EP. 06｜แผนแค้นทวงคืน (1/3)

บทที่ 6

มิรา Talk

เหอะ!! ให้ตายสิ หัวสมองฉันมันกำลังจะระเบิดแล้วเหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีก็ต้องเข้าไปหาหมอนั้นแล้ว ถามว่าเริ่มจำได้บ้างไหมบอกเลยว่าฉันจำได้แล้วแต่ที่ต้องมานั่งปวดหัวอยู่ในตอนนี้ก็เพราะว่า

กลัวตัวเองจะตื่นเต้นจนลืมทุกสิ่งอย่างที่อุตส่าห์ท่องมานะสิ

“มิรา” เสียงเรียกของพี่ราเดลเอ่ยขึ้นฉันจึงหันไปพยักหน้าให้พี่เขาพร้อมกับลุกขึ้นยืนก่อนจะนำแฟ้มเอกสารแนบกับลำตัวไปด้วย

ระหว่างทางที่เดินใจฉันมันก็เต้นตุบ ๆ ไปด้วย ฉันได้แต่เตือนสติตัวเองซ้ำ ๆ ว่าฉันมาที่นี้เพราะอะไรฉันมาถึงจุดหมายนี้ได้มันเพราะอะไร ถ้าฉันมาตื่นเต้นจนลืมทุกอย่างไป ทุกสิ่งอย่างที่อุตส่าห์ทำมาตลอดหลายปีมันจะเสียเปล่า เธอจะรับมันได้เหรอมิราถ้าเธอจะเป็นคนทำลายโอกาสนั้นเองกับมือ

“พร้อมนะ” ก่อนที่พี่ราเดลจะผลักประตูกระจกเข้าไป พี่เขาก็หันมามองฉันด้วยสายตาเป็นห่วงนั้นอาจจะเป็นเพราะว่าบนใบหน้าฉันคงจะแสดงความเครียดออกไปเต็มเปี่ยมเลยสิท่า

“พร้อมซะยิ่งกว่าพร้อมอีกค่ะพี่ราเดล” ฉันยกยิ้มขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจแบบที่ชอบทำแต่หารู้ไม่ว่าภายในใจของฉันได้แต่ก่นด่าหมอนั้นรัว ๆ มันต้องกลั่นแกล้งฉันเพื่อหาทางไล่ออกให้ได้แน่

แต่น่าเสียดายที่ฉันนั้นจะไม่ยอมเป็นหมากของมันให้มันได้ไล่ฉันออกหรอกนะ

แล้วเราจะได้เห็นดีกันว่าฉันนั่นนะ มีความอดทนสูงมากแค่ไหน

ภายในห้องทำงานของแดน

“ราเดลนายเอาเอกสารนี้ไปให้แรนด้าดูใหม่อีกที ย้ำกับเธอด้วยว่าอย่าให้มีข้อผิดพลาดอีกมันเสียเวลา” หมอนั้นยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมาเลยเขาก็ออกคำสั่งพร้อมกับยื่นเอกสารมาทางพวกเราแล้ว ความเคยชินสินะถึงได้ยื่นมาทางเราแม่นขนาดนี้

ต่อให้เป็นน้องสาวก็โดนเหมือนกันงั้นเหรอ ฉันคิดสภาพออกเลยว่านางแรนด้าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร คงไม่ต่างไปจากตอนเรียกสักเท่าไหร่หรอกมั้ง

แต่ช่างเถอะตอนนี้ฉันของโฟกัสที่ตัวฉันก่อนแล้วกัน

“ครับ” พี่ราเดลขานรับเสร็จก็เดินมาหยิบเอกสารแล้วเดินออกไปเลยโดยไม่ได้พูดอะไรกับฉันสักคำ

“…” และทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เงียบมากเพราะฉันเองก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงตรงไหนอีกอย่างคือเขาจะให้ฉันเริ่มพูดได้หรือยังก็ไม่รู้

งั้นยืนนิ่ง ๆ ไปก่อนแล้วกันถ้าขืนพูดอะไรออกไปเขาจะเอาเรื่องพวกนั้นมาไล่ฉันออกหรือเปล่าไม่รู้ โทษฐานไปรบกวนสมาธิเข้า

“จะเงียบอีกนานไหม? ผมให้คุณเข้ามาทำอะไร?” สรุปฉันรอฉันผิด นี่ถ้าฉันพูดออกไปคงไม่โดนว่า ‘คุณไม่เห็นเหรอว่าผมกำลังทำอะไรอยู่’ เลยหรือไงวะ นี่มันหาเรื่องกันชัด ๆ เลย

“ขออภัยค่ะท่าน ดิฉันเห็นว่าท่านกำลังทำงานอยู่เลยไม่กล้ารบกวนค่ะ” ฉันพูดด้วยถ้อยคำนอบน้อม

“แล้วถ้าเกิดครั้งหน้าผมทำงานอยู่แบบนี้แล้วเกิดเรื่องด่วนขึ้นมาคุณก็จะมารอให้ผมทำงานเสร็จแล้วค่อยมาพูดเรื่องด่วนอย่างนั้นเหรอ?” ให้ตายสิวะ! จิกเป็นไก่เลย

“ขอประทานโทษจริง ๆ ค่ะ” อยากจะด่าจนใจจะขาดแต่ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าเย็นไว้มิราเย็นไว้

“หึ ไร้ความรับผิดชอบ ไร้ไหวพริบปฏิภาณเอาแต่พูดขอโทษ แบบนี้คุณคิดว่าคุณยังเหมาะกับการที่จะมาทำหน้าที่เลขาตรงนี้อีกงั้นเหรอ?” รอบนี้เขาพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาจ้องฉันเป็นสายตาที่ดูถูกดูแคลนมาก ส่วนฉันเองก็ไม่ได้ยอมแพ้ที่จะจ้องเขากลับไปเช่นกัน

แต่เป็นการจ้องมองที่ไม่ได้หาเรื่องเป็นการจ้องมองว่าฉันนั้นรู้สึกผิดจากใจจริง