LOGINShare
Ang Maid ng Bilyonaryo
publish date:
2026-09-24 14:21:56KABANATA 1 — ANG BAGONG MAID
Hindi ko akalaing ang unang araw ko bilang maid ay mauuwi sa pagtitig sa isang lalaking parang kayang bumili ng buong mundo.
“Bagong maid?”
Napalingon ako.
Nakatayo siya sa dulo ng malawak na sala.
Matangkad. Malinis ang suot na itim na polo, nakatiklop nang bahagya ang manggas, at may ekspresyong hindi madaling basahin. Hindi niya kailangang magtaas ng boses para maramdaman kong siya ang taong nasusunod dito.
Si Adrian Montenegro.
Ang may-ari ng mansyon.
At ayon sa narinig kong kuwento bago ako pumasok, isa siya sa pinakamayayamang negosyante sa lungsod.
“Opo.”
Sinubukan kong maging kalmado kahit parang gusto kong yumuko sa kaba.
“Anong pangalan mo?”
“Lia, sir.”
Tumango siya.
“Lia.”
Parang iba ang tunog ng pangalan ko nang manggaling sa kanya.
“Unang araw mo?”
“Opo.”
“Alam mo ba ang trabaho mo?”
“Maglinis, mag-ayos, at siguraduhing maayos ang bahay ninyo.”
Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya.
“Hindi kita tinanong kung ano ang trabaho ng maid.”
Napakunot ang noo ko.
“Kung ganoon, ano po?”
“Kung kaya mong panindigan ang trabaho mo.”
Diretso ang tingin niya sa akin.
Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mukha ko.
“Opo.”
Lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang sa ilang dipa na lang ang pagitan namin.
“Sigurado ka?”
“Opo.”
“Hindi ka natatakot sa akin?”
Hindi ko agad nasagot.
Sa totoo lang, oo.
Pero ayokong ipakita.
“Kailangan ko po ng trabaho.”
Napatingin siya sa akin nang matagal.
Parang pinag-aaralan niya kung nagsisinungaling ako.
Pagkatapos ay tumalikod siya.
“Good.”
Iyon lang.
Akala ko tapos na.
Pero bago siya tuluyang makalayo, nagsalita siya.
“Sumunod ka sa akin.”
“Bakit po?”
Lumingon siya sa akin.
“May ipapakita ako sa iyo.”
Hindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko.
Sumunod ako.
Dinala niya ako sa isang maliit na silid sa likod ng mansyon.
Pagbukas niya ng p***o, isang maliit na batang lalaki ang agad na sumugod sa kanya.
“Kuya Adrian!”
Napangiti ang lalaki sa unang pagkakataon.
At doon ko nakita ang pagbabago sa mukha niya.
Mas malambot.
Mas totoo.
“Hey, Nico.”
Agad yumakap ang bata sa kanya.
Tumingin sa akin si Nico.
“Siya ba bagong maid?”
“Oo.”
Lumapit ang bata sa akin.
“Maganda ka.”
Napatawa ako.
“Salamat.”
“Pwede ka bang maging friend ko?”
Bago pa ako makasagot, sumingit si Adrian.
“Hindi siya rito para maging kaibigan mo.”
Sumimangot ang bata.
“Pero gusto ko siya.”
Napatingin sa akin si Adrian.
At sa isang iglap, nagtagpo ang mga mata namin.
May kakaiba sa titig niya.
Hindi na iyon simpleng tingin ng employer sa empleyado.
Parang sinusubukan niya akong kilalanin.
At hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.
“Lia,” tawag niya.
“Opo?”
“Simula ngayon, ikaw ang personal maid para sa bahay na ito.”
Napakurap ako.
“Personal maid?”
“Oo.”
“Pero hindi po ba mas mataas ang trabaho na iyon?”
“Mas mataas ang sahod.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit po ako?”
Lumapit siya.
Napatingin siya diretso sa mga mata ko.
“Dahil gusto ko.”
Tatlong salita.
Pero sapat para guluhin ang isip ko.
“May isa pa akong kondisyon,” dagdag niya.
“Ano po?”
“Walang pagsisinungaling.”
“Hindi po ako nagsisinungaling.”
“Good.”
“At kung may problema?”
“Sabihin mo agad.”
Tumango ako.
“Opo.”
“Isa pa.”
“Ano po?”
“Kapag may hindi ka naiintindihan, magtanong ka.”
“Okay po.”
“Hindi kita inaasahang alam mo agad ang lahat.”
Nagulat ako.
Iyon ang unang pagkakataon na naramdaman kong baka hindi siya ganoon kalupit katulad ng naririnig kong kuwento tungkol sa kanya.
“Salamat po.”
Tumalikod siya.
“Simulan mo bukas.”
“Opo.”
Paglabas niya, naiwan ako kasama si Nico.
“Masungit siya,” bulong ng bata.
Napatawa ako.
“Hindi naman.”
“Masungit siya sa ibang tao.”
“Sa akin?”
“Hindi pa.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
Napangiti ako.
“Baka mabait lang talaga siya.”
Umiling si Nico.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Kapag gusto niya ang isang tao, hindi siya masungit.”
Napatigil ako.
“Paano mo alam?”
“Matagal ko na siyang kilala.”
Napangiti ako.
“Ah.”
Hindi ko na iyon pinansin.
Hindi ko alam kung bakit, pero habang naglalakad ako pabalik sa kusina, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Nico.
Kapag gusto niya ang isang tao, hindi siya masungit.
Mabilis kong natutunan ang gawain sa mansyon.
Malaki ang bahay.
Napakalaki.
May malawak na kusina, ilang sala, malaking hardin, at mga silid na parang hindi nauubusan ng sulok na kailangang linisin.
Pero hindi ang laki ng mansyon ang pinakamahirap.
Si Adrian.
Hindi ko siya maintindihan.
Minsan tahimik siya.
Minsan diretso.
Minsan malamig.
Pero kapag kasama si Nico, ibang tao siya.
Isang hapon, nadatnan ko silang dalawa sa hardin.
Nakatayo si Adrian habang tinuturuan si Nico magtanim.
“Hindi ganyan.”
“Ganito?”
“Mas malalim.”
“Ganito?”
“Okay.”
Napangiti ako mula sa malayo.
Napansin niya ako.
“Lia.”
Lumapit ako.
“Opo?”
“Bakit ka nakangiti?”
“Wala po.”
“May nakita ka?”
“Wala.”
“Sinungaling.”
Napatawa ako.
“Hindi naman.”
Nico ang sumingit.
“Ngumiti siya kasi cute ka, Kuya.”
Nanlaki ang mata ko.
“Nico!”
Tumawa ang bata.
Si Adrian naman ay hindi nagsalita.
Pero napansin kong bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
At doon ko unang naisip na baka hindi siya kasing lamig ng iniisip ng lahat.
Baka may bahagi lang siyang pinipiling itago.
At hindi ko pa alam noon na sa paglipas ng mga araw, ako rin ang magiging dahilan kung bakit unti-unti niyang ilalabas ang bahaging iyon.
Hindi ko pa alam na ang simpleng pagtanggap ko sa trabaho ay magiging simula ng isang relasyong hindi ko kailanman pinlano.
Dahil si Adrian Montenegro ay amo ko.
At ako?
Isa lamang akong maid.
Pero sa unang linggo pa lang, may kakaiba nang nagsisimulang mabuo sa pagitan namin.
Isang tingin.
Isang ngiti.
Isang simpleng tawag sa pangalan ko.
At kahit ayokong aminin, may bahagi sa akin na naghihintay sa bawat pagkakataong marinig ko ang boses niya.
Hindi ko alam kung saan hahantong iyon.
Ang alam ko lang, hindi na ordinaryo ang trabaho ko sa mansyong ito.
KABANATA 2 — ANG ALOK
Isang linggo pa lang ako sa mansyon nang mapansin kong madalas na akong hinahanap ni Adrian.
Sa una, akala ko trabaho lang.
“Lia.”
“Sir?”
“Coffee.”
“Black?”
“Oo.”
Pagkalipas ng ilang minuto, inilapag ko ang tasa sa mesa niya.
“Salamat.”
Tumalikod na sana ako nang tawagin niya ulit ako.
“Lia.”
“Po?”
“Umupo ka.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit po?”
“Umupo ka.”
May kakaibang authority sa boses niya.
Hindi galit.
Hindi rin malambing.
Pero sapat para sundin ko.
Umupo ako sa kabilang upuan.
Tahimik niya akong pinagmasdan.
“May problema po ba?”
“Wala.”
“Kung ganoon—”
“May offer ako.”
Napatigil ako.
“Offer?”
Tumayo siya at lumapit sa bintana.
“May business trip ako sa susunod na buwan.”
“Okay po.”
“Kailangan kong magpakitang may pamilya ako.”
Nakunot ang noo ko.
“Hindi ko po naiintindihan.”
Lumingon siya.
“Gusto kong maging asawa kita.”
Nanigas ako.
“Po?”
Diretso siyang tumingin sa akin.
“Contract marriage.”
Napatawa ako nang bahagya dahil akala ko nagbibiro siya.
Pero seryoso ang mukha niya.
“Sir, hindi po ako bagay sa—”
“Hindi ko kailangan ng taong bagay sa pangalan ko.”
Lumapit siya.
“Kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan ko.”
“Bakit ako?”
“Dahil sa isang linggo, ikaw lang ang taong hindi natatakot magsabi ng totoo sa akin.”
Napabuntong-hininga ako.
“Hindi po puwedeng basta-basta ang kasal.”
“Alam ko.”
“May kondisyon?”
“Marami.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero may kondisyon din ako para sa iyo.”
“Ano po?”
“Hindi ka aalis sa tabi ko nang hindi mo sinasabi sa akin.”
Napataas ang kilay ko.
“Parang utos po iyon.”
“Dahil utos iyon.”
Hindi ko napigilang mapangiti.
“Dominant po talaga kayo.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Ngayon mo lang napansin?”
Napayuko ako para itago ang ngiti ko.
Pero alam kong delikado ang offer niya.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin.
“Bakit kailangan ninyo ng asawa?”
“May ilang business partners na gustong malaman kung ano ang plano ko sa buhay.”
“Hindi sapat na sabihin ninyong ayaw ninyo?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil may mga bagay sa mundo ko na hindi ganoon kasimple.”
Tahimik akong nakinig.
“Gaano katagal?”
“Anim na buwan.”
“Pagkatapos?”
“Malaya ka.”
“Walang ibang kondisyon?”
“May kontrata.”
“May pera?”
“Oo.”
Sinabi niya ang halaga.
Nanlaki ang mata ko.
“Sir, sobra naman iyon.”
“Hindi sobra.”
“Para sa akin, sobra.”
“Para sa akin, hindi.”
Napailing ako.
“Hindi ko alam.”
Tumayo ako.
“Pag-iisipan ko.”
“May tatlong araw ka.”
Napalingon ako.
“Tatlong araw lang?”
“Hindi kita pipilitin.”
Tumango ako.
“Salamat.”
Bago ako tuluyang makalabas, narinig ko ang boses niya.
“Lia.”
Lumingon ako.
“Hmm?”
“Hindi mo kailangang tanggapin dahil kailangan mo ng pera.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kung tatanggapin mo, gusto kong malaman na kaya mong panindigan.”
Hindi ko alam kung bakit iyon ang pinakanagustuhan ko sa sinabi niya.
Hindi niya ako minamaliit.
Hindi niya ako tinatrato na parang puwedeng bilhin.
Binibigyan niya ako ng pagpipilian.
At iyon ang dahilan kung bakit mas lalo akong nalito.
Tatlong araw akong hindi mapakali.
Sa trabaho, napapansin kong mas madalas ko siyang tinitingnan.
Kapag umiinom siya ng kape.
Kapag nagtatrabaho siya sa opisina.
Kapag kausap niya si Nico.
At bawat pagkakataon, lalo kong napapansin ang mga bagay na dati ay hindi ko pinapansin.
Kapag nakangiti siya, may maliit na guhit sa pisngi niya.
Kapag pagod siya, bahagyang humihina ang boses niya.
Kapag nag-aalala siya, napapahawak siya sa relo niya.
Unti-unti ko siyang nakikilala.
At iyon ang problema.
Dahil mas nakikilala ko siya, mas gusto ko siyang makilala pa.
Sa ikatlong gabi, hindi ako makatulog.
Lumabas ako ng kwarto para uminom ng tubig.
Pagdating ko sa kusina, nakita ko siya.
Nakaupo siya sa counter.
Wala ang suit.
Simple lang ang suot niyang damit.
“Hindi ka pa natutulog?”
Napalingon siya.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Hindi ako sanay.”
“Sa ano?”
“Sa bahay na may ibang taong natutulog.”
Napangiti ako.
“Akala ko sanay kayong maraming tao.”
“Maraming tao.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero hindi ikaw.”
Hindi ko alam kung bakit biglang naging tahimik ang kusina.
“Adrian…”
“Hmm?”
“Bakit mo ako pinili?”
Hindi siya sumagot agad.
“Dahil gusto ko.”
“Hindi sapat na sagot iyon.”
“Para sa akin, sapat.”
Napailing ako.
“Ang hirap mong kausap.”
“Alam ko.”
Tumayo siya.
Lumapit.
“Pero gusto kong maging diretso sa iyo.”
Huminto siya sa harap ko.
“May gusto ako sa iyo.”
Napatigil ako.
“Bilang…”
“Bilang ikaw.”
Napayuko ako.
Hindi ko alam ang sasabihin.
“Hindi ko hinihingi na gusto mo rin ako.”
“Pero?”
“Kung tatanggapin mo ang kontrata, ayokong magsinungaling sa iyo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Paano kung sabihin kong may nararamdaman din ako?”
Tumahimik siya.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Hindi kita pipilitin.”
“Alam ko.”
“Hindi rin kita pipilitin maging asawa ko.”
“Alam ko.”
“Kung gayon, bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Dahil gusto kong subukan.”
At sa gabing iyon, nagpasya ako.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa mansyon.
Kundi dahil gusto kong malaman kung saan kami dadalhin ng desisyong iyon.
Kinabukasan, hinintay ko siyang matapos sa trabaho.
Nang lumabas siya sa opisina, agad siyang napatingin sa akin.
“May sagot ka na?”
Tumango ako.
“Opo.”
“Sigurado ka?”
“Opo.”
“Hindi kita pipilitin.”
“Alam ko.”
“Kung ganoon?”
Huminga ako nang malalim.
“Tinatanggap ko.”
Ilang segundo siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay lumapit siya.
“Sigurado?”
Napangiti ako.
“Tatlong beses mo nang tinanong.”
“Gusto kong marinig.”
“Opo. Tinatanggap ko.”
Tumango siya.
“Good.”
“Good?”
“Oo.”
“Wala man lang reaction?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Meron.”
“Ano?”
“Masaya ako.”
At sa simpleng sagot na iyon, naramdaman kong hindi lang ako ang may kaba.
May bahagi rin sa kanya na umaasa sa magiging desisyon ko.
At mula sa araw na iyon, nagsimula ang kasunduan.
Isang kasunduang akala namin ay may malinaw na simula at katapusan.
Hindi namin alam na sa pagitan ng mga pirma at kondisyon, may damdaming hindi namin kayang kontrolin.
KABANATA 3 — ANG KONTRATA
Tatlong araw pagkatapos ng alok niya, opisyal na kaming may kasunduan.
Hindi dahil sa pera.
Hindi lang dahil kailangan ko ng trabaho.
Kundi dahil sa isang bagay na ayokong aminin.
May nararamdaman ako para kay Adrian.
At mas lalong naging mahirap iyon nang lumipat ako sa kabilang bahagi ng mansyon bilang “asawa” niya.
Sa unang araw ng aming kasunduan, may bagong silid akong tutuluyan.
Mas malaki.
Mas komportable.
Pero hindi ako komportable.
Hindi dahil sa silid.
Kundi dahil alam kong mula ngayon, kapag nakita ko si Adrian sa hallway, hindi na kami simpleng amo at maid.
May ibang pangalan na ang relasyon namin.
Asawa.
Kahit pansamantala.
“Lia.”
Napalingon ako.
Nasa pintuan siya.
“Ready ka na?”
“Opo.”
“Bakit po?”
“May dinner tayo.”
“Ngayon?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil kailangan nating masanay.”
Napangiti ako.
“Sa pagiging mag-asawa?”
“Oo.”
“Hindi ba parang acting?”
“Sa harap ng ibang tao.”
Lumapit siya.
“Pero kapag tayong dalawa lang, hindi natin kailangang umarte.”
Hindi ako nakasagot.
Sa unang dinner namin, hindi ko alam kung saan ako titingin.
Nakaupo siya sa tapat ko.
Tahimik.
Ako naman ay pilit kumakain.
“Bakit hindi ka tumitingin?”
“Tumitingin naman ako.”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil nahihiya ka.”
“Hindi.”
“Sinungaling.”
Napangiti ako.
“Baka kasi tinititigan mo ako.”
“Bawal ba?”
“Hindi.”
“Kung gayon?”
“Medyo nakakailang.”
Tumawa siya nang mahina.
“Masasanay ka rin.”
“Hindi ako sigurado.”
“Sanayin kita.”
Napatingin ako sa kanya.
Muli siyang ngumiti.
At doon ko naisip na mas delikado ang lalaking ito kapag nakangiti.
Pagkaraan ng ilang araw, nagsimula kaming pumunta sa mga event bilang mag-asawa.
Sa harap ng ibang tao, natural ang kilos namin.
Hawak niya ang kamay ko.
Binubuksan niya ang p***o para sa akin.
Tinatanong niya kung okay ako.
Pero kapag kami na lang, mas tahimik ang lahat.
Isang gabi, nadatnan ko siyang nakatayo sa kusina.
“Hindi ka pa natutulog?”
“Hindi pa.”
“Bakit?”
“Hindi ako sanay na may ibang tao sa bahay.”
Napangiti ako.
“Akala ko sanay kayong maraming tao.”
“Maraming tao.”
Lumapit siya.
“Pero hindi ikaw.”
Napatingin ako sa kanya.
Tahimik.
Masyadong tahimik.
“Adrian…”
“Hmm?”
“Bakit parang iba ka kapag tayong dalawa lang?”
Hindi siya sumagot agad.
Sa halip, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
Hindi ako umatras.
“Dahil asawa kita.”
“Peke lang naman.”
“Para sa kontrata.”
Tumigil siya.
“Pero hindi lahat ng nararamdaman ko ay bahagi ng kontrata.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi niya ako pinilit.
Hinayaan lang niya akong manatili roon.
At sa unang pagkakataon, ako ang kusang lumapit.
Mahina kong sinabi,
“Paano kung maging totoo?”
Tumingin siya sa akin.
“Kung magiging totoo?”
Tumango ako.
“Ang kasal natin.”
May ngiti sa labi niya.
“Hindi kita pipilitin.”
Mas lalo akong nagulat.
“Pero?”
“Kapag pinili mong manatili,” sabi niya, “siguraduhin mong dahil gusto mo ako.”
Napangiti ako.
“Paano kung gusto kita?”
Lumapit siya nang bahagya.
“Sabihin mo.”
Huminga ako nang malalim.
“Gusto kita.”
At sa gabing iyon, nagbago ang lahat.
Hindi dahil may kailangan kaming patunayan.
Kundi dahil pareho naming inamin na may damdaming hindi na kayang itago.
Kinabukasan, may event kaming dinaluhan.
Pagpasok pa lang namin sa malaking bulwagan, ramdam ko agad ang mga tingin.
Nakahawak ang kamay ni Adrian sa akin.
“Okay ka?”
“Oo.”
“Sigurado?”
“Hindi mo ba nakikitang sanay na ako?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil nanginginig ang kamay mo.”
Napatingin ako sa kamay namin.
Totoo.
Bahagya nga itong nanginginig.
Napangiti siya.
“Relax.”
“Madali para sa iyo.”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong maging komportable ka.”
Tumingin ako sa kanya.
“Salamat.”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, bahagya niyang hinigpitan ang hawak niya.
At sa gabing iyon, mas naramdaman kong totoo ang ginagawa namin.
Hindi na lang kami nagpapanggap.
Pag-uwi namin, nadatnan kong nasa kusina siya.
“Hindi ka pa natutulog?”
“Hindi.”
“Pagod?”
“Medyo.”
“Bakit nandito ka?”
“Hinintay kita.”
“Bakit?”
“Gusto kitang makausap.”
Umupo ako.
“Ano iyon?”
“May tanong ako.”
“Ano?”
“Kung mawala ang kontrata, aalis ka ba?”
Natahimik ako.
“Hindi ko alam.”
“Bakit?”
“Dahil hindi ko pa alam kung ano ang gusto mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Gusto kong manatili ka.”
“Bilang ano?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Bilang Lia.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
“Hindi bilang asawa?”
“Hindi dahil kailangan.”
“Hindi bilang maid?”
“Hindi kailanman.”
“Kung gayon?”
“Bilang babaeng pinili kong makasama.”
Napalunok ako.
Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.
Pero alam ko na ang nararamdaman ko.
Mahal ko na siya.
At iyon ang bagay na pinakanatatakot akong aminin.
Dahil alam kong may expiration date ang kontrata.
At kapag dumating ang araw na iyon, hindi ko alam kung sapat ang pagmamahalan namin para piliin niya akong manatili.
KABANATA 4 — ANG BAWAL NA DAMDAMIN
Hindi na namin kayang itago.
Kahit sa simpleng almusal, ramdam ko ang tingin niya.
Kapag dumadaan ako sa sala, sinusundan ng mata niya.
Kapag nagsasalita ako, nakikinig siya.
At kapag may ibang taong masyadong lumalapit sa akin, biglang nagbabago ang ekspresyon niya.
Isang umaga, habang nag-aalmusal kami, bigla siyang nagsalita.
“May pupuntahan ka mamaya?”
“Hindi ko alam.”
“Bakit?”
“May gusto akong puntahan sa mall.”
“Sasama ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi kailangan.”
“Gusto ko.”
“May trabaho ka.”
“May oras ako.”
“Adrian.”
“Hmm?”
“Kaya kong pumunta mag-isa.”
Tumigil siya sa pagkain.
“Alam ko.”
“Kung gayon?”
“Gusto kitang samahan.”
Napangiti ako.
“Possessive.”
“Hindi.”
“Protective?”
“Mas tama.”
“Pareho lang.”
“Hindi.”
Napailing ako.
Minsan talaga, mahirap siyang kausapin.
Pero gusto ko iyon.
Nang araw na iyon, magkasama kaming pumunta sa mall.
Simple lang sana.
Pero dahil kilala siya, ilang tao ang napapatingin.
“Hindi ka ba naiilang?” tanong ko.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Sanay na ako.”
“Pero ako hindi.”
Huminto siya.
“May gusto kang gawin?”
“Wala.”
“Kung may gusto kang puntahan, sabihin mo.”
Tumango ako.
Nagpatuloy kami sa paglalakad.
Maya-maya, may nakita akong maliit na tindahan.
“Gusto ko iyong nasa display.”
“Alin?”
Itinuro ko ang isang simpleng kuwintas.
“Gusto mo?”
“Oo.”
“Bilhin natin.”
“Hindi kailangan.”
“Gusto mo.”
“Oo.”
“Kung gayon, bilhin natin.”
Napangiti ako.
Hindi dahil mahal ang kuwintas.
Sa katunayan, simple lang iyon.
Pero nang isuot niya sa akin, parang naging espesyal.
“Bagay sa iyo.”
“Salamat.”
“Walang anuman.”
Tumingin ako sa salamin.
“Adrian?”
“Hmm?”
“Bakit parang ang dali mong magbigay?”
“Hindi ako nagbibigay sa lahat.”
“Sa akin?”
“Sa iyo, gusto ko.”
At muli na namang bumilis ang tibok ng puso ko.
Pag-uwi namin, si Nico ang unang sumalubong.
“Ate Lia!”
“O?”
“May dala ka!”
“Oo.”
“Ano?”
“Secret.”
“Kuya Adrian, ano iyon?”
“Tanungin mo siya.”
“Hindi niya sasabihin.”
Tumawa ako.
“Smart.”
Umupo kami sa sala.
Si Nico ay abala sa pagkukuwento tungkol sa araw niya.
Si Adrian naman ay tahimik na nakikinig.
Minsan ay napapangiti siya.
At sa simpleng eksenang iyon, parang nakikita ko na ang buhay na gusto ko.
Hindi marangya.
Hindi perpekto.
Pero may tahanan.
May taong naghihintay sa akin.
May taong gusto kong hintayin.
Nang gabing iyon, naiwan kaming dalawa sa sala.
Tahimik ang paligid.
Nakatayo ako sa tabi ng bintana habang siya naman ay nakaupo sa sofa.
“Lia.”
“O?”
“May tanong ako.”
“Ano?”
“Masaya ka ba?”
Napalingon ako.
“Oo.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Hindi ka nagsisisi?”
“Sa ano?”
“Sa pagpasok sa buhay ko.”
Napangiti ako.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil marami akong natutunan.”
“Tulad ng?”
“Na hindi pala lahat ng mayaman ay malamig.”
Umangat ang kilay niya.
“Hindi ako malamig.”
“Sa unang araw, oo.”
“Hindi kita kilala noon.”
“Ngayon?”
“Ngayon kilala na kita.”
“Gaano?”
Tumayo siya.
Lumapit.
“Mas higit pa sa inaakala mo.”
Huminto siya sa harap ko.
“Lia.”
“Opo?”
“Kung ayaw mo, sabihin mo.”
Diretso ang tingin niya.
Walang pressure.
Walang pilitan.
At doon ko naunawaan kung bakit iba siya sa inaakala ko.
Maaari siyang maging dominant.
Maaari siyang mag-utos.
Pero kapag tungkol sa akin, hinihintay niya ang pahintulot ko.
Kaya ako ang lumapit.
“Hindi ako ayaw.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Sigurado?”
“Oo.”
Marahan niya akong niyakap.
At sa unang pagkakataon, hindi na parang kontrata ang pagitan namin.
Parang tunay na relasyon.
Parang tunay na pag-ibig.
Mula noon, mas naging natural ang lahat.
Hindi na ako nag-aalinlangang hawakan ang kamay niya.
Hindi na siya nag-aalinlangang ipakita sa iba na mahalaga ako sa kanya.
Kapag may event, kasama niya ako.
Kapag may oras siya, hinahanap niya ako.
Kapag pagod ako, siya mismo ang nagsasabing magpahinga ako.
At unti-unti, nakalimutan ko na may katapusan ang kontrata.
Hanggang isang gabi, nakita ko ang kopya nito sa mesa.
Anim na buwan.
May petsa.
May expiration.
Biglang bumalik sa isip ko ang katotohanan.
Hindi ito permanenteng kasal.
Hindi pa.
At nang gabing iyon, unang beses akong natakot.
Paano kung dumating ang araw na kailangan na naming maghiwalay?
Paano kung ang lahat ng magagandang nangyari ay matatapos dahil lang sa isang piraso ng papel?
Hindi ako nakatulog.
Kinabukasan, napansin ni Adrian ang pagbabago sa akin.
“Anong problema?”
“Wala.”
“Lia.”
“Okay lang ako.”
“Hindi.”
Umupo siya sa tabi ko.
“Sabihin mo.”
Tiningnan ko siya.
“Paano kung matapos ang kontrata?”
Tahimik siya.
“Anong gusto mong mangyari?”
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil ang sagot ay malinaw.
Gusto kong manatili.
Gusto kong maging asawa niya.
Hindi bilang maid.
Hindi dahil sa kontrata.
Kundi dahil mahal ko siya.
At alam kong malapit na ang araw na kailangan kong sabihin iyon.
Nang gabing iyon, hindi ko na kayang itago ang nararamdaman ko.
Lumapit ako sa kanya.
“Adrian.”
“O?”
“May gusto akong sabihin.”
Tumingin siya sa akin.
“Ano?”
“Kapag natapos ang kontrata…”
Tumahimik siya.
“Ayaw kong umalis.”
Nanatili siyang nakatingin sa akin.
“Sigurado ka?”
Tumango ako.
“Oo.”
“Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Dahil hindi na ito tungkol sa kontrata.”
Hindi siya nagsalita.
Pero nakita kong nagbago ang mga mata niya.
At doon ko nalaman na kinabukasan, kailangan na naming gumawa ng desisyon.
Isang desisyong magbabago sa buhay naming dalawa.
KABANATA 5 — HINDI NA LANG KONTRATA
“Lia.”
Nagising ako sa boses niya.
“Ano?”
“May kailangan akong sabihin.”
Umupo ako.
Mukhang seryoso siya.
“Tapusin na natin ang kontrata.”
Napatigil ako.
“Bakit?”
“Dahil ayoko nang kontrata ang dahilan kung bakit ka nandito.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
“Kung aalis ka ngayon, malaya ka.”
Lumapit siya.
“Pero kung mananatili ka…”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“…gusto kong manatili ka dahil mahal mo ako.”
Napangiti ako.
“Paano kung sabihin kong mahal kita?”
Sandali siyang natigilan.
At iyon ang unang pagkakataon na nakita kong nawalan siya ng sagot.
“Sigurado ka?”
Tumawa ako.
“Hindi ba ikaw ang laging nagtatanong niyan?”
Ngumiti siya.
“Gusto ko lang marinig.”
Huminga ako nang malalim.
“Mahal kita, Adrian.”
Ilang segundo siyang walang sinabi.
Akala ko baka hindi niya ako narinig.
Pero bigla niya akong niyakap.
Mahigpit.
Parang ayaw niya akong bitawan.
At sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi na ako kailangang matakot sa kinabukasan.
“Sabihin mo ulit.”
Napangiti ako sa balikat niya.
“Mahal kita.”
“Isa pa.”
“Adrian.”
“Please.”
Natawa ako.
“Mahal kita.”
Marahan siyang lumayo para tingnan ako.
“Ngayon, maniwala na ako.”
“Bakit parang hindi ka makapaniwala?”
“Dahil matagal kong gustong marinig iyan.”
Napangiti ako.
“Hindi mo man lang sinabi.”
“Natakot ako.”
Napakunot ang noo ko.
“Ikaw?”
“Oo.”
“Bilyonaryo kang natatakot?”
“Sa maraming bagay.”
“Tulad ng?”
“Na mawala ka.”
Tahimik ako.
“Hindi kita mawawala.”
“Paano kung magbago ang isip mo?”
“Hindi.”
“Paano mo alam?”
“Dahil pinili na kita.”
Tinitigan niya ako.
At sa pagkakataong iyon, parang nawala ang lahat ng bagay sa paligid namin.
Wala nang mansyon.
Wala nang pera.
Wala nang kontrata.
Kami na lang.
Kinabukasan, pinunit ni Adrian ang kontrata.
Nasa mesa kami.
Hawak niya ang papel.
“Sigurado ka?” tanong ko.
“Oo.”
“Hindi ka magsisisi?”
“Mas pagsisisihan kong manatili kang kasama ko dahil sa kontrata.”
Pinunit niya ang papel sa dalawang bahagi.
Pagkatapos ay apat.
At tuluyan na itong nawala.
Napangiti ako.
“Wala na.”
“Wala na.”
“Talagang wala na?”
“Wala na.”
“Kung ganoon…”
Napangiti ako.
“Legal na talaga akong asawa mo?”
Tumawa siya.
“Oo.”
“Walang expiration?”
“Wala.”
“Walang conditions?”
“Meron.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
“Kapag mahal mo ako, huwag mong itigil.”
Napangiti ako.
“Iyon lang?”
“Iyon lang.”
Sa likod namin, biglang nagsalita si Nico.
“Kuya Adrian!”
Napalingon kami.
“May baby na ba?”
Nanlaki ang mata ko.
“Nico!”
Tumawa si Adrian.
“Wala pa.”
“Bakit?”
“Dahil hindi pa kami handa.”
Natawa ako.
“Napaka-curious mo talaga.”
Ngumiti ang bata.
“Pero magiging pamilya na tayo?”
Tumingin ako kay Adrian.
At sa pagkakataong iyon, hindi na ako maid.
Hindi na siya simpleng billionaire.
Wala nang kontrata.
Wala nang pagitan.
Kami na lang.
Isang babaeng hindi inaasahang makakahanap ng pag-ibig sa lugar na pinasukan niya para lamang magtrabaho.
At isang lalaking akala niya ay kayang bilhin ang lahat—
hanggang sa isang maid ang nagturo sa kanya na may mga bagay na hindi nabibili ng pera.
Pag-ibig.
Pagkalipas ng ilang linggo, nagising ako sa isang tahimik na umaga.
Binuksan ko ang kurtina.
Tanaw ko ang malaking hardin.
Doon ko naalala ang unang araw ko.
Ang araw na pumasok ako sa bahay na ito bilang isang maid.
Takot.
Kabado.
Walang ideya kung ano ang naghihintay sa akin.
At ngayon?
Nasa likod ko ang lalaking minahal ko.
“Good morning.”
Napalingon ako.
Nakatayo si Adrian sa pintuan.
“Good morning.”
Lumapit siya.
“Ready ka na?”
“Para saan?”
“Breakfast.”
“Akala ko may meeting ka.”
“Meron.”
“Kung ganoon?”
“Pero gusto kitang makasama muna.”
Napangiti ako.
“Hindi ka talaga nagbabago.”
“Hindi ko kailangang magbago.”
“Bakit?”
“Dahil ikaw ang gusto ko.”
Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
At sa simpleng sandaling iyon, naalala ko ang unang pagkakataong sinabi niya ang pangalan ko.
Lia.
Noong araw na iyon, isa lang akong maid.
Isang babaeng naghahanap ng trabaho.
Hindi ko alam na ang amo kong tila kayang bilhin ang buong mundo ay magiging lalaking magtuturo sa akin na may mga bagay na walang halaga ang pera.
Hindi ko alam na ang isang kontratang kasal ay magiging tunay na pagmamahalan.
At higit sa lahat, hindi ko alam na ang pusong pilit kong pinoprotektahan ay tuluyang ibibigay ko sa isang lalaking hindi ko dapat minahal.
Pero ngayon, wala na akong pinagsisisihan.
Dahil pinili ko siya.
At pinili niya ako.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa trabaho.
Hindi dahil sa kontrata.
Kundi dahil sa amin.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Adrian Montenegro, masasabi kong sigurado ako sa isang bagay.
Hindi na ako ang maid niya.
Ako ang asawa niya.
At sana, sa pagkakataong ito, ang pag-ibig namin ay wala nang kailangang kontrata para manatili.
Dahil ang dating kasunduan ay natapos na.
Pero ang pagmamahalan namin ay ngayon pa lamang tunay na nagsisimula.
KABANATA 6 — ANG BAGONG SIMULA
Hindi ako agad nakatulog nang gabing iyon.
Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Adrian.
“Tapusin na natin ang kontrata.”
Noong una niya iyong sinabi, akala ko katapusan na ng lahat.
Akala ko pagkatapos ng kontrata, babalik ako sa dati kong buhay at siya naman ay babalik sa pagiging isang malamig at abalang billionaire na halos walang panahon para sa ibang tao.
Pero habang nakahiga ako sa kama, isang bagay ang paulit-ulit kong naiisip.
Hindi ko gustong umalis.
Hindi dahil kailangan ko ang pera.
Hindi dahil kailangan ko ang trabaho.
Gusto kong manatili dahil mahal ko siya.
At iyon ang bagay na pinakanakakatakot aminin.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Tahimik ang buong kwarto. Pumasok ang liwanag ng umaga mula sa kurtina at ilang segundo akong nakatitig lamang sa kisame.
Dati, kapag nagigising ako sa mansyon, unang pumapasok sa isip ko ang trabaho.
Ano ang lilinisin ko?
Ano ang ihahanda kong almusal?
Anong oras darating si Adrian?
Pero ngayon, iba na.
Wala nang kontrata.
Wala nang obligasyong sundin ang papel.
Kung mananatili ako rito, iyon ay dahil pinili ko.
Tumayo ako at nagbihis.
Paglabas ko ng kwarto, nakita ko si Adrian sa hallway.
Naka-black polo siya, nakatiklop ang manggas hanggang siko. May hawak siyang cellphone, pero agad niya iyong ibinaba nang makita ako.
“Good morning.”
“Good morning.”
Ilang segundo kaming nagkatitigan.
Parang pareho kaming naghahanap ng tamang sasabihin.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Tumango ako.
“Oo.”
“Sigurado?”
Napangiti ako.
“Hindi ka ba magsasawa sa pagtatanong ng ‘sigurado ka’?”
Bahagya siyang natawa.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong marinig ang sagot mo.”
Lumapit siya.
“Hindi kita pipilitin na manatili.”
“Alam ko.”
“Kung gusto mong umalis, tutulungan kitang magsimula ulit.”
“Adrian.”
Huminto siya.
“Hindi ako aalis.”
Nawala ang tensiyon sa mukha niya.
“Sigurado?”
Tumawa ako.
“Oo. Sigurado.”
Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“Good.”
Iyon lang ang sinabi niya.
Pero sapat na iyon para maramdaman kong may bago kaming simula.
Walang kontrata.
Walang pagpapanggap.
Kami lang.
Biglang may malakas na yabag sa hallway.
“Kuya Adrian!”
Napalingon kami.
Si Nico.
Tumakbo siya papunta sa amin at agad na yumakap kay Adrian.
“Good morning!”
“Good morning.”
Tumingin siya sa amin.
Pagkatapos ay sa magkahawak naming kamay.
“Mag-asawa na talaga kayo?”
Napatingin ako kay Adrian.
“Wala nang kontrata,” sagot niya.
“So hindi na kayo maghihiwalay?”
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Ako ang sumagot.
“Hindi namin alam ang mangyayari sa future.”
Sumimangot si Nico.
“Pero magiging pamilya tayo?”
Lumuhod si Adrian sa harap niya.
“Kung gusto mo.”
“Gusto ko!”
Niyakap niya kaming pareho.
Napatawa ako.
Sa simpleng yakap na iyon, may kakaibang init na bumalot sa dibdib ko.
Pamilya.
Isang salitang matagal kong hindi naramdaman.
Pagkatapos ng almusal, pumunta si Adrian sa study room para magtrabaho.
Dahil wala na akong kailangang gawin bilang personal maid, tinulungan ko pa rin ang staff sa ilang gawain.
Hindi dahil kailangan.
Gusto ko lang.
Maya-maya, dumaan si Adrian sa kusina.
“Lia.”
“O?”
“Hindi mo kailangang gawin iyon.”
“Alam ko.”
“Kung gusto mong magpahinga, magpahinga ka.”
Napangiti ako.
“Hindi ako sanay na walang ginagawa.”
“Then find something you like.”
“Something I like?”
Tumango siya.
“Hindi mo kailangang maging maid habang buhay.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko pa alam kung ano ang gusto kong gawin.”
“Malalaman mo.”
“Paano?”
“Tutulungan kita.”
Bago pa ako makasagot, tumunog ang cellphone niya.
Napansin kong biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“Hello?”
Tahimik siyang nakinig.
“Sino?”
Hindi ko marinig ang sagot sa kabilang linya.
“Hindi. Huwag mo siyang papasukin.”
Tumayo siya nang tuwid.
“Sigurado ka?”
Muli siyang nakinig.
“Okay.”
Ibinaba niya ang tawag.
“Ano iyon?” tanong ko.
“May bisita.”
“Business?”
“Oo.”
“Problema ba?”
Hindi siya agad sumagot.
Bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pangunahing p***o.
Isang lalaking naka-gray suit ang pumasok.
Hindi ko siya kilala.
Pero kilala siya ni Adrian.
Kitang-kita ko sa mukha nito.
Nanlamig ang ekspresyon ni Adrian.
“Marcus.”
Ngumiti ang lalaki.
“Adrian.”
“Bakit ka nandito?”
“Gusto lang kitang makausap.”
“Wala tayong dapat pag-usapan.”
Tumawa si Marcus.
“Ganoon pa rin.”
“Ano?”
“Akala mo kaya mong kontrolin ang lahat.”
Napansin kong nakatingin siya sa akin.
Matagal.
Hindi komportable ang pakiramdam ko.
“Siya ba?” tanong niya.
Lumapit agad si Adrian sa akin.
“Huwag mo siyang idamay.”
“Hindi ko siya idadamay.”
“Kung ganoon, umalis ka.”
Huminga si Marcus.
“May babala lang ako.”
“Hindi ko kailangan.”
“Baka kailangan mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Lalo na ngayon.”
“Marcus,” madiing sabi ni Adrian.
Ngumiti siya.
“Mag-ingat ka sa babaeng iyan.”
Nanigas ako.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.
“Wala.”
“Sabihin mo.”
Umiling siya.
“Hindi ngayon.”
Lumapit siya sa pintuan.
Pero bago tuluyang lumabas, huminto siya.
“Kapag nalaman niya ang buong katotohanan, Adrian…”
Lumingon siya.
“…baka siya mismo ang unang lumayo sa iyo.”
Umalis siya.
Tahimik ang mansyon.
Tumingin ako kay Adrian.
“Ano iyon?”
“Wala.”
“Hindi ‘wala’ ang sinabi niya.”
“Lia.”
“May tinatago ka.”
Hindi siya sumagot.
At doon ko unang naramdaman na ang buhay na pinili naming simulan ay may kasamang lihim na maaaring tuluyang magbago sa aming dalawa.
KABANATA 7 — ANG LIHIM NI ADRIAN
Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.
Kahit ilang beses kong pinikit ang mga mata ko, bumabalik sa isip ko ang mukha ni Marcus.
Hindi ko siya kilala.
Pero malinaw na kilala niya si Adrian.
At higit sa lahat, parang may alam siya tungkol sa akin.
Bandang alas-dos ng madaling-araw, bumangon ako.
Lumabas ako ng kwarto at napansin kong may ilaw sa study room.
Bukas ang p***o.
Nandoon si Adrian.
Nakaupo siya sa likod ng mesa at may ilang dokumentong nakakalat sa harapan niya.
“Hindi ka pa natutulog?”
Napalingon siya.
“Hindi.”
“Bakit?”
“May iniisip.”
Lumapit ako.
“Si Marcus?”
Tahimik siya.
“Adrian.”
Tumayo siya.
“Lia, bumalik ka na sa kwarto.”
“Hindi.”
Napakunot ang noo niya.
“Hindi?”
“Hindi ako makakatulog hangga't hindi mo sinasabi sa akin ang totoo.”
Huminga siya nang malalim.
“May mga bagay na hindi ko gustong malaman mo.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kitang protektahan.”
“Hindi mo ako mapoprotektahan kung hindi mo ako bibigyan ng pagkakataong malaman ang panganib.”
Tahimik siya.
“Please.”
Umupo siya.
“Si Marcus ang dati kong business partner.”
Umupo rin ako sa tapat niya.
“Gaano katagal?”
“Limang taon.”
“Ano ang nangyari?”
“Magkasama kami sa isang malaking development project.”
“Then?”
“Ginamit niya ang pangalan ng kumpanya ko sa mga transaksiyong hindi ko alam.”
“Illegal?”
Tumango siya.
“May mga account na binuksan gamit ang pangalan ng kumpanya ko. May mga dokumentong pinirmahan na hindi ko kailanman nakita.”
“Bakit hindi mo siya hinuli?”
“Sinubukan ko.”
“Pero?”
“May mga taong tumulong sa kanya.”
Napabuntong-hininga siya.
“May mga ebidensiyang nawala.”
“Bakit siya bumalik ngayon?”
“Dahil may natitirang dokumento.”
“Anong dokumento?”
“Isang record na maaaring magpatunay kung sino talaga ang nasa likod ng mga transaksyon.”
“Nasaan iyon?”
“Hindi ko alam.”
“Siya ba ang may hawak?”
“Hindi rin.”
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Tiningnan niya ang screen.
Hindi niya agad sinagot.
“Answer it.”
Umiling siya.
Muli itong tumunog.
Sinagot niya.
“Hello?”
Tahimik.
Pagkatapos ay ibinaba niya.
“Ano?”
Ipinakita niya sa akin ang screen.
May larawan.
Ako.
Nasa labas ako ng mansyon.
Mukhang kinunan iyon nang hindi ko alam.
Sa ilalim ng larawan ay may mensahe.
“Alam namin kung sino siya.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Sino ang kumuha niyan?”
“Hindi ko alam.”
“Bakit ako?”
Hindi siya sumagot.
“Adrian.”
“Dahil mahalaga ka sa akin.”
“Hindi iyon sagot.”
Tumayo siya.
“May isa pang dahilan kung bakit kita pinili noon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Bago pa kita makilala, may hinahanap akong tao.”
“Sino?”
“Ang tatay mo.”
Parang biglang tumigil ang mundo ko.
“Ano?”
“Lia…”
“Bakit mo hinahanap ang tatay ko?”
“May lumang record akong nakita.”
“Patay na ang tatay ko.”
“Ganoon ang alam mo.”
“Adrian.”
“Pero may posibilidad na buhay pa siya.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“May dokumentong may pangalan niya.”
“Baka ibang tao.”
“Posible.”
“Kung ganoon, bakit mo sinasabi sa akin?”
“Dahil may isa pang bagay.”
“Ano?”
“May koneksyon siya kay Marcus.”
Napatayo ako.
“Hindi.”
“Lia.”
“Hindi ko alam ang ginagawa ng tatay ko.”
“Alam ko.”
“Bakit parang lahat ng problema ay bumabalik sa pamilya ko?”
Lumapit siya.
“Hindi mo kasalanan ito.”
“Pero ako ang hinahanap nila.”
“Hindi kita hahayaang masaktan.”
“Hindi mo alam iyon.”
“Alam ko ang kaya kong gawin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi mo kailangang harapin ito mag-isa.”
Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“Hindi ka na nag-iisa.”
Nang sandaling iyon, may narinig kaming yabag.
Si Nico.
“Kuya Adrian?”
“Pasok.”
Pumasok siya na may hawak na maliit na sobre.
“May nakita ako sa may p***o.”
Kinuha iyon ni Adrian.
Binuksan niya.
Isang lumang larawan.
Napatingin ako.
Nanlamig ako.
Isang batang babae.
Ako.
At ang lalaking nasa tabi ko—
“Papa.”
Nanginginig ang boses ko.
Sa likod ng larawan, may nakasulat.
“Hanapin mo ako.”
Napaupo ako.
“Buhay siya.”
Tumango si Adrian.
“Posible.”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Lia…”
“Buong buhay ko akala ko iniwan niya ako.”
Naramdaman kong nangingilid ang luha ko.
“Akala ko ayaw niya sa akin.”
Lumuhod si Adrian sa harap ko.
“Hindi natin alam ang buong kuwento.”
“Gusto kong malaman.”
“Malalaman natin.”
“Paano?”
“May address sa larawan.”
Ipinakita niya sa akin ang maliit na sulat sa likod.
May lugar.
May lumang pangalan ng isang bahay.
“Kailan tayo pupunta?”
“Bukas.”
“Hindi.”
Tumingin siya sa akin.
“Ngayon.”
“Lia, madaling-araw na.”
“Kung buhay ang tatay ko, ayokong maghintay.”
Tumahimik siya.
Pagkatapos ay tumango.
“Okay.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pero hindi kita bibitawan.”
At sa gabing iyon, nagsimula ang paghahanap namin sa taong matagal kong inakalang tuluyan nang nawala sa buhay ko.
KABANATA 8 — ANG BANTA
Hindi naging madali ang paghahanap.
Ang address na nasa likod ng larawan ay tumukoy sa isang lumang bahay sa isang tahimik na bahagi ng lungsod.
Pagdating namin doon, halos wala nang nakatira sa lugar.
May mga sirang bintana.
Lumang bakod.
At isang pintuang halos matanggal na sa bisagra.
“Sigurado ka rito?” tanong ko.
Tumango si Adrian.
“May record na dating pag-aari ito ng pamilya ko.”
“Pamilya mo?”
“Oo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit hindi mo alam?”
“Maraming bagay tungkol sa pamilya ko ang hindi ko alam.”
Pumasok kami.
Madilim.
Binuksan ni Adrian ang flashlight ng cellphone niya.
May lumang mga kahon sa sala.
Binuksan namin ang isa.
Mga larawan.
Mga dokumento.
At isang lumang diary.
Kinuha iyon ni Adrian.
“May pangalan ni Mama.”
Napatingin ako.
“Akala ko…”
“Patay na siya.”
Binuklat niya ang diary.
May sulat sa unang pahina.
“Kung may mangyari sa akin, huwag mong pagkatiwalaan si Marcus.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Bakit niya isinulat iyan?”
“Hindi ko alam.”
Binuklat niya ang susunod na pahina.
May mga pangalan.
Mga petsa.
Mga account.
At isang pangalan na kilala ko.
Ang pangalan ng tatay ko.
“Adrian.”
Tumigil siya.
“May relasyon pala sila.”
“Hindi.”
“Baka nagtrabaho sila nang magkasama.”
“Hindi ko alam.”
Biglang may malakas na kalabog sa labas.
Napalingon kami.
May yabag.
“Manatili ka rito,” sabi niya.
“Hindi.”
“Lia.”
“Hindi kita iiwan.”
Tumayo siya sa harapan ko.
“Kapag may nangyari, tumakbo ka.”
“Hindi.”
“Please.”
Hindi ko na siya nasagot.
Bumukas ang p***o.
Dalawang lalaki ang pumasok.
“Nasaan ang diary?”
“Wala kayong makukuha,” sagot ni Adrian.
“Hindi kami nakikipaglaro.”
Lumapit ang isa.
Hinawakan ni Adrian ang braso ko at inilayo ako.
Nagsimula ang komosyon.
Hindi ko alam kung ilang segundo ang lumipas.
Ang alam ko lang, patuloy akong pinoprotektahan ni Adrian.
Hanggang sa tuluyang tumakbo palabas ang dalawang lalaki.
Tahimik.
Nanginginig ang mga kamay ko.
“Lia.”
Lumapit siya.
“Okay ka?”
Tumango ako.
“May sugat ka.”
Maliit lang ang hiwa sa braso niya.
“Wala ito.”
“Hindi.”
Kinuha ko ang panyo at pinunasan ang dugo.
“Hindi mo kailangang maging matapang palagi.”
Tumingin siya sa akin.
“Kapag ikaw ang pinag-uusapan, kailangan.”
Hindi ako nakasagot.
Biglang may narinig kaming boses.
“Lia?”
Napalingon ako.
Isang babae ang nakatayo sa may hallway.
Matanda.
Maputla.
Pero pamilyar ang mga mata.
“Anak…”
Nanigas ako.
“Po?”
Lumapit siya.
“Lia.”
Napaatras ako.
“Adrian?”
Nakatitig lamang siya sa babae.
“Mom?”
Nangingilid ang luha ng babae.
“Adrian.”
“Patay ka na.”
“Ganoon ang gusto nilang isipin.”
Lumapit siya sa amin.
“Ako si Elena.”
Hindi ako makapagsalita.
“Bakit ninyo itinago na buhay kayo?”
“Dahil kay Marcus.”
Umupo siya.
“Matagal na akong nagtatago.”
“Bakit?”
“Dahil nakita ko ang ginawa niya.”
“Ano?”
“Hindi lang pera ang kinuha niya.”
Napatingin siya sa akin.
“May mga taong pinatahimik niya.”
Nanlamig ako.
“Kasama ang tatay ko?”
Tumango siya.
“Ang tatay mo ang unang nakatuklas sa ginagawa ni Marcus.”
“Nasaan siya?”
“Buhay.”
Napaluha ako.
“Bakit niya ako iniwan?”
“Hindi ka niya iniwan.”
“Pero bakit?”
“Pinoprotektahan ka niya.”
Tumayo ako.
“Gusto ko siyang makita.”
“Hindi ko alam kung nasaan siya ngayon.”
“Pero alam ninyong buhay siya.”
“Oo.”
“Paano?”
“May contact kami dati.”
“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
“Dahil delikado.”
Tumingin si Elena kay Adrian.
“Mas delikado na ngayon.”
“Bakit?” tanong niya.
“Dahil alam na ni Marcus na alam natin ang katotohanan.”
Tahimik kaming lahat.
May inilabas si Elena na maliit na susi.
“May isa pang bagay.”
Ibinigay niya iyon kay Adrian.
“May kahon sa dating bahay ng tatay ni Lia.”
“Anong laman?”
“Hindi ko alam.”
Tumayo si Adrian.
“Pupunta tayo.”
Pero bago kami makaalis, hinawakan ni Elena ang kamay ko.
“Lia.”
“Opo?”
“Hindi ikaw ang dahilan kung bakit nangyayari ito.”
“Kung ganoon, bakit ako ang hinahanap?”
Tumingin siya nang diretso sa akin.
“Dahil may nakita ka noong bata ka.”
Nanlaki ang mata ko.
“Hindi ko maalala.”
“Sinubukan mong kalimutan.”
“Anong nakita ko?”
“Isang dokumento.”
“Ano?”
“Isang bagay na maaaring magbagsak sa lahat ng itinayo ni Marcus.”
Nanginginig ang boses ko.
“Hindi ko alam kung nasaan iyon.”
“Hindi mo kailangang malaman.”
Napatingin siya kay Adrian.
“Basta huwag mong hahayaang makuha ka niya.”
Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.
At sa sandaling iyon, alam kong ang problema ay hindi na lamang tungkol sa negosyo.
Tungkol na ito sa nakaraan ko.
At sa isang lihim na matagal nang naghihintay na lumabas.
KABANATA 9 — ANG KATOTOHANAN
Kinabukasan, bumalik kami sa lumang bahay na itinuro ni Elena.
Kasama namin si Adrian.
Tahimik siyang nagmamaneho.
Ako naman ay nakatingin sa labas ng bintana.
Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko kapag nakita ko ang tatay ko.
Galit?
Saya?
Takot?
Lahat siguro.
“Lia.”
Napalingon ako.
“Hmm?”
“Okay ka lang?”
“Oo.”
“Hindi mo kailangang magpanggap.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Hindi ako sanay na may taong nag-aalala sa akin nang ganito.”
“Masasanay ka.”
Pagdating namin sa bahay, bumaba kami.
Isang simpleng bahay lamang.
Maliit.
Walang malaking gate.
Walang security.
Walang anumang bagay na magpapakitang may mahalagang sikreto rito.
Kumatok si Adrian.
Walang sumagot.
Kumatok siya ulit.
Bumukas ang p***o.
Isang lalaki ang nakatayo roon.
Matanda na.
May ilang puting buhok.
Pero nang tumingin siya sa akin, nakita ko agad ang mga mata na pamilyar sa akin mula sa mga lumang larawan.
“Lia?”
Nanginginig ang boses niya.
Hindi ako makagalaw.
“Papa?”
Parang huminto ang mundo.
Lumapit siya.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman ko ang yakap ng tatay ko.
Umiyak ako.
Hindi ko napigilan.
“Akala ko patay ka na.”
“Sorry, anak.”
“Bakit mo ako iniwan?”
“Hindi kita iniwan.”
“Pero wala ka.”
“Dahil kailangan kong mawala.”
“Para saan?”
“Para mabuhay ka.”
Napahigpit ang yakap ko.
“Galit ako sa iyo.”
“Alam ko.”
“Galit na galit ako.”
“Karapatan mo.”
Tumawa siya nang mahina kahit umiiyak.
“Pero araw-araw kitang iniisip.”
“Bakit hindi ka bumalik?”
“Dahil sinusundan nila ako.”
“Sino?”
“Mga tao ni Marcus.”
Tahimik kaming nakinig.
Pumasok kami sa bahay.
Umupo ang tatay ko.
Tumingin siya kay Adrian.
“Ikaw si Adrian Montenegro.”
“Opo.”
“Anak ni Elena.”
Tumango si Adrian.
“Hindi ko alam na buhay ang nanay mo.”
“Hindi rin ako.”
Napabuntong-hininga ang tatay ko.
“Maraming kasinungalingan ang ginawa ni Marcus.”
“May ebidensiya kami,” sabi ni Adrian.
Tumayo ang tatay ko.
“May isa pa ako.”
Pumunta siya sa isang cabinet.
Kumuha siya ng maliit na USB.
“Ito ang pinaghahanap niya.”
Napatingin ako.
“Ano iyan?”
“Lahat ng kailangan para mapatunayan kung ano ang ginawa niya.”
“Bakit hindi mo ibinigay noon?”
“Dahil hindi ligtas.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero ngayon, kailangan na.”
Kinuha ni Adrian ang USB.
“Dadalin ko ito sa tamang tao.”
Tumango ang tatay ko.
“Pero mag-ingat kayo.”
Maya-maya, sinuri namin ang mga file.
May mga dokumento.
Mga pangalan.
Mga recording.
Mga bank transaction.
At mga kontrata.
Malinaw ang koneksyon ni Marcus sa mga ilegal na gawain.
Pero may isang file na may pangalan ko.
Napakunot ang noo ko.
“Bakit may pangalan ko?”
Binuksan iyon ni Adrian.
May lumang report.
May larawan ko noong bata pa ako.
At isang statement.
“The child witnessed the transfer.”
Nanginginig ang kamay ko.
“Hindi ko maalala.”
Lumapit ang tatay ko.
“Bata ka pa noon.”
“Anong nakita ko?”
“May isang gabi na pumunta tayo sa isang warehouse.”
“Bakit?”
“Dahil may kukunin akong dokumento.”
“Then?”
“Dumating si Marcus.”
Napapikit ako.
Biglang may pumasok na alaala.
Isang madilim na lugar.
Isang lalaking sumisigaw.
Isang kahon.
At ang tatay ko na nagsasabing—
“Lia, huwag kang magsasalita.”
Napahawak ako sa ulo ko.
“Naalala ko.”
Lumapit si Adrian.
“Anong naalala mo?”
“May isang pulang folder.”
Tumingin ang tatay ko.
“Nasaan?”
“Hindi ko alam.”
“Lia, isipin mo.”
Napapikit ako.
“May itinago ka sa akin.”
Tahimik ang tatay ko.
“Sa lumang bahay.”
“Ano?”
“Sinabi mong huwag kong sabihin kanino man.”
Tumango siya.
“Dahil ikaw ang may hawak ng susi.”
Biglang tumunog ang cellphone ni Adrian.
Unknown number.
Sinagot niya.
“Hello?”
Boses ni Marcus.
“Natagpuan ninyo siya.”
“Anong gusto mo?”
“Ang USB.”
“Hindi mo makukuha.”
Tumawa siya.
“Hindi ko kailangan ang USB.”
“Kung ganoon?”
“Si Lia.”
Nanigas ako.
“Si Lia ang susi.”
“Bakit?”
“Tanungin mo siya tungkol sa pulang folder.”
Natapos ang tawag.
Tahimik.
Tumingin sa akin ang tatay ko.
“May problema.”
“Ano?”
“Alam na niya na naaalala mo.”
Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.
“Hindi siya makakalapit sa iyo.”
“Hindi ako natatakot.”
“Pero ako,” sabi niya.
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Dahil hindi ko kayang mawala ka.”
Nang sandaling iyon, nawala ang takot ko.
Dahil alam kong kahit gaano kagulo ang nakaraan, may isang bagay akong hindi na kailangang hanapin.
Ang taong pipiliin kong manatili sa tabi ko.
Si Adrian..
KABANATA 10
Kinagabihan, tahimik kaming tatlo sa dining room.
Nasa gitna ng mesa ang isang maliit na cake na binili ni Nico. Chocolate iyon, gaya ng gusto niya, at may nakasulat na simpleng mga salita gamit ang puting icing.
CONGRATULATIONS, KUYA ADRIAN & LIA!
Napatawa ako nang makita iyon.
“Sinulat mo talaga iyan?”
Tumango si Nico habang proud na proud.
“Oo. Ako ang pumili.”
“Bakit congratulations?”
“Dahil ikakasal kayo.”
Tumingin ako kay Adrian.
Napangiti siya.
“May point siya.”
“Ang bilis naman niyang magplano.”
“Matagal na niyang hinihintay ito,” sabi ni Adrian.
“Talaga?”
Tumango si Nico.
“Gusto ko kasi kayong maging family.”
Napahinto ako.
Simple lamang ang sinabi niya, pero tumama iyon sa puso ko.
Sa lahat ng nangyari, iyon ang pinakasimpleng dahilan kung bakit gusto kong manatili.
Hindi dahil sa malaking bahay.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa singsing.
Kundi dahil sa pakiramdam na may lugar akong tinatawag na tahanan.
Pagkatapos kumain, nagpunta kami sa garden.
Maliwanag ang buwan at malamig ang hangin. Umupo si Nico sa isang upuan habang abala sa pagkain ng natitirang cake. Kami naman ni Adrian ay nakatayo sa tabi ng fountain.
“Masaya ka?” tanong niya.
“Oo.”
“Sigurado?”
Napatawa ako.
“Adrian, ilang beses mo ba itatanong iyan?”
“Hanggang sa mapagod kang sumagot.”
“Then yes. Masaya ako.”
Ngumiti siya.
“Good.”
Tumingin ako sa kanya.
“May pinagsisisihan ka ba?”
Saglit siyang natahimik.
“Wala.”
“Kahit nagsimula tayo sa kontrata?”
“Siguro kung may isang bagay akong babaguhin…”
“Ano?”
“Mas maaga sana kitang minahal.”
Natawa ako.
“Hindi mo naman agad alam na mamahalin mo ako.”
“Alam ko.”
“Then okay na iyon.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lia.”
“O?”
“Thank you.”
“Para saan?”
“Sa pagtanggap sa akin kahit nakita mo ang pinakamagulo kong bahagi.”
Napangiti ako.
“Hindi naman ako perpekto.”
“I know.”
“Hindi rin ikaw.”
“I know.”
Pareho kaming natawa.
At sa unang pagkakataon, hindi ko na iniisip kung ano ang susunod na mangyayari.
Hindi ko kailangang malaman lahat.
Sapat nang alam kong kasama ko siya.
Maya-maya, tumakbo si Nico papunta sa amin.
“May tanong ako!”
Napailing si Adrian.
“Ano na naman?”
“Kapag kasal na kayo, saan ako uupo?”
“Sa harap,” sabi ko.
“May cake pa rin?”
“Oo.”
“Malaki?”
“Napakalaki,” sagot ni Adrian.
Ngumiti si Nico.
“Then perfect!”
Napatawa kami.
Habang pinagmamasdan ko silang dalawa, napagtanto kong ang buhay ay talagang may paraan ng pagbibigay ng mga bagay na hindi natin inaasahan.
Pumasok ako sa mansyon bilang isang maid na kailangan lamang ng trabaho.
Hindi ko hiniling na makilala ang isang billionaire.
Hindi ko pinangarap na maging asawa niya.
Hindi ko rin inisip na may isang batang magiging dahilan para mas maging malapit kami sa isa't isa.
Pero sa bawat araw na lumipas, unti-unting nagbago ang lahat.
Ang amo ko ay naging kaibigan.
Ang kaibigan ko ay naging taong minahal ko.
At ang isang kontrata na dapat sana ay pansamantala lamang ay naging simula ng isang relasyong pinili naming ipagpatuloy kahit wala nang anumang papel na nag-uutos sa amin.
Ngayon, kapag naiisip ko ang unang araw ko rito, napapangiti ako.
Naalala ko ang kaba ko.
Naalala ko kung paano niya ako tinitigan.
Naalala ko kung paano niya ako tinanong kung natatakot ba ako sa kanya.
At naaalala ko ang sagot ko.
“Kailangan ko po ng trabaho.”
Kung alam ko lang noon na ang simpleng trabahong iyon ang magdadala sa akin sa taong magiging pinakamahalagang bahagi ng buhay ko, baka hindi ako gaanong kinabahan.
Pero marahil ganoon talaga ang buhay.
Hindi nito ipinapaalam sa atin ang buong kuwento bago tayo magsimula.
Binibigyan lamang tayo nito ng isang pagkakataon.
At kailangan nating magkaroon ng lakas ng loob na tanggapin iyon.
Lumapit si Adrian at hinalikan ang noo ko.
“Ready ka na?”
“Para saan?”
“Para sa susunod na chapter.”
Tumingin ako sa kanya.
“Akala ko tapos na ang story.”
Umiling siya.
“Hindi. Ngayon pa lang talaga nagsisimula.”
Napangiti ako.
Tama siya.
Hindi pagtatapos ang kasal namin.
Hindi rin pagtatapos ang pagkakahuli kay Marcus.
At lalong hindi pagtatapos ang pag-alis ko sa pagiging maid.
Simula pa lamang iyon.
Dahil ngayon, may mga bagong pangarap kaming bubuuin.
May bahay na pupunuin ng tawanan.
May mga umagang gigising akong hindi bilang empleyado, kundi bilang asawa.
May mga gabing uuwi si Adrian at hahanapin ako.
May mga araw na mag-aaway kami dahil sa maliliit na bagay at magbabati rin bago matapos ang gabi.
At marahil, balang araw, kapag handa na kami, madadagdagan pa ang maliit naming pamilya.
Pero hindi namin kailangang madaliin iyon.
Sa ngayon, sapat na ang mayroon kami.
Ako.
Si Adrian.
At si Nico.
Isang pamilya na hindi planado ngunit pinili naming buuin.
Tumingin ako sa bahay.
Dati, malaki at nakakatakot ang mansyon na iyon.
Ngayon, parang tahanan na.
At doon ko naunawaan ang pinakamahalagang bagay na natutunan ko.
Hindi pala pera ang nagpapayaman sa isang tao.
Hindi rin pangalan.
Hindi malaking bahay.
Ang tunay na yaman ay ang pagkakaroon ng taong pipiliin ka kahit wala nang kontrata.
Isang taong mananatili kahit wala nang obligasyon.
Isang taong hahawak sa kamay mo kapag natatakot ka.
At isang taong sasabihin sa iyo na hindi mo kailangang harapin ang mundo nang mag-isa.
Si Adrian ang taong iyon para sa akin.
At ako naman ang taong pinili niyang mahalin.
Huminga ako nang malalim at ngumiti.
Kung may magtatanong sa akin ngayon kung sino ako, hindi ko na kailangang sabihin na isa lamang akong maid.
Hindi ko kailangang banggitin ang trabaho ko.
Hindi ko kailangang patunayan ang halaga ko.
Ako si Lia.
Isang babaeng minsang pumasok sa mansyon para magtrabaho.
Isang babaeng hindi inaasahang makahanap ng pag-ibig.
Isang babaeng natutong pumili para sa sarili.
At ngayon, isang babaeng malayang minamahal ang lalaking minsang naging amo niya.
Humawak ako sa kamay ni Adrian.
“Let's go home.”
Ngumiti siya.
“Home?”
Tumango ako.
“Oo. Home.”
Magkasama kaming naglakad papasok ng mansyon.
Sa likod namin, narinig namin ang boses ni Nico.
“Wait for me!”
Napatawa kami.
At habang isinasara ko ang p***o, napatingin ako sa lalaking nasa tabi ko.
Wala nang kontrata.
Wala nang kondisyon.
Wala nang pagpapanggap.
Ang natira lamang ay isang desisyong ginawa namin pareho.
Ang piliin ang isa't isa.
Araw-araw.
Sa bawat bukas.
At sa bawat bagong kabanata.
Dahil ang pinakamagandang bahagi ng kuwento namin ay hindi ang araw na pumirma kami sa isang kontrata.
Ito ang araw na pinili naming manatili kahit wala na iyon.
At doon nagsimula ang tunay naming buhay.
Hindi bilang maid at billionaire.
Kundi bilang Lia at Adrian.
Bilang mag-asawa.
Bilang pamilya.
Bilang dalawang taong piniling mahalin ang isa't isa habambuhay.
Lumipas ang ilang linggo mula nang tuluyang matapos ang lahat ng gulo.
Unti-unting bumalik sa normal ang buhay namin.
Pero kahit normal na ang lahat, may mga sandaling napapaisip pa rin ako kung gaano kabilis nagbago ang buhay ko.
Isang araw, maid ako.
Kinabukasan, asawa sa isang kontrata.
At ngayon, isang babaeng naghahanda para sa tunay na kasal.
Hindi ko pa rin minsan mapaniwalaan.
Nasa kusina ako isang umaga habang naghahanda ng almusal nang biglang pumasok si Nico.
“Lia!”
Napalingon ako.
“Ano?”
“May problema.”
Agad akong nag-alala.
“Ano?”
“Hindi ko alam kung anong susuotin ko sa kasal.”
Napatawa ako.
“Nico, hindi pa naman bukas ang kasal.”
“Pero kailangan kong maghanda.”
“Bakit?”
“Importanteng araw iyon.”
Tumango ako.
“Okay. Then ano ang gusto mong suotin?”
“Suit.”
“Black?”
“Black.”
“Okay.”
Ngumiti siya.
“May tie?”
“Of course.”
“Chocolate cake?”
Napailing ako.
“Cake na naman?”
“Wedding cake iyon.”
“Alam ko.”
“Then dapat maraming chocolate.”
“Pag-iisipan natin.”
Umirap siya nang bahagya.
“Lia, wedding ko rin iyon.”
“Hindi mo kasal.”
“Family tayo, di ba?”
Napahinto ako.
At muli, napangiti ako.
“Oo. Family tayo.”
Bigla niya akong niyakap.
Hindi ko napigilang yakapin din siya.
Mula sa doorway, narinig namin ang boses ni Adrian.
“May meeting ba kayong dalawa?”
Napalingon kami.
“Wedding planning,” sagot ni Nico.
“Already?”
“Oo.”
Lumapit si Adrian at tumingin sa amin.
“Hindi pa nga natin napipili ang date.”
“Then choose one.”
Napatawa ako.
“Napaka-demanding mo.”
“May standards ako.”
“Sa cake?”
“Especially sa cake.”
Tumawa si Adrian.
At sa simpleng umagang iyon, napagtanto kong ganito pala ang gusto kong buhay.
Hindi perpekto.
Hindi tahimik palagi.
Minsan magulo.
Minsan nakakainis.
Pero puno ng mga taong mahal ko.
Pagkatapos ng almusal, pumunta ako sa garden.
May ilang bulaklak na namumukadkad sa paligid. Umupo ako sa bench at pinagmamasdan ang mga ito.
Maya-maya, umupo si Adrian sa tabi ko.
“Thinking again?”
“Always.”
“About?”
“Everything.”
Napangiti siya.
“Good everything or bad everything?”
“Good.”
Tahimik kaming sandali.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Masaya ka ba?”
Tumingin siya sa akin.
“Oo.”
“Sigurado?”
“Very.”
Napangiti ako.
“Good.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lia, may gusto akong sabihin.”
“Ano?”
“Hindi ko kailanman pinagsisihan na pinasok kita sa buhay ko.”
Napatitig ako sa kanya.
“Alam mo, noong una, akala ko trabaho lang.”
“I know.”
“Akala ko magiging ordinaryong maid lang ako sa malaking bahay na ito.”
“Hindi ka naging ordinaryo.”
“Bakit?”
“Dahil ikaw lang ang taong pumasok dito na hindi nagbago kahit nalaman mong may pera ako.”
Napatawa ako.
“Hindi naman ako impressed sa pera mo.”
“I noticed.”
“Actually, noong una, medyo nakakainis ka.”
“Medyo?”
“Okay. Sobra.”
Tumawa siya.
“Fair.”
“Pero nagbago ka.”
“Dahil sa iyo.”
Umiling ako.
“Hindi. Nagbago ka dahil gusto mong magbago.”
Tumingin siya sa akin nang matagal.
“Maybe.”
Humilig ako sa balikat niya.
“Alam mo kung ano ang pinaka-nakakatawa?”
“Ano?”
“Kung hindi mo ako inalok ng contract marriage, baka hindi tayo nagkakilala nang ganito.”
“Maybe.”
“Then I guess may magandang nangyari sa kontrata.”
“May isang magandang bagay.”
“Ano?”
“I met you.”
Napangiti ako.
Hindi ko na siya sinagot.
Minsan, sapat na ang tahimik na sandali.
Nang gabing iyon, dumating ang ama ko upang dalawin kami.
Masaya akong makita siyang unti-unting bumabalik sa buhay ko.
Hindi pa perpekto ang relasyon namin.
Marami pa kaming kailangang pag-usapan.
Maraming taon ang nawala sa amin.
Pero ngayon, may pagkakataon na kaming bumawi.
“Lia,” tawag niya.
“O?”
“May gusto akong ibigay sa iyo.”
May inilabas siyang maliit na kahon.
Binuksan ko iyon.
May lumang kuwintas sa loob.
“Sa nanay mo iyan.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Mom?”
Tumango siya.
“Bago ako umalis, ibinigay niya sa akin iyan. Sinabi niyang itago ko hanggang sa dumating ang tamang panahon.”
Kinuha ko ang kuwintas.
“Bakit ngayon?”
“Dahil hindi na kita kailangang protektahan sa pamamagitan ng pagtatago.”
Naluha ako.
“Thank you.”
Lumapit siya at niyakap ako.
Hindi na ako bata.
Hindi na ako ang batang naghihintay sa pintuan at umaasang babalik ang ama niya.
Pero sa sandaling iyon, naramdaman ko pa rin ang maliit na batang iyon sa loob ko.
At sa wakas, hindi na siya naghihintay.
Nandito na ang ama niya.
Pagkaalis niya, inilagay ko ang kuwintas sa leeg ko.
Lumapit si Adrian.
“Beautiful.”
“Gift from my father.”
“I know.”
Hinawakan niya nang marahan ang kuwintas.
“Your mother would be happy.”
“Hindi mo naman siya nakilala.”
“No.”
“Pero?”
“Pero alam kong magiging masaya siyang makita kang masaya.”
Napangiti ako.
“Thank you.”
Hinalikan niya ang noo ko.
Sa kabilang bahagi ng bahay, narinig namin si Nico.
“Dinner!”
Napatawa kami.
“Gutom na naman.”
“Always.”
Pumunta kami sa dining room.
Simple lamang ang hapunan namin.
Walang formal dinner.
Walang business partners.
Walang investors.
Walang cameras.
Kami lamang.
Habang kumakain, biglang nagsalita si Nico.
“May tanong ako.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
“Ano?”
“Kapag kasal na kayo, magiging princess ba si Lia?”
Napatawa ako.
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil hindi naman ako princess.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Billionaire princess?”
Napailing si Adrian.
“Walang ganoon.”
“Then queen?”
“Still no.”
Napaisip si Nico.
“Okay. Boss Lia.”
Napatawa ako.
“Mas gusto ko iyon.”
Tumango siya.
“Good.”
Pagkatapos ng hapunan, kami ni Adrian ang naiwan sa dining room.
Tahimik.
“Happy?” tanong niya.
“Oo.”
“Really?”
“Oo.”
“Then promise me something.”
“Ano?”
“Kapag may problema tayo, sabihin mo sa akin.”
Tumango ako.
“Promise.”
“Huwag kang magtatago.”
“Promise.”
“Kapag natatakot ka, sabihin mo.”
“Promise.”
“Kapag galit ka sa akin—”
“Definitely sasabihin ko.”
Napatawa siya.
“Good.”
“Pero may promise ka rin.”
“Ano?”
“Kapag may problema ka, huwag mong isipin na kailangan mong ayusin lahat mag-isa.”
Natahimik siya.
“Okay.”
“Promise?”
“Promise.”
Tumayo siya at lumapit sa akin.
“Deal.”
Nagtagpo ang mga kamay namin.
Simple lamang.
Pero para sa amin, malaking bagay iyon.
Dahil ang relasyon namin ay hindi na nakasalalay sa kontrata.
Nakasalalay ito sa tiwala.
Kinabukasan, pumunta kami sa isang maliit na café.
Si Nico ang unang pumili ng mesa.
“Dito!”
Umupo siya.
Kami naman ni Adrian ay naupo sa magkabilang side niya.
Napatingin ako sa kanilang dalawa.
“Parang may kulang.”
“Ano?” tanong ni Adrian.
“Wala.”
“Sure?”
“Oo.”
Ngumiti ako.
Actually, alam ko kung ano ang kulang.
Wala pa kaming wedding date.
Pero hindi ko kailangang madaliin.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ako nagmamadali.
Dahil alam kong may bukas.
May susunod na araw.
May susunod na linggo.
At may susunod pang kabanata.
Habang umiinom ako ng kape, napatingin ako sa labas ng café.
Maraming tao ang dumadaan.
Lahat sila may kanya-kanyang buhay.
May kanya-kanyang problema.
May kanya-kanyang kuwento.
At naisip ko kung gaano kaliit ang mundo minsan.
Isang desisyon lamang.
Isang trabaho.
Isang bahay.
Isang lalaking hindi ko inaasahang mamahalin ko.
At biglang nagbago ang lahat.
Maya-maya, hinawakan ni Adrian ang kamay ko sa ilalim ng mesa.
Napatingin ako sa kanya.
“Why?”
“Nothing.”
“Then why are you smiling?”
“Because I’m happy.”
Napangiti rin ako.
“Me too.”
Nang pauwi na kami, sumandal ako sa upuan ng sasakyan.
Tahimik si Nico sa likod.
Mukhang nakatulog.
Tumingin ako kay Adrian.
“Pagod?”
“Hindi.”
“Sure?”
“Yes.”
“Excited ka?”
“About the wedding?”
“Oo.”
“Very.”
“Bakit?”
Tumingin siya sa akin sandali bago bumalik ang tingin sa kalsada.
“Because this time, I know you're staying.”
Napangiti ako.
“Hindi mo na kailangang tanungin.”
“Why?”
“Because I'm not going anywhere.”
At alam kong iyon ang totoo.
Hindi ako aalis.
Hindi dahil may kontrata.
Hindi dahil may pera.
Hindi dahil kailangan ako ni Adrian.
Mananatili ako dahil pinili ko siya.
At araw-araw, pipiliin ko ulit siya.
Pagdating namin sa mansyon, bumaba kami sa sasakyan.
Kinuha ni Adrian si Nico na mahimbing pa rin ang tulog.
Tahimik kaming pumasok sa bahay.
Habang umaakyat ako sa hagdan, napalingon ako sa malaking sala.
Dito ako unang nakatayo bilang bagong maid.
Dito ko unang narinig ang pangalan ni Adrian.
Dito ko unang naramdaman na magiging komplikado ang buhay ko.
At ngayon, dito rin ako nakatayo bilang babaeng malapit nang maging asawa niya.
Napangiti ako.
“Lia.”
Napalingon ako.
Nakatayo si Adrian sa ibaba ng hagdan.
“Coming?”
Tumango ako.
“Coming.”
Lumapit ako sa kanya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
Magkasama kaming umakyat.
Wala akong alam sa lahat ng darating.
Baka may bagong problema.
Baka may bagong pagsubok.
Baka may mga araw na mahirap.
Pero hindi na ako natatakot sa bukas.
Dahil natutunan kong hindi kailangang malaman ang buong kuwento bago mo ito ipagpatuloy.
Minsan, sapat nang malaman kung sino ang gusto mong kasama habang isinusulat mo ang susunod na pahina.
At para sa akin, iyon ay si Adrian.
Ang lalaking minsang naging amo ko.
Ang lalaking minsang inalok akong maging asawa dahil sa isang kontrata.
Ang lalaking nagturo sa akin na ang tunay na pagmamahal ay hindi ipinipilit.
At higit sa lahat, ang lalaking pinili kong mahalin nang walang kondisyon.
Huminto kami sa tapat ng kuwarto.
Tumingin siya sa akin.
“Good night, Mrs. Montenegro.”
Napangiti ako.
“Good night, Adrian.”
“Hindi ka pa sanay?”
“Sa alin?”
“Sa Mrs. Montenegro.”
Napatawa ako.
“Maybe.”
“Then you'll get used to it.”
“Maybe I will.”
Hinalikan niya ang noo ko.
At bago kami tuluyang maghiwalay para matulog, hinawakan ko ang kamay niya.
“Adrian?”
“Yes?”
“I love you.”
Ngumiti siya.
“I love you too.”
Simple.
Walang malaking declaration.
Walang audience.
Walang kontrata.
Dalawang tao lamang na nagsabi ng totoo sa isa't isa.
At iyon ang gusto ko.
Hindi isang love story na perpekto.
Kundi isang love story na totoo.
Isang kuwento na nagsimula sa maling dahilan ngunit nauwi sa tamang pagpili.
Isang kuwento ng isang maid na hindi inaasahang makahanap ng pag-ibig sa mansyon ng isang billionaire.
Isang kuwento ng isang lalaking natutong hindi kayang bilhin ng pera ang tunay na pagmamahal.
Isang kuwento ng isang batang naging tulay para mabuo ang isang pamilya.
At isang kuwento ng dalawang taong natutong piliin ang isa't isa kahit wala nang anumang papel na nag-uutos sa kanila.
Bago ako pumasok sa kuwarto, muli akong napatingin sa kanya.
Ngumiti siya.
Ngumiti rin ako.
At sa loob ng puso ko, isang bagay ang malinaw.
Ang unang kabanata ng buhay ko bilang maid ay tapos na.
Pero ang kuwento namin ni Adrian?
Ngayon pa lamang talaga nagsisimula.
At kung may isang bagay akong natutunan sa lahat ng nangyari, iyon ay ito:
Hindi mo kailangang magkaroon ng perpektong simula para magkaroon ng magandang ending.
Minsan, ang pinakamagandang kuwento ay nagsisimula sa isang bagay na hindi mo inaasahan.
Isang trabaho.
Isang kontrata.
Isang pagkikita.
Isang simpleng “Opo.”
At isang lalaking hindi mo naman dapat mahalin.
Pero minahal mo pa rin.
At sa huli, hindi mahalaga kung paano nagsimula.
Ang mahalaga ay kung sino ang pinili mong kasama hanggang dulo.
At ako?
Pinili ko si Adrian.
Hindi bilang billionaire.
Hindi bilang amo.
Hindi bilang lalaking minsang nag-alok sa akin ng kontrata.
Pinili ko siya bilang lalaki na minamahal ko.
At siya naman ang pumili sa akin hindi bilang maid.
Kundi bilang babaeng gusto niyang makasama habang-buhay.
Kaya kapag may nagtanong sa akin kung paano nagsimula ang lahat, simple lang ang sagot ko.
Pumasok ako sa mansyon bilang isang maid.
Pero lumabas ako roon bilang isang babaeng natagpuan ang kanyang tahanan.
At sa tabi ng lalaking mahal ko, alam kong hindi na ako naghahanap ng lugar kung saan ako nabibilang.
Dahil natagpuan ko na iyon.
Sa kanya.
Sa aming pamilya.
Sa aming bagong buhay.
At sa aming kuwentong wala nang kontrata pero puno ng pagmamahal.
Latest chapter
Ang Maid ng Bilyonaryo Ang Maid ng Bilyonaryo
KABANATA 1 — ANG BAGONG MAIDHindi ko akalaing ang unang araw ko bilang maid ay mauuwi sa pagtitig sa isang lalaking parang kayang bumili ng buong mundo.“Bagong maid?”Napalingon ako.Nakatayo siya sa dulo ng malawak na sala.Matangkad. Malinis ang suot na itim na polo, nakatiklop nang bahagya ang manggas, at may ekspresyong hindi madaling basahin. Hindi niya kailangang magtaas ng boses para maramdaman kong siya ang taong nasusunod dito.Si Adrian Montenegro.Ang may-ari ng mansyon.At ayon sa narinig kong kuwento bago ako pumasok, isa siya sa pinakamayayamang negosyante sa lungsod.“Opo.”Sinubukan kong maging kalmado kahit parang gusto kong yumuko sa kaba.“Anong pangalan mo?”“Lia, sir.”Tumango siya.“Lia.”Parang iba ang tunog ng pangalan ko nang manggaling sa kanya.“Unang araw mo?”“Opo.”“Alam mo ba ang trabaho mo?”“Maglinis, mag-ayos, at siguraduhing maayos ang bahay ninyo.”Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya.“Hindi kita tinanong kung ano ang trabaho ng maid.”N
Ang Maid ng Bilyonaryo Ang Maid ng Bilyonaryo (part II)
KABANATA 6 — ANG ASAWA KOAkala ko tapos na ang lahat ng komplikasyon nang tuluyan naming wakasan ni Adrian ang kontrata.Akala ko kapag wala na ang papel na nagsasabing kailangan kong maging asawa niya, magiging simple na ang buhay namin.Akala ko magiging normal na ang lahat.Nagkamali ako.Dahil mas mahirap palang maging tunay na asawa ng isang bilyonaryo kaysa maging pekeng asawa nito.“Lia.”Napalingon ako sa salamin.Nakatayo si Adrian sa likuran ko, nakasuot ng itim na suit na parang ginawa para sa kanya. Maayos ang buhok niya, nakasuot ang mamahaling relo sa kaliwang pulso, at gaya ng dati, seryoso ang mukha niya.Pero nang magtagpo ang mga mata namin sa salamin, bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.“Bakit?” tanong ko.“Hindi ka pa handa.”Napatingin ako sa sarili ko.“Handa na ako.”Umayos ako ng kaunti sa harap ng salamin.Simple lang ang suot ko. Isang eleganteng damit na pinili niya para sa akin. Hindi ito sobrang bongga, pero sapat para maramdaman kong ibang mundo ang
You May Also Like
The Zillionaire's Abandoned Wife
Pink Moonfairy2.6M viewsA Night With Mafia
Rhea mae779.1K viewsYAYA MOMMY (TAGALOG)
DBardz424.6K viewsThe Billionaire's Abandoned Wife
shining_girl606.0K views𝙏𝙝𝙚 𝙇𝙤𝙫𝙚 𝙒𝙚 𝙉𝙚𝙫𝙚𝙧 𝙇𝙤𝙨𝙩
blackroseink69 viewsThe Billionaire's Obsession
Writer kayl44 viewsHe Cheated with My Bestfriend, I'm Sleeping with Her Husband
Blue Soda103 viewsBinili Ako ng Binging Bilyonaryo
Shine125 views
