로그인Napansin ng samurai na nakapagpalakas ng loob ng mga kasama niya kanina na muli na namang nagiging hindi mapakali ang mga ito, kaya sumigaw siya, "Mga ginoo! Ano ba tayo kundi mga alipin ng kapalaran ng mga pamilya natin?! Isang beses lang natin kailangan magtagumpay, at mabubuhay na sila nang masaya habang-buhay! Ano pa ang dapat nating katakutan—argh! Ang mga mata ko!!!"Nasa kalahati pa lang siya ng pagsasalita nang biglang dumilim ang paningin niya kasabay ng matinding sakit.Nang kapain niya ang mukha niya, naramdaman niyang may dalawang matigas na plastic tube na nakabaon sa mga eye socket niya!Halos lumakas na sana ang loob ng ibang samurai at handa nang sumama sa isang desperadong pagsugod, pero ang pampalakas ng loob na sigaw na iyon ay naging hiyaw ng sakit.Pagharap nila sa samurai, natakot sila nang makita ang dugo na umaagos mula sa mga eye socket nito habang ang mga sigaw niya ay nakakakilabot pakinggan!Sobrang karumal-dumal ng eksena kaya napaduwal si Yoshitaka ha
Nang magsimulang sumugod ang mga samurai, inakala nilang sina Charlie at ang iba pa ay mga biktima lang na nasa awa nila. Kaya ang mga nasa unahan ay nakatuon lang sa paghiwa sa kanila at pagkuha sa ulo ni Tanya, habang iniisip naman ng mga nasa likuran kung ilang hiwa pa ang idaragdag nila sa mga bangkay para ipakita ang kalupitan nila.Kaya wala ni isa sa kanila ang nag-akala na ang inaakala nilang walang kalaban-laban na biktima ay lalaban nang ganoon kabagsik at agad na makakapatay ng walong tao sa isang iglap!Mas lalo pa silang natakot nang makita na dilat pa rin ang mga mata ng mga patay nilang kasamahan habang may iba’t ibang cosmetic item na nakabaon sa mga ulo nila.Ang mga ninja ang pinakamahusay pagdating sa paggamit ng mga patagong armas, paghahagis ng shuriken mula sa manggas nila, at pagpatay sa maraming walang kamalay-malay na biktima.Pero kahit ganoon, dalawang shuriken lang ang kayang ihagis ng isang ninja sa pinakamainam na sitwasyon—isa mula sa bawat manggas, i
Pagkatapos, sa isang pitik ng pulso niya, lumitaw sa pagitan ng mga daliri ni Charlie ang lahat ng cosmetic items na kinuha niya kanina.Kasabay nito, nakalapit na sa kanila ang mga samurai, habang itinaas ng mga nangunguna ang kanilang mga katana para sa malakas na pag-atake.Nanginginig sa galit si Yoshitaka, pero paurong siyang umatras, balak magtago sa dressing room.Kahit alam niyang hindi mapipigilan ng kahoy na pinto ang katana ng mga samurai, sigurado siyang mas mabuti pa ring mabuhay ng kahit isang segundo pa.Pero pagkapagbukas niya ng pinto, agad siyang hinawakan ni Kokomi nang mahigpit at kinaladkad pabalik sa grupo habang malamig na sinasabi, "Sobra mo na kaming ipinahiya ngayong araw, Papa. Magpakita ka naman ng dignidad kapag kailangan!"Nagalit si Yoshitaka. "Dignidad? Anong dignidad?! Malapit na tayong pagpira-pirasuhin!"Doon biglang umugong nang malakas ang hangin habang kumikislap ang matatalim na talim ng bawat katana, kumikinang sa ilaw ng kisame sa nakakasi
Mahaba at diretso ang backstage hallway, na naghahati sa hugis-Y na interseksyon na may dalawang pasukan.Pero kahit may dalawang daanan para makatakas, imposibleng makalampas sa mga samurai sa ganoon kasikip na daan, habang ang maraming kuwarto sa hallway ay sarado at walang emergency door na pwedeng daanan para makatakas.Kaya dahil hinaharangan sila ng mga samurai, ganap silang napalibutan.Bukod pa roon, wala silang mga baril, at dahil napapalibutan sila ng napakaraming tao na bawat isa ay kayang makipagsabayan sa ordinaryong ninja, wala talaga silang matatakbuhan.Kaya namutla ang lahat maliban kina Charlie at Kathleen.Kahit si Yoshitaka na punong-puno ng kumpiyansa ilang sandali lang ang nakalipas ay natakot nang mapagtanto niya na baka totoong mamatay siya rito.Pero sa sandaling iyon, malamig na kumislap ang mga mata ni Charlie habang humaharap kay Yoshitaka. "Kaya mo ba akong mabigyan ng immunity kung papatay ako?""Teka, ano?!" Tuluyang natulala si Yoshitaka at lalo p
Humarap si Yoshitaka kay Charlie, pinanatiling kalmado ang tono niya habang sinasabi, "Mr. Wade, kakalabas lang ng bounty ilang minuto lang ang nakalipas—hindi pa huli para tumawag ng backup ngayon. Basta mapigilan nating makapasok ang kahit sinong kahina-hinala, mas mababawasan ang banta sa atin."Huminto siya sandali bago bumuntong-hininga. "Hindi mo talaga dapat tinanggihan ang mungkahi ko. Kung tumawag lang ako ng chopper, lahat tayo, kasama si Ms. Sweet, ay ligtas nang nailikas sa loob ng labinlimang minuto. Kahit sino pa ang humahabol sa atin, hindi sila makakarating agad."Malamig na sinabi ni Charlie, "Sige, sumakay ka sa chopper mo, pero si Tanya ang magdedesisyon para sa sarili niya."Mabilis na sinabi ni Tanya, "Sasama ako sa iyo, Mr. Wade!"Bahagyang napangiwi si Yoshitaka.Balak sana niyang laitin nang kaunti si Charlie para mabawi man lang ang dignidad niya, pero hindi niya inaasahan na kahit si Tanya ay hindi kakampi sa kanya.Kaya agad niyang tinanong, "Mr. Wade,
Sa pananaw ni Yukihiro, anumang kaunting panggigipit sa puntong ito ay mag-iiwan lang ng masamang lasa sa bibig niya.Siguradong gagamitin ni Yoshitaka ang impluwensiya ng Mitsui Group para gipitin ang mga Yamaguchi sa lahat ng paraan, gagawin pa niya itong parang kampanya laban sa karahasan ng mga mob o kaya bubuksan ulit ang mga lumang kaso.Siguradong malaki ang magiging lugi ng mga Yamaguchi dahil doon, kung hindi man tuluyang mawala ang isang taon na kita nila.Kahit nagngingitngit sila sa galit, hindi nila sisirain ang sarili nila para lang pabagsakin ang mga Mitsui, at baka lunukin na lang nila ang insulto.Pero kung kailangan talaga nilang gawing kaaway si Yoshitaka, alam ni Yukihiro na wala naman siyang mawawala.Ang mga Mitsui ang pinakamakapangyarihan sa Japan, pero hindi naman kanila ang buong bansa. Kahit gaano pa karami ang pera nila, may mga baril ang mga Yamaguchi. Kung gusto nila ng laban, lalaban sila.At kapag umabot na sa pisikal na karahasan, si Yoshitaka ang
Nang bumuntong hininga si Jefferson, tila ba naramdaman rin ng lahat ang panghihinayang sa kanilang puso.Agad namang kinurot ni Lady Dunn ang baywang ng kanyang asawa at nagsalita siya sa isang mababang boses, “Shush! Tumigil ka na! Lalo mo pang pinapabigat ang loob ni Helen! Maghanda ka na para mak
Matiyagang naghintay si Charlie sa loob ng labinlimang minuto.Makalipas ang labinlimang minuto, isang S-class na limousan ang dumating sa car park ng Pearl River Point.Kasunod ng S-class limousin ay dalawang minibuss na may dala-dalang labing-isang pasahero bawat isa. Ang dalawang minibus ay puno ng
Sa parehong pagkakataon, habang nasa Aurous International Hotel, nakatanggap si Edmund ng tawag mula sa isa sa mga tauhan niya.Nang masagot niya ang tawag, nagmamadaling magsalita ang kabilang panig, “Boss, narinig ko mula sa inner division ng Aurous Hill Police Department na nahanap na raw nila ang
Nanginginig na nagsalita si Lord Moore. “Mr. Wade, nagmamakaawa ako sa iyo. Pakiusap, pumunta ka ng Japan. Natatakot akong ikaw lang ang may tsansang iligtas ang apo ko…”Hindi pa sinasabihan ni Charlie ang pamilya Moore na nasa Japan siya.Kaya, akala ni Lord Moore nasa Aurous Hill pa si Charlie.Suba







