Share

Pahinga

Author: Nelia
last update publish date: 2026-07-14 20:09:51

Xian’s POV

I drove her all the way to Tagaytay, just as she asked, until we reached that quiet restaurant perched by the ridge. Dito ko siya dinala dahil alam kong dito siya nakakahinga—kung saan tanaw ang malawak na lawa at ang mga ulap na tila yumayakap sa mga bundok. The cool evening breeze swept through the open veranda, carrying the scent of pine and fresh grass, but even this calm could not brush away the heaviness I saw lingering in her eyes.

We ordered her favorite steak, cooked exa
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Ang pagbabalik ni Edward

    ALEXANDRA’S POVAkala ko tapos na ang lahat ng kabanata ng nakaraan. Akala ko sarado na ang pinto, nakatago na ang susi, at hindi na muling bubuksan. Pero ang buhay—hindi naman laging sumusunod sa gusto natin. Isang hapon, habang naglalakad kami ni Elara sa mall—hawak ang kamay ko, masiglang nagkukuwento tungkol sa school niyq—bigla siyang huminto. Nanlaki ang mga mata niya, nakatitig sa dulo ng pasilyo. Sumunod ang tingin ko… at parang tumigil ang mundo ko.Si Edward.Nakatayo siya roon—matangkad, pormal ang suot, mas matikas na tignan kaysa noong huli ko siyang nakita. Mas malalim ang mga mata niya, may bakas ng pagod pero punong-puno ng tagumpay. Kasama niya si Cheska at ang kanilang anak na si Elise—masaya, buo, ang pamilyang pinili niya noon. Pero ang tingin niya… ang tingin niya ay nandoon sa akin. At sa kamay ng batang hawak ko.Bago pa man ako makagalaw o makapagsalita… may mabilis na aninong dumaan sa harap ko.Si Xian. Agad siyang humarang sa akin at kay Elara, ang buong ka

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    together again

    ALEXANDRA’S POV Nakatayo ako sa may pintuan ng kwarto, pinapanood si Xian habang inaayos niya ang kumot ni Elara—dahan-dahan, maingat, parang hawak niya ang pinakamahalagang bagay sa mundo. His movements are so gentle, his eyes so full of something I refused to see for so long. Tinitigan ko siya—sa mukha na minsan ay tiningnan ko lang bilang panakip-butas, bilang paraan para makalimutan si Edward. Ngayon? Ngayon nakikita ko na ang lahat. Ang kabutihan niya. Ang pasensya niya. Ang pagmamahal na walang hinihinging kapalit—noon pa man. He gave me everything. Gold, safety, a home, his heart. And I looked right past it. I looked right past him. Dati, akala ko ang pagmamahal ay parang kay Edward—puno ng sigaw, puno ng sakit, puno ng pangakong hindi natutupad. Pero si Xian? Si Xian ay tahimik. Si Xian ay nanatili. Si Xian ay naghintay kahit na wala akong maibigay sa kanya kundi ang mga piraso ng pusong sira-sira. Napapikit ako nang mahigpit, ang kirot ng pagsisisi ay tumutusok sa dibdib

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    A father she choose

    ALEXANDRA’S POV Linggo na ang lumipas mula noong matagumpay ang operasyon ni Elara. And Xian has been here every single day—without fail. He shows up before dawn with breakfast, stays through the afternoon, and leaves only when Elara is fast asleep, promising to be back first thing in the morning. He holds her hand when she’s in pain. He reads her stories. He whispers goodnight to her like she’s been his whole life. He doesn’t ask for anything in return. No gratitude. No explanation. No proof. Pero sa loob-loob ko… takot pa rin ako. Takot na baka isang araw magbago ang isip niya. Takot na baka magbago ang tingin niya kapag nalaman niyang hindi pala sa kanya ang batang tinatawag na niyang anak. Kaya kapag binabanggit ng doktor, ng mga nars, o minsan kahit ni Xian ang tungkol sa DNA test… laging may kumakabog sa dibdib ko. Isang hapon, habang tahimik kaming nagpapahinga sa kwarto ni Elara, dahan-dahang binuksan ni Xian ang paksa. "The doctor mentioned a paternity test again today,"

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Successful

    ALEXANDRA’S POV Ilang oras na akong nakaupo sa labas ng operating room, hawak ang ulo ko sa pagitan ng mga kamay. Every second stretches like an hour. Every sound from inside feels like a knife twisting in my chest. Ang mga salita ng doktor kanina ay paulit-ulit na umuugong sa isip ko—"kailangan ng operasyon agad," "mahal ang gastos," "kailangan nating magdesisyon ngayon." Wala akong sapat na pera. Wala akong matakbuhan. At ang buhay ng anak ko ang nakataya. Nanginginig ang buong katawan ko sa takot at kawalan ng pag-asa. Baka mawala siya. Baka mawala siya dahil lang sa wala akong maibigay para sa kanya. Biglang may marahang kamay na dumampi sa balikat ko. Lumingon ako—si Xian. Nakatayo siya roon, seryoso ang mukha, walang bakas ng pagdududa. Hindi niya ako tiningnan nang may paghuhusga. Hindi niya ako tinanong kung sino ang ama. "Magkano ang kailangan?" tanong niya nang diretso, ang boses ay kalmado ngunit may bigat na hindi matatawaran. Napalunok ako, hiya ang bumalot sa buong

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    his or not

    XIAN’S POV Hindi ko alam kung paano ko nagawa—pero natagpuan ko ang kwarto niya. I waited until the rain slowed, then walked inside. I didn't ask for her name. Something in my chest just pulled me toward the third floor, toward the quiet room at the end of the hall. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto—halos walang tunog. And the moment I stepped inside, the world stopped turning. Nandoon siya. A little girl lying in the hospital bed, small and pale, connected to tubes and monitors, sleeping peacefully. Her hair was soft and dark, her lashes long against her cheeks. And then I looked at her face—really looked—and my breath caught in my throat so hard I thought I might die right there. She has my eyes. Deep, dark, unmistakable—the exact same shape, the exact same intensity. When she shifted in her sleep and her eyes fluttered half-open, I saw it clearly. It was like looking into a mirror from my own childhood. The set of her mouth, the shape of her jaw… every single feature scream

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Ghost

    XIAN’S POVTumayo ako doon—sa gitna ng ulan, sa tapat ng ospital—hindi makagalaw. It felt like a fist slammed straight into my chest, knocking every breath out of me.Limang taon. Five years I’ve been gone. Five years I tried to erase her. Tried to kill every feeling I had. Tried to convince myself that letting her go was the right thing to do—that setting her free was the kindest act I could offer. Pero sa sandaling nakita ko siya ulit… everything snapped back as if not a single day had passed.Bumaba ako ng kotse nang hindi nag-iisip. I saw the fear in her eyes. The exhaustion. The weight on her shoulders that I should never have let her carry alone. Ang mukha niya—pumayat siya. May mga bakas ng luha sa pisngi na basa ng ulan. But even like this—broken, soaked, falling apart right in front of me—she was still the most beautiful woman I had ever seen."Alexandra," tawag ko, at ang sarili kong boses ay parang hindi akin—rough, raw, wrecked with five years of unspoken longing. "Is it r

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Pangako

    Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    first

    Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Unang pag-ibig

    Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Waitress

    Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status