sa sofa. Lu
ELENA POV Nanlamig ang mga kamay ko habang nakatitig kay Mr. Aris. Ang recipe book? Iyon ang lumang notebook na binigay ni Victoria sa akin noong nagsisimula pa lang akong magtrabaho sa kanya. Sabi niya, nandoon daw ang mga sikreto ng paborito niyang luto, pero sa totoo lang, hindi ko naman masyadong binubuklat dahil puro sulat-kamay na mahirap basahin. Nakatambak lang iyon sa isang shelf sa kusina, kasama ng mga baking powder at lumang garapon. "Dante, sandali lang," bulong ko. Humarap ako kay Mr. Aris. "Paano mo nalaman ang tungkol sa notebook na 'yun?" Ngumiti lang ang matanda, 'yung tipong ngiti na nakakaasar dahil parang alam niya ang lahat. "Ako ang nagturo kay Victoria kung paano magtago ng assets, Elena. Logic dictates na ang pinaka-importanteng record ay itatago mo sa pinaka-ordinaryong lugar. Sino ba naman ang mag-aakalang ang blueprint ng Valderama shadows ay nasa pagitan ng recipe ng adobo at sinigang?" "Sofia, samahan mo si Elena
ELENA POV Ang kadiliman sa loob ng cockpit ay hindi lamang kawalan ng liwanag; ito ay isang bigat na tila gustong pumigtas sa aking hininga. Habang ang radar ay patuloy sa pag-alingawngaw ng babala ng papalapit na missile, ang aking malay ay dahan-dahang sumusuko sa manipis na hangin. Ngunit ang
ELENA POV Ang usok mula sa sumabog na electronics bay ay hindi itim, kundi isang maputlang abo na may kasamang amoy ng ozone at sunog na goma. Sa kabutihang palad, hindi nito tuluyang pinasabog ang fuselage, pero ramdam ko ang bawat panginginig ng sahig ng Airbus A380. Ang eroplano
ELENA POV Ang apat na anino ng mga French Rafale ay tila mga tanod ng kamatayan sa gilid ng aming bintana. Ang kanilang presensya ay nagdulot ng isang kakaibang uri ng pressure—hindi ang marahas na pag-uga ng turbulence, kundi ang malamig na katotohanan na ang aming buhay ay nakasalalay
ELENA POV Tumayo si Victoria nang dahan-dahan. Iyong tipo ng kilos na parang kalkulado ang bawat anggulo para makuha ang atensyon ng lahat. Wala siyang dalang kahit anong papel o tablet; diretso lang ang tingin niya sa mga board members at sa mga malalaking screen sa dingding na nagpapakita ng mga







