EP. 05｜แผนแค้นทวงคืน (3/3)

เสียงหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนลุ้นรางวัลใหญ่ซะอีก ทำไมเขาถึงไม่พูดอะไรเลยละเอาแต่ดื่มแล้วก็เงียบไม่พูดอะไรสักคำ นี่อย่าบอกนะว่าฉันไม่ผ่านงะ ไม่ได้นะฉันไม่ยอม ฉันต้องพูดอะไรสักอย่างแล้ว

“คุ-”

“อีกห้านาทีคุณค่อยเข้ามารายงานตารางวันนี้ว่ามีอะไรบ้างกับผม” ฉันยังพูดไม่ทันจบเขาก็สวนขึ้นมาและฉันก็ต้องกรีดร้องในใจเมื่อฉันนั้น ผ่าน!!

“ได้ค่ะท่าน” ฉันตอบออกไปอย่างหนักแน่น

“ผมไม่ชอบให้ใครมายืนอ่านอะไรให้ฟัง เพราะงั้นตอนมารายงานตารางกับผมกรุณาพูดออกมาด้วยความจำที่มี” เรื่องมาก! เรื่องมากเป็นที่สุด! แต่เอาเถอะตารางงานจะมีเยอะแค่ไหนกันเชียว ประเภทงานค้างเยอะแบบนี้ตารางออกไปคุยงานก็คงมีน้อยจนจำได้อะแหละ

สบายอิฉันมาค่า!

สามนาทีผ่านไป ~

“ล้อกันเล่นใช่ไหมคะพี่ราเดล” ฉันพูดออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเมื่อได้มาเห็นตารางเวลาจากพี่ราเดลที่เอามาให้ดู

มันยาวมากแม่! ไม่พอเท่านั้นชื่อร้านอาหารที่ต้องไปก็โคตรจะยาว! แถมเปลี่ยนร้านทุกชั่วโมงตารางแน่นอย่างกับนักร้องเกาหลี นี่วันนี้ฉันต้องตามเขาไปทุกที่เลยงั้นเหรอจนมาจบที่ตีสามนี่นะโอ๊ยแม่เจ้า!

“พี่ว่าเราเอาเวลาที่มาถามพี่รีบจำให้ได้ดีกว่าไหม อุตส่าห์ผ่านด่านแรกมาแล้วด่านนี้จิ๊บ ๆ สำหรับมิราแน่นอน พี่เชื่อว่าคนเก่งอย่างมิราทำได้อย่างแน่นอนครับ” พี่ราเดลพูดจบก็ยิ้มหวานมาให้กับฉัน นี่ถ้าพี่เขายิ้มตอนที่ไม่ใช่สถานการณ์แบบนี้ฉันอาจจะมีหลงบ้างแต่ตอนนี้ฉันไม่มีกระจิตกระใจรู้สึกอะไรนอกจาก เครียดและก็เครียด! แล้ว

“มิราจะไม่ทำให้พี่ราเดลผิดหวังค่ะ” ฉันพูดออกไปด้วยเสียงเอื่อยเฉื่อยนัยน์ตาก็จับจ้องไปบนสมาร์ตโฟนไม่วางตาเพราะต้องรีบจำมีเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีแล้ว

โธ่โว้ย! ใครมันจะไปจำได้หมดภายในสองนาทีกันวะให้ตายสิ หมอนั้นมันแกล้งฉันแล้วปะแบบนี้อะ

ราเดล Talk

ผมอมยิ้มมองผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งทำหน้าทำตาเคร่งเครียดอยู่โดยในมือก็ถือสมาร์ตโฟนไว้ปากก็ขยับท่องจำไปด้วย

เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ทั้งสงสารแล้วก็ทั้งขำ

ผมไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไร ไอ้แดนมันถึงแกล้งเธอแบบนี้กัน มันไม่เคยให้ผมจำแล้วไปท่องให้มันฟังแบบนี้เลยสักครั้งสงสัยมันคงหาเรื่องไล่ออกไม่ได้สินะถึงได้สั่งให้มิรามาทำอะไรแบบนี้

ทุกครั้งมันจะต้องไล่คนออกตั้งแต่ชงกาแฟแล้ว แต่มิราผ่านมาได้ก็แสดงว่าเธอนั้นชงอร่อยจนมันหาข้ออ้างไม่ได้นะสิถึงมันจะไล่คนออกเป็นว่าเล่นก็จริงแต่ถ้าคนนั้นทำดีมันก็ไม่ได้ใจดำถึงขนาดโกหกว่าไม่ดีอะไรแบบนั้นซะหน่อย

“ให้ตายเถอะ ให้ตาย! ชื่อร้านนี้ก็ยาวดีจริง” ผมเดินกลับมานั่งประจำที่ของตัวเองก็ได้ยินเสียงของน้องมิราบ่นไปด้วย

มิราเธอเป็นคนที่สวยเก่งและไหวพริบดีมาก ผมแทบไม่ต้องสอนอะไรเธอมากเหมือนคนอื่นเลยเธอทำของเธอเองได้เกือบหมด เธอรู้หน้าที่ตัวเองเพียงแค่ผมเอ่ยชื่อเธอ มิราก็จะประมวลผลมองสิ่งที่ผมกำลังจะให้เธอทำทันที

เธอถือว่าเป็นพนักงานที่ควรค่าแก่บริษัทเรามากพอกับเลขาคนเก่าของท่านประธานคนเก่าเลย จะว่าไปแล้วหน้าตาของมิราก็มีส่วนคล้ายคลึงอยู่นะถ้าเธอบอกว่าเป็นลูกของลุงคนนั้นผมคงเชื่อสนิทใจ

แต่น่าเสียดายที่ท่านดันด่วนจากไปซะก่อน ทั้งที่เรื่องมันยังไม่...

“พี่ราเดลคะ” เสียงเรียกของมิราดังขึ้นทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองเกี่ยวกับเรื่องเมื่อหลายปีก่อน

“ครับ” ผมส่งยิ้มแบบที่ชอบทำให้น้องมิราไปเมื่อเธอมองผมตาแป๋วเหมือนลูกแมว

“เอ่อ...มิราเห็นพี่ราเดลมองเลยคิดว่าพี่ราเดลน่าจะมีเรื่องพูดกับมิราหรือเปล่าน่ะค่ะ” อย่างนี้นี่เองผมเผลอมองนานไปสินะ

“พี่แค่กำลังคิดว่ามิราจะจำได้หรือเปล่าน่ะครับ” ผมโกหกน้องมันไป เพราะเท่าที่ผมเช็กประวัติเธอมาเธอจบนอกและในเวลาที่บริษัทเกิดข่าวใหญ่เธอยังเรียนอยู่ที่เมืองนอกอยู่เลย นั้นอาจจะทำให้มิราเธอไม่ทันข่าวเมื่อหลายปีก่อน