Chapter 5

Dumating ang araw na matagal nang hinihintay ng lahat.

Ang araw ng paglabas ni Amara sa ospital.

Maagang gumising ang buong floor. May mga nurse na pabalik-balik sa kwarto niya, inaayos ang mga papeles, chine-check ang vital signs, at paulit-ulit na nagpapaalala ng mga dapat at hindi dapat gawin. Para sa kanila, isa itong tagumpay isang pasyenteng dalawang taon nasa coma, ngayon ay pauuwiin na.

Para kay Amara, isa itong simula na hindi niya alam kung handa na ba siyang harapin.

Nakatayo siya sa harap ng salamin, maingat na inaayos ang coat na ibinigay ng ina niya. Hindi pa rin siya sanay sa sariling repleksyon. May mga araw na parang tanggap na niya ang mukha sa salamin, may mga araw namang pakiramdam niya ay nakatingin siya sa isang estranghera.

“Comfortable ka ba?” tanong ng ina niya, nakatayo sa likuran.

Tumango si Amara. “Yes, Mom.”

Isang simpleng sagot. Isang salitang natutunan na lang niyang gamitin kahit hindi pa rin ganap na kanya.

Pumasok si Sebastian ilang sandali matapos iyon. Nakasuot siya ng dark coat, mukhang diretso mula sa meeting. Hindi niya agad tiningnan si Amara una niyang kinausap ang doktor.

“Everything’s ready?” tanong niya.

“Yes,” sagot ng doktor. “She can continue rehab at home. May therapist na pupunta regularly.”

Tumango si Sebastian, saka saka lang ibinaling ang tingin kay Amara.

“You ready?” tanong niya.

Hindi siya sigurado kung paano sasagot si Amara sa tanong na iyon. Ready ba siya umuwi sa bahay na hindi niya maalala? Ready ba siyang gampanan ang papel ng isang asawang hindi niya kailanman pinili?

“I think so,” sagot niya sa huli.

Paglabas nila ng ospital, sinalubong si Amara ng liwanag ng araw mas maliwanag kaysa sa naaalala niya, mas mainit, mas totoo. Huminto siya sandali, parang kailangan munang iproseso ang pakiramdam ng hangin sa balat niya.

Isang itim na luxury car ang nakaabang sa harap.

Binuksan ng driver ang pinto, at maingat na pumasok si Amara. Umupo si Sebastian sa tabi niya. Tahimik ang biyahe walang music, walang small talk. Tanging ang tunog ng makina at ang lungsod sa labas ng bintana.

Pinagmamasdan ni Amara ang mga building, ang mga taong naglalakad, ang normal na mundong tila ipinagpatuloy lang ang takbo kahit may isang babaeng muntik nang hindi na bumalik.

“This is your city,” biglang sabi ni Sebastian, tila nabasa ang isip niya.

“Our city,” sagot niya, bago pa niya mapigilan ang sarili. Bahagyang tumigil ang paghinga ni Sebastian, pero hindi siya nag-comment. Hindi niya rin alam bakit niya lumabas sa bibig niya ang salitang ‘yun.

Makalipas ang halos isang oras, pumasok ang sasakyan sa isang malawak na gate na may nakaukit na pangalan.

DEVERAUX.

Nanlaki ang mga mata ni Amara.

Sa harap niya ay isang mansyon malawak, elegante, parang hinugot mula sa isang magazine. May fountain sa gitna ng driveway, may mga puno na maingat na inalagaan, at mga bintanang tila may tinatagong mga mata.

“This is… home?” tanong niya, halos pabulong.

“Yes,” sagot ni Sebastian. “Welcome back.”

Pagpasok nila sa loob, sinalubong sila ng katahimikan isang katahimikang mabigat, parang maraming sikreto ang nakatago sa bawat sulok. May mga staff na nakahanay, sabay-sabay yumuko.

“Welcome home, Mrs. Deveraux.”

Nanikip ang dibdib ni Elena sa loob ng katawang iyon.

Mrs. Deveraux.

Umakyat sila sa hagdan, mabagal ang lakad ni Amara pero matatag. Dinala siya ni Sebastian sa isang maluwang na kwarto malinis, malamlam ang ilaw, at may malaking bintana na tanaw ang hardin.

“This is our room,” sabi niya.

Amara ay tumango, pero hindi siya umupo agad. Naglakad siya sa paligid, marahang hinahaplos ang mga gamit ang lamesa, ang kurtina, ang frame ng isang litrato na nakatalikod.

May isang painting sa pader. Isang babaeng nakatalikod, nakatingin sa dagat.

“That was yours,” sabi ni Sebastian. “You chose it.”

Tumingin siya rito. “I like the sea.”

Tumango si Sebastian. “You always did.”

Sa mga sumunod na araw, unti-unting nasanay si Amara sa bahay. May schedule ang rehab, may therapist na dumarating, may mga staff na handang tumulong sa bawat galaw niya. Ngunit sa kabila ng karangyaan, pakiramdam niya ay parang bisita siya sa sariling tahanan.

At ramdam niya iyon sa bawat tingin ni Sebastian maingat, mapanuri, parang may hinihintay siyang maling hakbang.

Isang gabi, habang naglalakad si Amara sa hallway, may napansin siyang pinto na bahagyang nakabukas. Sa loob ay isang maliit na study room. Pumasok siya, dahan-dahan.

May mga dokumento sa mesa. Mga larawan. At isang framed wedding photo.

Si Amara o ang babaeng kamukha niya ay nakangiti sa litrato. Masaya. Buo. Hindi niya kilala ang babaeng iyon. Biglang may boses sa likod niya.

“You shouldn’t push yourself.”

Napalingon siya. Nakatayo si Sebastian sa pintuan.

“Sorry,” sabi niya. “I was just… curious.”

Lumapit si Sebastian at kinuha ang picture. “You loved this house,” sabi niya. “You built a life here.”

Tumingin siya sa kanya. “Did I?”

Tumahimik siya saglit. “Yes.”

Pero sa tono niya, may alinlangan.

“Sebastian,” biglang sabi ni Amara. “What kind of wife was I?”

Napatingin siya rito, parang hindi inaasahan ang tanong. “You were… quiet. Strong. You didn’t like lies.”

May kirot sa dibdib ni Elena.

“What about us?” tanong niya. “Were we happy?”

Matagal bago sumagot si Sebastian.

“We were trying.”

Isang sagot na mas masakit pa sa tahasang pagtanggi.

Tumango si Amara. “Then maybe… we can try again.”

Nagtagpo ang mga mata nila.

Sa unang pagkakataon, may emosyon sa mata ni Sebastiang hindi galit, hindi lamig kundi takot.

“We’ll see,” sabi niya sa wakas.

Nang mag-isa na siya sa kwarto, naupo si Amara sa gilid ng kama. Sa labas ng bintana, tahimik ang hardin, parang walang nagbago.

Pero alam niyang simula pa lang ito. Ang pagbabalik niya sa bahay na ito ay hindi pagbabalik sa dating buhay.

Ito ay pagpasok sa isang entabladong puno ng lihim, alaala, at kasinungalingang unti-unti niyang huhubarin.

At sa bawat hakbang niya sa loob ng mansyon, isang tanong ang lalong lumilinaw sa isip niya.

Ano ang tunay na nangyari kay Amara Deveraux? At handa ba siyang harapin ang sagot… kahit masira ang lahat? Ano rin ba ang nangyari sa totoong katawan niya?