EP. 03｜แผนแค้นทวงคืน (3/3)

“จะ...จริงเหรอ! แกรู้ได้ไงแล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าพี่แดนทำแบบนั้นจริง” ฉันเข้าใจนางแรนด้านะที่จะไม่เชื่อเพราะนั้นก็คือพี่ห่าง ๆ ของมัน

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดมันดูไม่น่าเชื่อสักเท่าไหร่ แต่รู้แค่ว่าฉันไม่ได้โกหกแล้วกัน ฉันสืบหาข้อมูลมาดีแล้ว” นางแรนด้าไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่มองฉันด้วยสายตานิ่ง ๆ แทน

สองชั่วโมงต่อมา

“ถ้าไม่ติดประชุมนะคงได้เมาท์กับแกยาว ๆ แน่” ฉันมองนางแรนด้าที่กำลังจัดเอกสารอยู่ ดูเหมือนอีกไม่กี่นาทีเธอกำลังมีประชุม

“ยังมีเวลาให้เมาท์อีกเยอะจ้ะ ยังไงฉันก็ได้เข้าทำงานที่นี้แล้ว” ฉันพูดเชิ่ด ๆ ใส่นางไปแบบที่ชอบทำใส่กันสมัยยังเรียนด้วยกันอยู่ พูดแล้วก็คิดถึงสมัยนั้นเลย สมัยที่ทุกอย่างมันดีไปหมด

“ผ่านด่านพี่ชายฉันให้ได้ก่อนเถอะ เห็นไล่คนออกอย่างกับสั่งขี้มูก” นางแรนด้าพูดพร้อมเบะปากใส่ฉัน

“ค่อยดูแล้วกันฉันไม่ยอมทำให้ตัวเองโดนไล่ออกมาง่าย ๆ หรอก ไม่งั้นทุกอย่างที่ฉันอุตส่าห์ทำมาต้องเสียเปล่านะสิ” ใช่แล้วถ้าฉันโดนไล่ออกสี่ปีที่ผ่านมาก็ไม่มีค่าเลยนะสิ เพราะงั้นฉันไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นหรอกนะ

“แกมั่นใจแล้วใช่ไหมว่าการแก้แค้นมันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นมาจริง ๆ ฉันไม่อยากเห็นแกมาเสียใจทีหลังกับสิ่งที่ทำนะมิรา” นางแรนด้าจัดเอกสารไปก็พูดกับฉันไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แกจะไม่มีวันได้เห็นวันนั้นวันที่ฉันเสียใจที่ได้แก้แค้น แต่แกจะได้เห็นว่าฉันจะต้องมีความสุขเมื่อการแก้แค้นของฉันมันสำเร็จแล้วเท่านั้นแรนด้า” ทำไมฉันจะต้องเสียใจด้วยล่ะในเมื่อฉันแค่จะเอาผิดกับคนที่มันชอบใส่ร้ายคนอื่น

“เฮ้อ ~ แล้วแต่แกเลยเพื่อน! แล้วนี่จะกลับยังไง” นางแรนด้าถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อฉันพูดเถียงไม่หยุดพร้อมกับเอ่ยถามเรื่องอื่นต่อเพื่อเปลี่ยนบทสนทนาที่กำลังมาคุ

“น่าจะวินมอไซค์ ฉันเช่าคอนโดอยู่แถวนี้พอดีไม่ได้ไกลอะไรขนาดนั้น” นางแรนด้าพยักหน้าให้เพื่อรับรู้กับสิ่งที่ฉันพูด ฉันออกมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว แต่ก่อนอาจจะพึ่งเงินของลุงนายก็จริง แต่หลังจากนี้เมื่อได้เข้าทำงานที่นี่ฉันก็ต้องพึ่งตัวเองแล้ว

“โอเค งั้นฉันขอไม่เดินไปส่งนะจ๊ะ สายละเดี๋ยวโดนพ่อกินหัวเอา” ฉันได้แต่ส่ายหัวไปมากับท่าทางโก๊ะ ๆ ของนาง

“ยะ!”

ชั้นล่างสุดของบริษัท

“คนเยอะอะไรขนาดนี้กันเนี่ย!” ฉันพูดออกมาอย่างหัวเสียเมื่อสายตามองไปเห็นตรงทางออกที่กำลังมีคนกำลังเข้าแถวตอกบัตรออกอยู่ ซึ่งแถวก็โคตรจะยาวเลย ถ้าไปยืนรอตอกแบบคนอื่นมีหวังคนแรก ๆ ที่ออกไปแย่งพี่วินฉันไปกันหมดแล้วนะสิ

ไปออกทางด้านหลังแล้ววิ่งอ้อมมาทางด้านหน้าก็ได้วะ!

“ให้ตายเถอะ บริษัทก็ออกจะใหญ่แต่ทางออกดี ๆ มีแค่ทางเดียวเนี่ยนะ เชื่อเขาเลย!” เดินไปก็บ่นไประยะทางที่ต้องเดินไปตรงทางออกด้านหลังนี้ก็ไกลพอควรเลย

“ดีนะที่คนไม่ได้เยอะเหมือนอีกทาง” เมื่อเดินมาถึงฉันก็เห็นมาแต่ไกลแล้วว่าแถวคนที่กำลังต่อออกด้านหลังไม่ได้เยอะแบบด้านหน้า

อีกอย่างมีฉันเป็นคนสุดท้ายมั้งที่มาต่อแถวนอกนั้นเขาก็พากันเดินไปอีกทางแทน ดีเหมือนกันไม่อึดอัด แต่แค่เดินไกล!

“ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ยขอบคุณพี่พนักงานที่ตรวจบัตรพร้อมกับส่งยิ้มให้พี่แกไปหน่อย แต่หน้าพี่แกนี่บูดมากสงสัยจะยืนมานานละมั้ง

เอาเถอะคนทำงานเหนื่อยควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ก็เป็นแบบนี้ฉันไม่อยากถือสาเท่าไหร่ อีกอย่างความต้องการอยากกลับคอนโดมันมีมากกว่าจะมาด่าคนอีก

“เอ๊ะ! วินมาพอดีเลย พี่วินค่าจอดก่อนนนน!!!” เมื่อเดินออกมาแล้วฉันเห็นวินจอดอยู่พอดีก็เลยใส่เกียร์หมาวิ่งไปเลยแบบไม่สนอะไร เพราะด้วยความขี้เกียจเดินไปด้านหน้านั้นเอง

ตุบ!

“โอ๊ย!” ฉันร้องออกมาเสียงดังเมื่อชนเข้ากับใครบางคนที่น่าจะตัวสูงกว่าฉันมาก แถมกลิ่นบุรี่ก็ตีเข้ามาหึ่งเลยเหม็นโว้ยยยยย!!!