EP. 02｜แผนแค้นทวงคืน (1/3)

บทที่ 2

เขตออกนอกเมือง

“คุณมิราคะ คุณมิรา” ฉันลืมตาตื่นด้วยความยากลำบากความรู้สึกในตอนนี้ของหนังตามันหนักอึ้งไปหมด แถมฉันยังรู้สึกหนักหัวคล้ายกับกำลังจะไม่สบายอีกด้วย เสียงผู้หญิงที่กำลังเรียกให้ฉันตื่นคงไม่พ้นนางพยาบาลคนเดิม

“ถึงแล้วงั้นเหรอ?” ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งในท่าสบายพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่ฉันกำลังเห็นอยู่ตอนนี้เล่นเอาฉันคิดหนัก ฉันต้องมาอยู่ในที่แบบนี้จริง ๆ งั้นเหรอ

พื้นที่ที่มีแต่ป่าปกคลุมรอบตัวบ้านไม้เก่า ๆ ไม่พอเท่านั้นละแวกบ้านก็ไม่มีบ้านหลังอื่นเลยนอกจากบ้านหลังนี้ ไหนจะแสงไฟที่พร้อมจะดับตลอดเวลานั้นอีก

ฉันที่แต่ก่อนเคยอยู่อย่างสุขสบายและมีความสุขกับครอบครัวแต่ไม่กี่นาทีที่ผ่านมามันกลับตาลปัตรไปหมดฉันสูญเสียคนสำคัญในชีวิตไปไม่พอ บ้านก็กลับไม่ได้แถมยังต้องหลบหนีจากคนที่มันจ้องจะทำร้ายฉันอีก

“ใช่ค่ะ” นางพยาบาลส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้กับฉัน แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอยากจะอ่อนโยนไปกับเธอเลยสักนิดเธอคนนี้ช่างเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีซะเหลือเกิน

“มือถือก็ไม่มี” ฉันพูดบ่นกับตัวเองเมื่อนึกได้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็ทำมือถือตกหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แบบนี้ฉันจะติดต่อหาเพื่อนฉันได้ยังไงกันสิ่งสำคัญที่สุดเลยคือฉันจำเบอร์ของนางแรนด้าไม่ได้เลย

“น้ำขิงคิดว่าไม่น่าจะมีสัญญาณด้วยนะคะ” นางพยาบาลพูดขึ้นพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจตามทีหลังเมื่อเธอคงเห็นว่าที่ตรงนี้มันไม่มีสัญญาณเลย

“แล้วนี่นายนั้นมันไปไหน” ฉันละความสนใจจากน้ำขิงก่อนจะหันมาสนใจตรงคนขับรถที่ไม่มีใครนั่งอยู่

“เห็นว่ากำลังไปตรวจเช็กความปลอดภัยภายในบ้านให้อยู่ค่ะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วเอนหลังพิงกับเบาะรถพลางมองออกไปนอกกระจกเพื่อดูบรรยากาศด้านนอกที่มีแต่ป่าไม้เต็มไปหมด

ชีวิตต่อจากนี้ไม่ว่าจะเจออะไรฉันต้องสู้ สู้ให้ได้และจะต้องอดทนเพื่อสักวันนึงฉันจะลากคอไอ้คนที่มันทำให้ครอบครัวฉันต้องมาเป็นแบบนี้เข้าคุกให้ได้ ฉันไม่ยอมและจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้ลอยหน้าลอยตาแน่

ค่อยดูเถอะ บริษัทที่ว่าดีที่ว่าดังที่ว่าคุณภาพงั้นเหรอ ฉันนี่แหละจะเป็นคนเปิดโปงเบื้องลึกเลวทรามของพวกมันเอง

“มิราลูก” ฉันรีบหันหน้ากลับไปตรงประตูรถเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“ลุงนายคะ” ฉันรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองลุงนายที่กำลังก้าวขาขึ้นมาหมายจะนั่งลงข้างฉันโดยมีน้ำขิงเป็นคนเปิดประตูให้ เมื่อลุงนายได้ที่นั่งของตัวเองเสร็จก็มองไปที่น้ำขิงดูเหมือนเธอจะรับรู้บางอย่าง นั้นจึงทำให้ภายในรถมีเพียงฉันกับลุงนายอยู่เท่านั้น

“เป็นไงบ้างลูก ตอนนี้หนูโอเคขึ้นหรือยัง” ลุงนายถามฉันด้วยความเป็นห่วง นี่สินะที่เวลาดูคนก็ให้ดูตอนลำบาก ชีวิตฉันในตอนนี้ก็เหลือเพียงแต่ลุงนายแล้วที่จะช่วยฉันได้

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะลุงนาย” ฉันรีบร้อนถามลุงนายออกไปด้วยความอยากรู้ ฉันพอเดาได้นิดหน่อยแต่มันจะดีที่สุดถ้าลุงนายเป็นคนเล่าออกมาเอง

“เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้วถ้าลุงไม่บอกมิราก็คงจะไม่ยอมใช่ไหม” ลุงนายพูดพร้อมกับทำหน้าลำบากใจนิดหน่อย

“…” ฉันไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปแต่ทำเพียงภาษากายคือการพยักหน้าตอบลุงนายออกไปแทน จนลุงนายถึงกับพ่นลมหายใจออกมา

“ที่บริษัทใหญ่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น คือข้อมูลสำคัญรั่วไหลไปถึงอีกบริษัทนึงที่เป็นคู่แข่ง นั้นจึงทำให้รู้ว่าภายในบริษัทมีหนอนบอนไส้ ทางบอร์ดบริหารจึงได้ทำภารกิจลับบางอย่างเพื่อจับตัวคนที่มันเอาข้อมูลไปขาย จนในที่สุดก็จับได้...” ลุงนายเงียบลงเมื่อต้องพูดถึงคนที่เอาข้อมูลบริษัทไปขาย

“แล้วคนที่เอาข้อมูลของบริษัทไปขาย ก็คือพ่อของมิรางั้นเหรอคะ” ฉันพูดออกมาแทนลุงนายที่เอาแต่นั่งเงียบ

“…” ลุงนายเงียบไม่ยอมพูดะไรออกมาสักคำ

“ไม่จริง มิราไม่เชื่อพ่อมิราไม่ใช่คนแบบนั้นลุงนายเองก็น่าจะรู้จักพ่อมิราดีที่สุดนิคะ” ฉันอยู่กับพ่อมาทั้งชีวิตฉันเห็นมาตลอดว่าพ่อรักบริษัทนี้มากแค่ไหนไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่พ่อจะทรยศบริษัทที่ตัวเองรัก