7 | จุดมีเธอเป็นแรงผลักดัน

7

จุดมีเธอเป็นแรงผลักดัน

ตอนนี้เข้าสู่ช่วงปิดเทอมเเรก หลังจากสัปดาห์ที่ผ่านมาแทบไม่ได้หลับนอน เธอเต็มที่กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบเป็นอย่างมาก เพราะมีผลต่อการประเมินเกรด

ชายหนุ่มก็เช่นเดียวกัน หลังจากสอบเขาได้ทำการเลือกที่ฝึกงาน เขาเรียนบริหารธุรกิจเเละเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาภูมิใจคือการได้ฝึกงานบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง Alpha Engineering ผู้บริหารเป็นชาวออสเตรียเเต่ทำงานอยู่เบื้องหลังบริษัทเท่านั้น ข่าวสังคมก็ไม่มีให้ได้เห็นเลย

“เเพรวครับพี่ได้ฝึกงานที่นั่นเเล้ว” หลังเลิกเรียนเขาจะออกมารอรับหญิงสาวกลับที่พักพร้อมกัน เเละเราตกลงกันว่าช่วงปิดเทอมสาวน้อยจะขอมาอยู่หอพักเก่า ๆ ของเขาด้วย

“ดีใจด้วยนะคะ คนเก่งของเเพรว” หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของเราสองคนยังไม่ได้ถล้ำลึกไปไกลยังมีเพียงออรัลเซ็กส์ไม่ได้สอดใส่ เพราะรุ่นพี่หนุ่มขอให้เธอสอบเสร็จก่อน

“เเพรวพร้อมเเล้วนะคะ” หญิงสาวเดินออกมาจากรั้วโรงเรียนเเววตาเป็นประกายเพราะเธอรอคอยเวลานี้มานาน

“เรียนจบก่อนก็ได้นะ” “พี่รอทำให้ได้ตลอด” มือสากยื่นเข้าไปรับกระเป๋าใบโปรดของเธอมาถือ เขาทำแบบนี้ทุกวันจนเป็นกิจวัตรไปเสียเเล้ว ตอนนี้เขาไม่ได้กลับเข้าไปทำงานพาสไทม์ร้านอาหารไทยอีก เพราะกำลังเข้าสู่ช่วงฝึกงานเเละยังมีหน้าที่บำเรอรักให้กับสาวน้อยตรงหน้าอีกด้วย

“อะไรกันคะ” “เเพรวเป็นผู้ซื้อนะ จ่ายเงินไปเเล้วด้วย”

“ทำไมคนขายไม่ขายสักทีคะ” ใบหน้าสวยพลันหน้างอขึ้นมาทันที สองเเขนกอดอกมองเชิดเมื่อโดนขัดใจ

“พี่อยากให้หนูพร้อม” ชายหนุ่มบอกเหตุผล ปากหยักยิ้มออกมากับท่าทีเเสนสุดงอนนั้น

“พร้อมเเล้วค่ะ พร้อมมาก” “ไม่รู้เเหละถ้าไม่ทำให้พรุ่งนี้ก็ไปดำเนินเอกสารเองเลยค่ะ” ขู่เลยเพราะพี่อาโลต้องไปยื่นเอกสารที่โจรลักไป ในการทำพาสสปอร์ตใหม่ทั้งหมดซึ่งใช้เวลาเเละเงินมากพอสมควร

“ก็ได้ครับ ตัวเล็ก” เขาถอนหายใจกับความดื้อรั้นของเธอ พึ่งเคยเห็นมุมนี้เหมือนกัน หลังจากคนตรงหน้าเอาเรื่องเอกสารเข้ามาขู่ ยังไงก็ต้องยอมให้คนเจ้าเล่ห์สวยคนนี้

บนใบหน้าหล่อเผยยิ้มออกมาอีกครั้งในมือถือผ้าขนหนูเช็ดผมเปียก เขารู้สึกดีที่มีเธอ เขาสัญญากับตัวเองว่าจะพัฒนา พยายามใกล้เคียงเธอให้ได้ เธอเปรียบเสมือนแสงสว่างเข้ามาส่องเเสงในชีวิตของเขา

วันถัดมา หลังจากยื่นเเจ้งความบัตรหายที่สถานีตำรวจเสร็จผมกับเธอก็ไปยื่นเอกสารส่งให้กับสถานฑูตต่อ ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอนเหมือนโชคช่วย เอกสารทุกอย่างของเขาไม่มีผิดพลาด ตอนนี้เหลือเพียงทำเอกสารคนเข้าเมืองก็จะเป็นคนไทยที่เข้ามาอย่างถูกต้องตามกฏหมาย

“เรียบร้อยเเล้วใช่ไหมคะ” “เหนื่อยเอาเรื่อง”

“หิวมากเลย” “หงุดหงิด ๆ” เหนื่อยตรงรอคิวที่แสนจะนาน เดินกลับไปกลับมาเเละเวลาทรมานนั้นได้สิ้นสุดลง ท้องไส้ร้องโครกครากว่าอยากกินช้างเอ่ยกินเนื้อทั้งตัว

เราสองคนเดินจับมือกันเข้าห้างสรรพสินค้า เขาไม่อยากมาเท่าไหร่คิดว่าจะเธอไปนั่งทานร้านอาหารริมทางเพราะราคาถูก ไม่อยากให้เธอจ่ายเงินเยอะ เเต่เมื่อเห็นเม็ดเหงื่อผุดไหลออกมาตามกรอบหน้าเขาอดสงสารไม่ได้ ‘ขอบคุณครับหนู’

ร้านอาหารที่เธอเลือกเป็นปิ้งย่างยากินิกุ ตัวเล็กนั่งตรงข้ามกำลังสั่งอาหารซึ่งเขานับไม่ทันว่าเธอสั่งเข้ามากี่อย่าง แต่คิดมันคงเต็มโต๊ะเเน่ ๆ

“หนูกินหมดเหรอครับ” “สั่งมาเยอะเชียว” เขาหยิบกาชารินให้เธอก่อน ค่อยกลับมารินให้ตัวเอง กลิ่นหอมของมันเตะเข้าจมูกนี่น่ะเหรอชาที่พวกเพื่อนในห้องพูดถึง ว่ารสชาติดี

“เยอะก็ช่วยกินสิคะ” “มาค่ะ ชนแก้วชากัน”

“ยินดีกับเรื่องใหม่ ๆ นะคะ” “วันที่ยากลำบากผ่านมาแล้ว”

“ขอบคุณครับ” เสียงดังของแก้วชาใบเล็กกระทบกันก่อนเข้าจะยกชาจิบแบบคนตรงหน้าทำ สัมผัสเเรกคือหอมเเละรสชาติอ่อนนุ่มไม่ฝาดเลย ไม่แปลกใจทำไมหลาย ๆ คนชอบ เเพรวก็เช่นกัน

“อร่อยไหมคะ” “ที่นี่นอกจากจะขึ้นชื่อเรื่องเนื้อเเล้ว”

“ชานี้เขาก็ขึ้นชื่อไม่เเพ้กัน” ปากของเธอพูดไม่หยุด เขากลับไม่รู้สึกเบื่อเลย มันคือกำไรชีวิตที่ได้มานั่งทานร้านอาหารหรู ๆ มองหน้าผู้หญิงสวย ๆ

“อร่อยครับ” “กลิ่นหอมดี”

ไม่นานพนักงานก็ยกถาดเนื้อลายสวยมาวางเรียงรายจนเกือบจะล้นโต๊ะ หญิงสาวไม่รอให้เสียเวลาเธอคีบเนื้อวางบนเตาอย่างชำนาญ เธอเพลิดเพลินมีความสุขกับสิ่งแวดล้อมที่เธอเป็น ช่างต่างกับเขาราวฟ้าเเละเหว

“รอบหน้าพี่จะพามาทานนะครับ” สิ่งที่พูดออกไปไม่ได้พูดเล่น ๆ ในการฝึกงานครั้งนี้เขาจะได้รับเบี้ยเลี้ยงเหมือนพนักงานคนนึง บริษัทที่เขาฝึกจดทะเบียนหลักทรัพย์ เงินเดือนเท่านั้นสำหรับเขามากเเล้ว เเต่พอมีเธอเข้ามาในชีวิตเขากลับอยากได้เงินมากขึ้นอีก หากเรียนจบเขาจะสอบเข้าสมัครเป็นพนักงานประจำให้ได้

“แพรวจะรอนะคะ”

เมื่อเราทั้งคู่ทานเสร็จก็เดินลงมาชั้นล่างเป็นซุปเปอร์มาเก็ตขนาดใหญ่ สินค้าของเครื่องใช้ชั้นนี้มีครบ วันนี้เธอตั้งใจพาผมมาซื้อชุดเตรียมไปฝึกงานรวมกับของใช้ที่คุณเธอจะขนไปอยู่หอพักมอซอกับผม การที่เธอทำกับผมแบบนี้ยอมรับเต็มอกเลยว่า ผมชอบเธอเข้าเเล้ว

“ตัวนี้พี่อาโลใส่เเล้วหล่อเเน่ ๆ” “ตัวนี้ก็ด้วย” ในมือของเธอมีเสื้อเชิ้ตสองสี สีเทาเเละสีเลือดหมูชายหนุ่มเป็นคนผิวขาวใส่สีไหนก็ขึ้นหมดไม่มีดอร์ป

“สองตัวเลยเเล้วกัน”

“ตัวเดียวก็พอครับ” “พี่กลับมาซักทุกวันเอา” เกรงใจเธอปกติเขาซักเสื้อผ้าทุกวันอยู่เเล้ว มีเพียงตัวเดียวก็ไม่ใช่ปัญหา

“ถ้าฝนตกเสื้อเปียกเเห้งไม่ทันล่ะคะ” เธอหันมาทำหน้าดุใส่ เขาจึงต้องยอมไป

“ใส่กางเกงไซร์อะไรคะ”

“30 ครับ”

“ชอบสีอะไรคะ”

“หนูเลือกสีไหนพี่ก็ชอบหมด”

“ตามใจเเพรวตลอดเลย ตัวเองเป็นคนใส่เถอะ” ทั้งสองยังมีบทเถียงกันไปเรื่อย เขาไม่มีสีที่ชอบ เพราะเขาไม่เคยมีตัวเลือก

“รองเท้าค่ะ” “หนูว่าตัวเเบบนี้ดีกว่า” มือขาวเลือกหยิบรองเท้าคัตชูเเบรนด์ดังยื่นมาตรงเท้าให้เขาได้ลองใส่

“พอดีครับ” “ขอบคุณครับ” สายตาของเขาขอบคุณเธออย่างซาบซึ้ง ชาตินี้เขาหาผู้หญิงแบบเเพรวไม่ได้อีก รอพี่อีกนิดนะ พี่จะทำให้หนูเป็นคนที่โชคดีที่สุด

หญิงสาวยื่นบัตรเเบล็คการ์ดของตัวเองให้กับพนักงาน ในขณะที่พนักงานทำการเเพ็คของใส่กล่อง เราสองคนก็มายืนรออีกฝั่ง ห่างออกมาอีกนิด

“หน้าตาดีนะ เเต่ให้ผู้หญิงจ่าย”

“ก็เพราะหล่อ ผู้หญิงถึงซื้อเลี้ยง”

“นั่นสิ หล่อขนาดนี้ก็น่ารับเลี้ยงนะ” สนทนาไม่ให้เกียรติเชิงดูถูกดังมาให้ได้ยินเบา ๆ ทำให้เขารู้สึกชาทั้งร่างกาย เขาไม่ย่อท้อกับคำพูดคนหรอก ตอนนี้สิ่งที่คนพวกนั้นพูดมันก็คือความจริง

“ทำไมทำหน้าเศร้าเเบบนั้นคะ” “เครียดเรื่องอะไร”

“เรื่องเเพรวเหรอ”

“เปล่าครับ น่าจะง่วง” เมื่อเห็นคนตัวเล็กหันเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง เขายิ่งรู้สึกสงสารเธอ หาข้อเเก้ตัวไปเรื่อยเธอจะได้ไม่มากังวลเรื่องของเขาเพิ่มอีก