เข้าสู่ระบบ6
จุดช่วยเหลือ “พี่หล่อมากเลย” “เกรซเชียร์เพื่อนสุดฤทธิ์” นั่นเสียงเกรซ “ไม่สิยายเกรซ” “เพื่อนเราต่างหากเลือกพี่อาโลเอง” นี่เสียงยายมีอา “หนูช่วยเพื่อนเชียร์อัพพี่อาโล” “ภูมิใจสุด ๆ เลยค่ะ” เเละนี่ก็เสียงจิน “อ่าวนั่นไง เจ้าของผู้ชายพี่อาโลมาเเล้ว” สายตาสามสาวชายหนึ่งมองไปตามเสียงปิดประตู ก่อนเขาจะยิ้มออกเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวตัวเล็กอยู่ในชุดนักเรียนเดินมองค้อนออกมา “เเซวเก่งจังเลยนะพวกเธอ” “พี่อาโลเล่าให้ฟังเเล้วนะ” “เรื่องโดนปล้นอ่ะ” เกรซปรับเปลี่ยนจากสีหน้าร่าเริงมาเป็นเศร้าลงเล็กน้อย อันที่จริงเพื่อนสาวสามคนเป็นคนเเรง ๆ กล้า ๆ เเต่เรื่องช่วยเหลือเห็นใจนี่ไม่เเพ้คนไทยเลย “เเล้วเรื่องเมื่อคืน” “ได้กันยะ..อ๊ะ!” เพี๊ยะ! “โอ๊ยยายเเพรว” “มือหนักชะมัด” มือเล็กฟาดลงต้นเเขนเพื่อนสาวอย่างไม่เเรงนัก เเต่อีกคนแกล้งทำเสียงเเกล้งเจ็บ “นั่นสิ พวกเราอยากรู้ว่าเพื่อนเราเสียสาวไปเเล้วหรือยัง” มีอาถามคำถามนั่นตรง ๆ ส่วนจินนั่งเขินรอฟังคำตอบ “พวกเธอมาถามเเบบนี้ต่อหน้าพี่อาโลได้ไง” “ป่ะพี่อาโลไปกันเถอะ” ชายหนุ่มก้มหน้าหงุดเขาก็ใช้ชีวิตในต่างประเทศมานาน เเต่ยังห่างไกลเรื่องผู้หญิง ไม่คิดว่าผู้หญิงจะพูดจา ตรง ๆ ไปได้เหมือนกัน “เอ้าไหงงั้น พอได้ผู้ก็ลืมเพื่อนเลย” มือบางเลื่อนเข้าจับมือสากอย่างถือวิสาสะเดินออกมาตัวบ้านพักไปยังรถประจำทาง ฉันไม่สนใจเสียงเพื่อนตามหลัง เพราะเขินเกินกว่าจะรับไหว ไว้ทำใจได้ก่อนเเล้วค่อยเล่า...ว่าเรายังไม่ได้อึ๊บกัน! “ขอโทษค่ะ” เมื่อเดินมาถึงป้ายเเล้ว ก็เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือหนานั้น จึงผละออกมามองใบหน้าหล่อ ๆ วันนี้เราทั้งสองตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะจะเอากุญเเจห้องพี่อาโลไปปั๊มเเละกลับหอพักของพี่เขาก่อน จนฉันลืมคิดไปเลยว่าการช่วยเหลือของตัวเองเพราะเห็นใจหรือมีอะไรที่มากกว่านั้น “ครับ” “ใครตื่นก่อนคะเมื่อเช้า?” เเพรวรีบเปลี่ยนคำถาม “พี่ครับ” “กำลังพับผ้าห่มเเล้วเพื่อนหนูก็เข้ามาทัก” “จากตอนเเรกคนเดียวไปมาเป็นสามคนเลย” ชายหนุ่มตอบคำถามไปติดตลกเเละในแววตาของเขายังไม่คลายความเศร้าออกไปได้ เราสองคนต้องหยุดสนทนากันไว้เพียงเท่านั้นเมื่อรถประจำทางมาเเล้ว ผ่านไปไม่เกินสิบนาทีก็ลงป้ายที่เราต้องการ ก่อนชายหนุ่มจะเดินนำไปร้านกุญเเจเล็ก ๆ ที่มีกุญเเจหลากหลายชนิดเป็นร้านเล็ก ๆ หนึ่งร้านซึ่งฉันไม่คิดเลยว่าต่างประเทศจะมีร้านเหมือนเมืองไทยอยู่ “ว่าไงอาโล?” คุณลุงพูดภาษาไทยถามพี่เขา ส่วนฉันได้เเต่ยกมือไหว้เเละยิ้มบาง ๆ ให้เมื่อคุณลุงส่งยิ้มมา “ช่วยปั๊มกุญเเจให้ผมทีครับ” “ผมขอติดไว้ก่อนนะลุงเมื่อวานผมโดนปล้นหมดตัวเลยครับลุง” ชายหนุ่มบอกเหตุผลอย่างไม่อายพร้อมกับยกมือไหว้เชิงอ้อนวอน “ได้สิ เอาไปเลย” “ลุงทำให้ฟรีไม่คิดเงิน” คุณลุงทำกุญเเจด้วยความว่องไวไม่ถึงห้านาทีกุญแจก็มาอยู่ในมือร่างสูงเเล้ว “ทำไมคุณลุงได้มาอยู่ที่นี่คะ” “เเล้วพูดไทยได้อีก” เมื่อเราสองคนเดินออกมาเข้าในซอยฉันก็เปิดปากถามความสงสัยนั้นทันที เเถวนี้เหมือนเป็นย่านชานเมืองคนไม่ค่อยพลุกพล่านเท่าไหร่ เป็นซอยเล็ก ๆ แต่ไม่มีรถจอดข้างทางเหมือนเมืองไทยเลย ทำให้รถสามารถสวนกันได้แม้จะเป็นเลนเดียว “คุณลุงเเต่งงานกับภรรยาชาวออสเตรียครับ” “อ๋อ” “ถึงเเล้วครับ” ผ่านอาคารสองหลังก็ถึงหอพักค่อนไปทางเก่าเเต่ทว่ายังคงความสะอาดเอาไว้ สายตาของฉันมองอย่างพิจารณา จนคนพักอยู่ที่นี่ถึงกลับต้องรีบเอ่ย “หนูรอพี่ตรงนี้ก็ได้ครับ” “พี่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อแปบเดียว” หอพักสร้างมาหลายปีราคาถูกสุดย่านมหาลัยเเละสะดวกใกล้ป้ายรถในการเดินทางไปทำงาน “ไม่ค่ะ เเพรวจะเข้าไปด้วย” “เเพรวไม่ได้รังเกียจเลยอย่าคิดมากสิคะ” เเพรวตอบกลับด้วยสายตาเปล่งประกาย เพราะเธอรู้สึกแบบนั้น จริง ๆ เหมือนตอนนี้เธอได้ลองเปิดใจกับอะไรใหม่ ๆ ชีวิตเธอถูกปูทางมาในความเพรียบพร้อม ความลำบากไม่เคยได้สัมผัส เมื่อเธอมาในห้องคับเเคบมันเเทบจะไม่มีทางเดินเลย เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเตียงนอนขนาดสามฟุต เเละทว่าคนหล่อเจ้าของห้องรักษาความสะอาดดีมาก ไม่มีฝุ่นหยากไย่สักไรเดียว “ห้องเล็กหน่อยนะครับ” อาโลเอ่ยขณะรีบหยิบเสื้อนักศึกษา เเขวนไว้บนราวราคาถูกที่เขาซื้อมาจากตลาดนัด ก่อนจะรีบเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ สายตาของเธอเริ่มสำรวจไปเรื่อย พบว่าเขาเป็นง่าย ๆ เจ้าระเบียบ ตัดเรื่องฐานะเงินทองพี่เขาเป็นคนเพรียบพร้อมทุกอย่างจริง ๆ “ป่ะ ไปเรียนกัน” “เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง” “หนูยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย” เขาดูเวลาในมือถือก่อนจะเดินนำออกจากห้องไป “ไปกินด้วยกันไงคะ” หญิงสาวเดินเคียงข้างหันไปตอบ “พี่ยังไม่หิวครับ” “หนูชอบกินอะไรพี่จะพาไปกินถูก” ใครว่าเขาไม่หิวกันข้าวเช้าใครก็บอกว่าสำคัญเเต่ตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวเลยสักดอลเดียว สภาพบัดซบคนเราสามารถทนมันได้อยู่เเล้ว มันไม่มีก็คือไม่มี “มีร้านอะไรเเถวนี้เเนะนำบ้างคะ?” “เป็นร้านเบอร์เกอร์พี่ชอบทานประจำ เดินออกไปอยู่ขวามือ” การได้ทานประจำของเขาคือต้นวันเงินเดือนออกเเม้ราคาจะไม่ได้เเพงมาก เเต่การจะมีเงินพอไปทั้งเดือนต้องคิดในการใช้อย่างเข้มงวด “ว้าวหอมมากเลยค่ะ” “เเล้วทำไมตอนเราเดินผ่านไม่เห็นนะ” “ร้านเขาเปิดเจ็ดโมง” เเพรวพยักหน้าหงึกอย่างเข้าใจเมื่อครู่ที่เราเดินผ่านเป็นเวลาหกโมงทำให้ไม่เห็น “เบอร์เกอร์หมูที่นี่เด็ดมาก” ชายหนุ่มบอกสายตามองในเตามีเนื้อหมูอยู่ในริงวงกลมย่างอยู่บนกระทะ เขาพยายามสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าปอด เเค่กลิ่นลอยเข้าไปในร่างกายก็พอจะคลายความหิวลงมาได้ “เอาเบอร์เกอร์หมูสองค่ะ” เเพรวทำการจ่ายเงินเเละถือเบอร์เกอร์มาสองมือเดินเข้ามาหาคนตัวโตนั่งเก้าอี้พลาสติกสีน้ำตาลรออยู่ “กินค่ะ” “สั่งลืมตัว” เธอยื่นเข้าไปให้รุ่นพี่หนุ่ม จริง ๆ เเล้วตั้งใจสั่งมาเผื่อเขานั่นเเหละ รู้ว่าเขาก็หิวเหมือนกัน “ขอบคุณครับ” “พี่จะจดไว้ว่าเเพรวจ่ายอะไรไปให้พี่ก่อนบ้าง” “เอางี้ดีกว่าค่ะ” “อะไรครับ?” “เเพรวเช่าพี่อาโลต่อ” “ให้พี่มาทำแบบนั้น...กับเเพรว” “ที่จ่ายไปสามพันดอลยังไม่คุ้มเลยนะคะ” เธอตัดสินใจยื่นข้อเสนอที่เเสนจะยั่วออกไป บอกด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงมันสั่นระริก ปากกัดเบอร์เกอร์เร็วขึ้น รอคำตอบจากรุ่นพี่สุดหล่อด้านข้าง “ได้สิครับ” เขาตอบกลับพร้อมกับเผยยิ้มออกมา เขาเป็นผู้ชายไม่ได้เสียหายอะไรอยู่เเล้ว มีเเต่เธอนั่นเเหละสาวน้อย “หนูไม่กลัวเสียหายไปมากกว่านี้เหรอ” “ไม่ค่ะ” “การมีเซ็กส์มันก็เรื่องปกติ” “เเค่เราป้องกันตัวเองให้ดีก็พอ” เธอตอบอย่างไม่ได้ซีเรียสว่าตอนเเรกที่ตัวเองยังไม่ได้ลองทำเรื่องอย่างว่า แต่พอได้ลองเเล้วกลับรู้สึกติดใจ เซ็กส์สามารถใช้ระบายความเครียดได้ นึกถึงตอนได้ปลดปล่อยเธอรู้สึกดี13จุดดีใจมือบางกำแท่งสีขาวเอาไว้แน่นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดดันเกิดจนได้ ฮอร์โมนคุณแม่เริ่มพุ่งหนักเธอรู้สึกโกรธที่คนเป็นพ่อของเด็กไม่ยอมระวัง เธออายุสิบเจ็ดปลาย ๆ เท่ากับว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ สองขาค่อย ๆ ย่อลงนั่งลงบนพื้นห้องน้ำความสั่นกลัวเริ่มเข้ามาเธอจะบอกพ่ออย่างไรดี ผลตรวจอาจจะผิดก็ได้ เมื่อคิดแบบนั้นคนตัวเล็กก็รีบคว้ากระเป๋าออกไปโรงพยาบาล“ยินดีด้วยคุณพันธิตา ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์”“แต่ว่าอายุยังไม่ถึงเลย ไม่ทราบคุณแม่ตั้งใจท้องหรือถูกข่มขืนมาคะ” เนื่องจากตอนนี้มีคุณแม่วัยใสจำนวนมาก ทางโรงพยาบาลจึงมีการสอบถามกันตัวต่อตัว เพื่อจะได้ช่วยแก้ไขและลดปัญหาเด็กเกิดในครอบครัวไม่พร้อม และสามารถยุติการตั้งครรภ์ได้หากเป็นกรณีถูกข่มขืนหรือปัญหาทางร่างกายอย่างออทิสติกจะโดนข่มขืนก็ไม่ใช่เพราะเธอเองต่างหากที่สมยอม เธอไม่ผลักภาระโยนให้เขาแน่ ๆ“ตะตั้งใจค่ะ” หญิงสาวยกมือลูบหน้าท้องแบนราบตอบกลับคุณหมอสาวด้วยจิตใจเลื่อนลอย เพราะกำลังคิดว่าจะใช้เหตุผลอะไรไปอ้างคุณพ่อดี“หมอจะจ่ายยาบำรุงครรภ์ไปให้ทานนะ หลัก ๆจะเป็นโฟลิกตัวนี้ช่วยสร้างระบบประสาทและสมองของเด็กทานวันละหนึ่งเม็ด ห้ามขาดนะ”“
12จุดราบรื่นเขายังเป็นเด็กฝึกงานบริษัทก่อสร้างลึกลับแห่งนี้ งานที่เพิ่มมาคือตรวจเอกสารวัสดุก่อสร้างที่ฝ่ายจัดซื้อร้องคำขอมา เอกสารค่อนข้างต้องใช้สมาธิและความรอบคอบบวกกับประสบการณ์ เมื่อเห็นพี่มือซ้ายพี่มือขวาคุณฮามิชเข้ามา“สวัสดีครับพี่”“อืม” เรียมตอบในลำคอ“ดี” ฮัตสันยักคิ้วให้เขาลังเลว่าควรจะถามดีไหม หลังจากถกเถียงในหัวเขาว่าควรถามออกไปดีกว่า“พี่ครับ” “คือว่า…”“รีบพูดมาอาโลฉันมีงานต้องทำ” มือขวาอย่างเรียมรีบเอ่ยออกมาเสียงเข้ม เขาค่อนข้างหงุดหงิดนิดหน่อยเพราะต้องวางแผนรับมือกับมาเฟียกลุ่มบอสเนีย“งานเอกสารของผมรอบนี้” “มันงานของผมจริง ๆ ใช่ไหมครับ” ปากกาเขาถือวางลงรอคำตอบอนุมัติ“อืม งานมึงนั่นแหละ”“นายให้ทำ” “และนี่เอาไป!”ปึก! เสียงโยนวัตถุแข็งบางอย่างลงบนโต๊ะอย่างแม่นมือเพียงเท่านั้น อาโลแทบจะเกือบสติหลุดมันคือ ปืน!“ให้ผมทำไมครับ” ชายหนุ่มถามเสียงสั่นกลัว ว่าแล้วที่นี่มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น“เอาไว้ป้องกันตัว” “กูจะสอนให้” ฮัตสันพูดต่อจากมือขวาทันที หลังจากนั้นเราสามคนต่างทำงานภายในห้องทำงานไร้เสียง เขาไม่ได้ถามอะไรกลับเพราะกลัวปืนที่ตัวเองได้จะลั่นใส่กะบาลตัวเองและทุก
11จุดเป็นของกันและกัน 2 NCลิ้นเล็กค่อย ๆ แตะลงหัวมนตัดสีชมพูเคยเข้าใจว่าส่วนนี้ของมนุษย์นั้นสกปรก เเต่เมื่อได้สัมผัสมันของเขากลับดูดี มีแต่กลิ่นชายแท้เธอกลับรู้สึกตื่นเต้น“อ่า” ลิ้นเล็กแตะวนไปมาอย่างไม่รู้ภาษากวักลิ้นเข้าปากชิมน้ำสวาทของชายหนุ่มเมื่อได้ยินเสียงเขาครางกลับรู้สึกฮึกเหิมอยากลองอะไรมากกว่านี้ คลิปที่เปิดดูเมื่อช่วงกลางวันกับกลุ่มเพื่อนสาวเธอเห็นสาวชาวฝรั่งกำลังเอาลำแท่งเข้าปากพร้อมมือจับลำช่วย ตอนนี้เธอกำลังเรียนแบบในคลิป แต่ด้วยขนาดมือที่เล็กทำให้ต้องจับสองมือช่วยกันประคอง“ทำไมหนูเก่งจัง” เขาก้มมองคนตัวเล็กพยายามเอาตัวตนของเขาเข้าปากแต่ขนาดใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยเพราะเขาได้เชื้อพ่อชาวออสเตรียมามากกว่าแม่ เธอเอาเข้าลำบากจนเขาเห็นน้ำตาไหลออกมาจากหางตา“หนูทำดีไหม” “รู้สึกดีหรือเปล่า ฮึก” เธอผละออกมามองหน้าถาม“ดีครับ” “ดีมาก ดีเหมือนเคยทำให้คนอื่น” เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเคยอะไรไม่เคยอะไรเลยพูดไปแบบนั้น จนคนด้านล่างจ้องมองด้วยสายตาง้องอน“ไม่เคยค่ะ” “หัดทำครั้งแรก” ก่อนคนตัวเล็กจะพูดยกยอตัวเอง จากนั้นเธอไม่ปล่อยให้เสียเวลาก้มลงละเลงลิ้นต่อ ตามด้วยเพิ่มสกิลโดยการดันมันเข้าปากเล
10จุดเป็นของกันและกัน NCชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาในซอย ก่อนลุงร้านกุญแจรีบเดินเข้ามาหาเหมือนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว“พ่อหนุ่ม” “นี่ ๆ วันนี้เมียลุงทำกับข้าวหลายอย่าง”“เอาไว้กินนะ” ชายสูงวัยร่างท้วมยื่นกับข้าวใส่กล่องแพ็คอย่างดีไว้สองอย่าง เขาสังเกตคนผ่านไปมาแถวนี้ตลอดก็พอรับรู้ว่าชายหนุ่มรูปหล่อนี้น่าสงสารและเข้มแข็งในการใช้ชีวิต“ขอบคุณครับลุง” “ผมซื้อน้ำเต้าหู้มา”“งั้นผมแลกกับอาหารลุงแล้วกัน” อาโลหยิบถุงน้ำเต้าหู้เตรียมจะยื่นไปให้“โอ๊ย ไม่เอา ๆ” “ลุงอิ่มแล้ว” มือหยาบกระด้างรีบดันถุงน้ำเต้าหู้อุ่น ๆ ออก เขาอยากให้คนตรงหน้ากินให้อิ่มนอนให้หลับก็พอ“วันนี้ลุงเห็นแฟนเราหอบของเต็มเลย” “รีบกลับไปเถอะ” จากนั้นคุณลุงก็เดินกลับเข้าไปในตัวร้านทันที เพราะมีลูกค้าเข้ามาให้ปั๊มกุญแจอีกสองเจ้าเมื่อได้ยินในสิ่งลุงพูดสองขาก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินจนผมปกหน้าผากปลิวไปตามแรงลม ‘ทำไมกูมีความสุขจังว่ะ’ แค่รู้ว่ากลับมาแล้วมีคนรอก๊อก ก๊อกนานหลายนาทีกว่าประตูจะเปิดจนมือเเกร่งตั้งท่าจะเคาะอีกครา เเต่แล้วประตูบานเก่าก็ค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ“พี่กลับมาแล้วครับ” ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาก่อนทว่าแสงสว่างในห้องไม่มีเลย มืดสนิ
9จุดเริ่มต้นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีเดินเข้ามาในตึกผู้บริหาร นี่ไม่ใช่การทำงานครั้งแรก แต่เป็นงานที่เขารู้สึกประหม่ามากที่สุดความรู้สะสมในห้องเรียนมาจะถูกนำมาใช้ที่นี่“ชื่อวชิรวิทย์หรือเปล่า” เขาหันไปตามเสียงเรียกชื่อของเขาไม่ค่อยชัดนัก ก่อนจะรีบโค้งตัวทำความเคารพชายรูปร่างสูงกำยำสวมแว่นสีดำพร้อมกับมีไมค์ข้างหู เเละของตาเขาดันเหลือบเข้าไปเห็นปืนสั้นด้ามหลังที่ล้นขอบกางเกงขึ้นมา“ครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“อ่านงานในส่วนของเราเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มตรงหน้าถามย้ำอีกครั้ง“ผมอ่านเรียบร้อยครับ” “เชิญเข้าไปด้านใน” เขาเดินตามร่างเกรงขามเข้าไปในห้องประตูเหล็กหนาสวิงปิด เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับว่าโต๊ะทำงานคาดว่าน่าจะเป็นโต๊ะคุณฮามิช โมเซอร์ เจ้าของบริษัท Alpha Engineering เเต่ทว่าไม่พบกลับพบเพียงชายรูปร่างสูงใหญ่เหมือนคนเเรกแทน“คุณคือคนที่นายเลือก” “อย่าทำให้นายเราผิดหวัง”“นี่คืองานทั้งหมดของบริษัท” “เอาไปศึกษาอ่านทำความเข้าใจให้หมด”“เวลานายถามอะไรต้องตอบได้” “สงสัยอะไรถาม” “ผมชื่อเรียมมือขวาคุณฮามิช” คนอยู่ในห้องบอกชื่อก่อน ตามด้วย“ผมฮัตสันมือซ้าย” คนมารับผ
8จุดปรับตัว“แน่ใจนะคะว่าไม่ได้เป็นอะไร” หญิงสาวเเหงนหน้าเข้าไปถาม ก่อนจะต้องหลับตาปี๋เมื่อคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว“ครับหนู” เขาตอบเสียงเบาหวิว อมยิ้มเมื่อคนตรงหน้าทำปากจู๋กำลังรอเขาจุมพิตเเต่เเล้วเธอก็รอเก้อเมื่อไม่มีปากหนามาเเตะปากของเธอสักที“หนูนึกว่าพี่จะจุ้ปปากเสียอีก ชิ๊” เเพรวรีบถอยตัวกลับในมือเธอถือเพียงเเค่เครื่องสำอางค์ของตัวเอง ส่วนของที่เหลือคนตัวสูงเเย่งเธอถือไปหมดแล้ว“คนเยอะ” ผมมองซ้ายขวาวันนี้วันหยุดทำให้ในห้างคนค่อนข้างเยอะ เเต่หญิงสาวกระโดกกระเดกจนไม่ทันได้สังเกตคนรอบข้าง “ไม่เห็นแคร์เลย” “เขาไม่รู้จักเราเสียหน่อย” หญิงสาวพูดเชิงน้อยใจ ก่อนจะรีบหันไปข้างหน้าเดินนำผมไปก่อน ผมรู้ว่าเธอไม่ได้งอนจริงจัง เมื่อเห็นร่างบางเริ่มห่างออกไปสองขาก็เร่งความเร็วขึ้น ของมากมายอยู่ในมือเขารีบย้ายมันมาถือข้างเดียวเเละเอื้อมมือของตัวเองคว้าเข้าที่มือนุ่ม พอหันไปสบตาคนสวยตรงหน้าก็ส่งยิ้มมาให้เเละเราสองคนก็เข้ามาอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก“เป็นยังไงบอกเเล้วไม่เชื่อ” “ว่าห้องเล็ก”“ก็ตอนนั้นพอลองจินตนาการมันน่าจะไม่ได้เล็กขนาดนี้นี่นา” “หรือแพรวซื้อของเยอะ







