Se connecter8
จุดปรับตัว “แน่ใจนะคะว่าไม่ได้เป็นอะไร” หญิงสาวเเหงนหน้าเข้าไปถาม ก่อนจะต้องหลับตาปี๋เมื่อคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “ครับหนู” เขาตอบเสียงเบาหวิว อมยิ้มเมื่อคนตรงหน้าทำปากจู๋กำลังรอเขาจุมพิต เเต่เเล้วเธอก็รอเก้อเมื่อไม่มีปากหนามาเเตะปากของเธอสักที “หนูนึกว่าพี่จะจุ้ปปากเสียอีก ชิ๊” เเพรวรีบถอยตัวกลับในมือเธอถือเพียงเเค่เครื่องสำอางค์ของตัวเอง ส่วนของที่เหลือคนตัวสูงเเย่งเธอถือไปหมดแล้ว “คนเยอะ” ผมมองซ้ายขวาวันนี้วันหยุดทำให้ในห้างคนค่อนข้างเยอะ เเต่หญิงสาวกระโดกกระเดกจนไม่ทันได้สังเกตคนรอบข้าง “ไม่เห็นแคร์เลย” “เขาไม่รู้จักเราเสียหน่อย” หญิงสาวพูดเชิงน้อยใจ ก่อนจะรีบหันไปข้างหน้าเดินนำผมไปก่อน ผมรู้ว่าเธอไม่ได้งอนจริงจัง เมื่อเห็นร่างบางเริ่มห่างออกไปสองขาก็เร่งความเร็วขึ้น ของมากมายอยู่ในมือเขารีบย้ายมันมาถือข้างเดียวเเละเอื้อมมือของตัวเองคว้าเข้าที่มือนุ่ม พอหันไปสบตาคนสวยตรงหน้าก็ส่งยิ้มมาให้ เเละเราสองคนก็เข้ามาอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก “เป็นยังไงบอกเเล้วไม่เชื่อ” “ว่าห้องเล็ก” “ก็ตอนนั้นพอลองจินตนาการมันน่าจะไม่ได้เล็กขนาดนี้นี่นา” “หรือแพรวซื้อของเยอะไป” ภายในห้องขนาดเล็กไม่มีพื้นที่ว่างเพราะบนพื้นห้องเต็มไปด้วยของเพิ่งซื้อมายังไม่ได้จัดเก็บเข้าที่ “งั้นเราไปเช่าห้องอยู่ใหม่กันไหมคะ” คนตรงหน้าหันมาถามเขา เขามองใบหน้าสวยนั้นด้วยความเข้าใจ เธอยังเด็ก ชีวิตเพรียบพร้อม การเเก้ปัญหามันก็ถูกต้องเเล้ว เเต่มันมีไว้สำหรับคนมีเงิน! ส่วนเขาก็อยากออกมาห้องเเสนจะคับเเคบนี้เหมือนกัน “เงียบเเบบนี้” “รู้เลยค่ะว่าเกรงใจเเพรว” เธอหันไปมองคนตัวสูงมองหน้าเธอเงียบอยู่อย่างนั้น “อดทนหน่อยนะครับ” “พี่พยายามอยู่” ก่อนสุดท้ายเขาตอบคนตัวเล็กไป “หนูไปอยู่บนที่นอนรอเลย” “พี่จัดการตรงนี้เองครับ” สิ้นเสียงหญิงสาวก็กระโดดขึ้นเตียงไปด้วยความซุกซน ปึก! “โอ๊ย อ่าย” เสียงดังลั่นนั้นทำให้เขารีบนั่งลงข้างเตียงขนาดสามฟุตใช้มือคลำร่างบางนอนโค้งงอตัวบนเตียง “เจ็บมากไหม” “พี่ลืมบอกว่าที่นอนมันเเข็ง” “พี่อาโลอ่า” “ฮือเจ็บมากเลย” “พี่ก็ไม่คิดว่าหนูจะกระโดดเหมือนลิง” ประโยคหลังเขาเอ่ยออกมาเบา ๆ “พี่อาโล!” “หนูได้ยินนะ” เสียงเล็กขึ้นเสียง เเต่คนฟังมองว่าน่ารัก “โอ๋ ๆ ไหนลุกไหวไหม” “ปวดมากหรือเปล่า” เขากลับมาถามด้วยความจริงจัง เพราะที่นอนมันค่อนข้างเเข็งสมกับราคาถูก ขนาดความหนาของผ้าปูค่อนข้างบาง ทำให้มันไม่พอลดความเเข็งขณะนอนได้ เมื่อดูเเล้วว่าหญิงสาวไม่ได้เป็นอะไรมาก เขาสำรวจร่างกายคนตัวเล็กที่คอยจับนู้นจับนี่เขาอยู่ตลอดจนเธอพอใจ พอหันมาอีกที่หญิงสาวก็หลับไปเเล้ว เขาจึงเอื้อมมือหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นอุณหภูมิจะลดลงขึ้นเรื่อย ๆ เขายกเสื้อผ้าของตัวเองในตู้ออกมาก่อน เเละค่อย ๆ ใส่เสื้อผ้าราคาเเพงของเธอใส่ตู้ด้วยความประณีต ทุกอย่างส่วนที่เคยเป็นของเขามีของเครื่องใช้ของเเพรวเข้ามาเเทรกแซงกินพื้นที่เปรียบเสมือนห้องนอนเธอมากกว่า ผ่านไปไม่นานการจัดของก็เสร็จเรียบร้อย ตอนนี้เป็นเวลาเย็นเกือบค่ำ สายตาของเขามองวัตถุดิบในตู้เย็นเเละ เตาไฟฟ้าที่เพิ่งซื้อใหม่วันนี้ ส่วนคนออกเงินก็เป็นหญิงสาวเหมือนเดิม ชายหนุ่มลงมือทำอาหารสองอย่าง พร้อมกับปอกผลไม้ไว้ทานหลังมื้ออาหาร ไม่เพียงเท่านั้น เขายังคั้นน้ำสมคั้นสดเเช่เย็น ๆ ไว้ในตู้ เผื่อคนตื่นนอนขึ้นมาดื่มจะได้สดชื่น “หอมจัง” คนนอนหลับเต็มอิ่มเมื่อได้กลิ่นอาหารหอม ๆ ก็ใช้มือขยี้ตาก่อนจะคลานมาปลายเตียง ที่เห็นแผ่นหลังหนากำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้น “รอน้ำเดือดอีกนิดก็ทานได้เเล้วครับ” เขาหันไปมอง ตรงพื้นมีเมนูต้มจืดเเละไข่เจียวกุ้งเป็นเมนูง่าย ๆ ที่เธอไม่ค่อยได้ทาน เพราะที่บ้านจะคิดว่าเมนูแบบนี้คือเมนูคนขี้เกียจทำอาหาร “มากินข้าวกันครับตัวเล็ก” “พรุ่งนี้เเพรวจะซื้อโต๊ะเล็ก ๆ มา” ร่างเล็กลองตักอาหารเข้าปาก เธอต้องก้มไปด้านหน้าเพราะอาหารจะหก คนไม่เคยนั่งทานข้าวแบบนี้ก็จะมีความลำบากหน่อย “ไม่เป็นไรครับ พี่เลิกงานพี่เเวะซื้อให้” เราสองคนนั่งกินข้าวท่าขัดสมาธิ เขาพอเข้าใจว่าหญิงสาวอาจจะไม่ได้ถนัดเเละปวดหลัง เเละเขาก็รู้สึกสงสารเธอที่ยอมเสียสละขนาดนี้ พรุ่งนี้เขาฝึกงานวันเเรกบริษัทที่เขาฝึกงานใกล้กับห้าง ก่อนกลับเขาจะเเวะเข้าไปซื้อโต๊ะขนาดเล็กไว้ให้เธอทานข้าว “เเพรวว่างนะ” “พี่ทำงานเหนื่อยเเล้ว” “อยู่ห้องเฉย ๆ น่าเบื่อ” “จะไปเดินเล่นกับเพื่อนด้วยค่ะ” หญิงสาวรีบบอกเหตุผลเพราะรู้ว่าเขาจะปฏิเสธ เเละมันก็ได้ผลชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ “รีบไปอาบน้ำเถอะก่อนอากาศจะเย็นมากกว่านี้” “ตรงนี้พี่เก็บเองครับ” เขารู้ว่าเธอเป็นคนขี้หนาวเเละห้องเขาไม่มีเครื่องปรับน้ำอุ่นจึงไล่คนตัวเล็กไปอาบเเละก็… “กรี๊ดพี่อาโลเเพรวหนาว” “อ๊ะหนาวมาก” ชายหนุ่มขำเพราะเธอโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำเป็นระยะเเสดงสีหน้าเหน็บหนาวนั้น เเต่ลึก ๆ ในใจเขาสงสารเธออีกเเล้ว สองร่างนอนตะเเครงโดยมือขวาของเขามีร่างบางนอนหนุน ส่วนมืออีกข้างเขาประสานจับมือนุ่มเอาไว้ “อื้อ” เเต่คนในอ้อมกอดจับมือเขาเข้าไปวางไว้บนอกอวบ ทำให้เขารู้ทันทีว่าเธอต้องการอะไร เขาใช้มือคลึงน้ำหนักมือหนักสลับเบาการกระทำแบบนี้เธอชอบมันเพราะมันทำให้เธอหลับง่าย “ฝันดีนะตัวเล็ก” “ฝันดีค่ะผู้ชายของแพรว” สัมผัสเพียงเเค่นี้ทำให้เธอคลายเหนื่อย เเม้จะอยู่ด้วยความลำบาก ไม่พร้อมเเต่อยู่กับเขาเเล้วเธอมีความสุข ความใส่ใจของคนซ้อนหลังทำให้เธอลุ่มหลง “พี่ไปทำงานก่อนนะครับ” เขาตื่นเช้ากว่าคนตรงหน้าเพื่อมาเตรียมอาหารเช้า “พี่ทำเงาะควานเมล็ดไว้ให้” “มีน้ำส้มเเช่เย็นด้วย” “อย่าลืมกินนะครับ” มือหนาลูบผมสวยยาวนั้น เขาอยากนอนกอดเธอต่อ อยากสร้างครอบครัวไปกับเธอ การเริ่มงานวันนี้เขาจะตั้งใจเเละเต็มที่พัฒนาตัวเอง “ค่า คนเก่งของเเพรว” ก่อนจากไปเขาก็ไม่ลืมที่จะหอมเเก้มนุ่มนั้น เมื่อใจกำลังใจดี ๆ ร่างสูงก็รีบเดินออกไปทำงานทันที53ตอนพิเศษ ลูกสาวมาเฟีย ลูกชายยากูซ่า บ้านโมเซอร์ถูกปรับเปลี่ยนเป็นพื้นที่ซ้อมยิงปืน บนชั้นอะลูมิเนียมถูกเปิดออกในนั้นมีลำปืนหลายกระบอกตั้งแต่ปืนพก ปืนยาว รวมไปถึงวัตถุทำลายล้างสูง ระเบิดแรงต่ำ ระเบิดแรงสูงและนิวเคลียร์ ลูกสาววัยยี่สิบสามอยู่ในชุดออกกำลังกายสีดำขลับชุดมันรัดสัดส่วนทำให้ดูออกเลยว่าหญิงสาวรักษารูปร่างตัวเองมากเป็นอย่างดี ตอนนี้โจรินโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง เธอชอบการเล่นกีฬาโลดโผนหนึ่งในนั้นคือยิงปืนปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง ถึงคุณพ่อห้ามเธอแต่ก็ไม่มีผลลูกสาวมาเฟียเสียอย่างทำไมต้องกลัว สิ่งตรงหน้าก็เปรียบเสมือนปลาย่างมีเธอเป็นแมวค่อยย่องเข้ามากินเล่น หมายถึงลูกปืน! “เติมมาอีก” เสียงแหลมเอ่ยสั่งขณะสายตาจับจ้องศัตรูตรงหน้าซึ่งก็เป็นการ์ดคอยคุ้มกันเธอ “ครับคุณหนู” ฮันเตอร์รีบเติมกระสุนให้เจ้านายของตัวเองด้วยความคล่องแคล่ว แม้เจ้านายเบื้องบนจะสั่งเขาว่าให้ขัดใจห้ามตามใจ แต่เขาก็ทำให้ไม่ได้เพราะหากไม่ทำเขาก็จะโดนเจ้านายน้อยสั่งสอน ‘ฮันเตอร์เครียด’ ส่วนคู่ต่อสู้อีกฝ่ายถือปืนสั่นพร่า จะไม่ให้เขา
52ตอนพิเศษ จุดภาพฝัน เช้าวันที่สองสามครอบครัวมีกิจกรรมทำร่วมกันคนเป็นพ่อเป็นแม่ให้ความสำคัญกับลูก ๆ จึงลงความเห็นกันว่าเราจะไปแหลมพันวา สถานแสดงสัตว์น้ำจังหวัดภูเก็ต ภูผา พายุ ตั้งแต่เล็กจนอายุสี่ขวบก็ยังไม่เคยมาเที่ยว มีเพียงมาพักผ่อนบ้านพักตากอากาศระหว่างรออาโลทำงาน “แอ๊ะ” เสียงเด็กเล็กโจรินลูกสาวของฮามิชส่งเสียงดีใจเมื่อเห็นหน้าพี่ ๆ “โจรินน้ำลายไหล” ภูผาชี้และน้ำหน้างงเล็กน้อยเมื่อน้องเล็กตรงหน้าขณะที่เขากำลังเดินขึ้นรถน้ำลายไหลออกมาลงพื้นรถ “เดี๋ยวน้าจูนรีบเช็ดจ๊ะ” “ขอบใจนะ” หญิงสาวยิ้มให้กับความไร้เดียงสานั้นแต่ไม่ทันที่เธอได้เอื้อมมือหยิบผ้าไปเช็ค ฮามิชเห็นเพราะเขายืนอยู่ข้างหลังทำแทนเธอแล้ว รถตู้คันใหญ่ดีไซส์พิเศษสำหรับครอบครัวมีหน้าจอทีวีสำหรับดูฆ่าเวลา ตอนนี้ถูกฉายเป็นสารคดีสัตว์เด็กหญิงเด็กชายบนรถจ้องมองด้วยความสนใจ เหล่าพ่อแม่ก็มองดูตามลูก ๆ จนกระทั่งมือของพวกรีบปิดหน้าเด็ก ๆ กันเป็นพัลวัน “พ่อปิดตาพายุทำไมครับ” พายุไม่ได้เอามือพ่อของเขาออกจากตาตัวเองแต่เพียงไม่เข้ามาว่าพ่อเขาปิดตาตนเองทำไม “เมื่อกี้ม้าสี
51ตอนพิเศษ จุดลงเอย บ้านหลังใหญ่เมื่อก่อนมีแต่ความตึงเครียดการ์ดมาเฟียยืนสุขุมนิ่งเงียบไม่ต่างจากหุ่นยนต์ ตอนนี้เปลี่ยนความใหญ่โตนี้มีแต่เสียงหัวเราะ เสียงเด็กเล็ก เสียงเท้าวิ่งเตาะแตะ กลุ่มมาเฟียโมเซอร์กลับมาเงียบสงบไร้ศัตรูแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องระวังอะไรอีก ทุกอย่างยังคงดำเนินการไปตามระบบของมัน ทีมไอทียังคงพัฒนาระบบหลังบ้านอยู่ตลอดเวลาเพราะใคร ๆ ก็อยากขึ้นมาเป็นผู้มีอำนาจเหมือนกันทั้งนั้น “หอมจังเลยครับ” อาโลเดินเข้ามาสวมกอดเมียที่ตอนนี้ขึ้นแท่นเมียมาเฟียอย่างสมบรูณ์ สายตาของทั้งสองมองไปยังลูก ๆ ที่จะต้องสืบทอดกลุ่มต่อไป “หอมทุกวันอยู่แล้วนี่คะ” เธอตอบวันนี้สามีปากหวานจนต้องหันไปมอง “มีอะไรคะ” “แพรวไม่ลืมที่สัญญากับพี่” “วันนี้มีสอบ” สอบในที่นี้หมายถึงกลุ่มมาเฟียทุกคนที่เข้ารับสายต้องผ่านแบบทดสอบร่างกาย ทักษะต่อสู้ รวมถึงการใช้อาวุธแต่ละประเภท “พร้อมสอบค่ะ” หญิงสาวนึกเสียว่าเรื่องอะไรทำให้เจ้าพ่ออาโลมาออเซอะเธอถึงเพียงนี้ เพราะเมื่อคืนวานบนเตียงเขาพร่ำบอกเธอทุกเวลาว่าหากไม่ผ่านการทดสอบต้องยอมสยบเขาบนเต
50Hamit & June จุดครอบครัวที่ตามหา วันนี้มีกินเลี้ยงสังสรรค์เราทั้งสองจะเตรียมซื้อวัตถุดิบไปเพิ่ม ฉันรู้สึกประหม่าเมื่อต้องพบปะผู้คนเยอะ ๆ แถมเธอยังไม่เคยได้พูดคุยด้วยจะมีแต่ชายหนุ่มตรงหน้าเขาบอกเธอทุกครั้งที่มีโอกาสว่าครอบครัวของเขาใจดีและอยากเจอเธอมาก ตอนนี้เราแวะตลาดสดตอนเย็นคราแรกฮามิชอยากพาเธอแวะห้างจะได้ไม่ร้อน แต่ฉันบอกเขาว่านี่คือทางผ่านและอยากลองพาเขาเดินตลาดด้วย “แตงโมไหมจ๊ะสิบบาท สิบบาทเลยจ๊ะ” เสียงแม่ค้าเรียกลูกค้าแหบแห้งเรียกฉันให้หันไปตามเสียง มือบางเอื้อมกระตุกเสื้อผ้าเนื้อดีอย่างแรง “ซื้อแตงโมค่ะ” เขาพยักหน้ายืนซ้อนด้านหลังก่อนจะเปลี่ยนเป็นมายืนข้าง ๆ เมื่อเขาเห็นเธอลูบสัมผัสผิวแตงโมคนเกิดมาจวบจนอายุสี่สิบสามยังไม่เคยมาเลือกแตงโมด้วยตัวเอง “อันนั้นยังไม่ค่อยสุกจ๊ะพ่อหนุ่ม” “ครับ” เขารีบละมือออกเมื่อแม้ค้าแตงโมว่าอย่างงั้น “นี่ค่ะ แบบนี้นะคะสุกหวานฉ่ำแน่นอน” แตงโมที่สุกท้องแตงโมจะมีสีเหลืองเข้ม ขั้วของมันจะม้วนงอและผิวจะด้านไม่วาว เธอเลือกอีกหนึ่งลูกเพราะเห็นฮามิชบอกว่ามีคนร่วมโต๊ะประมาณห้าคน
49Hamit & June จุดละเมอฝัน NC ท้องฟ้ามืดมิดก็เปลี่ยนเป็นแดดจ้าแต่ทว่าคนโดนเล่นร่างกายยังคงหลับตาพริ้มไม่มีท่าทีว่าจะตื่น มีเพียงร่างหนาปลดปล่อยพลังกายใส่คนตัวเล็กจนเขาเองก็เพลียเช่นกัน แต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่ได้ทำให้เขากังวลอะไรนอกจากรู้สึกมีความสุขที่ได้ครอบครองร่างนี้ เขาพลิกตัวตะแครงหน้าเข้าหาเธอใช้มือปัดปอยผมที่มาปรกหน้าเธอออก “เด็กขี้เซา” ยอมรับเลยว่าเมื่อคืนเขาแอบลงโทษคนไม่ได้สติไปพร้อมด้วย พอมีสติก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้แต่ยังไงเขาก็ไม่ผิด เขาเลื่อนมือไปแตะอังตามหน้าผากมน ซอกคอและข้างแก้มสำรวจว่าคนนอนนานมีไข้หรือเปล่า “ปกติ” “อื้อ” มือบางเอื้อมมาปัดมือหนาเขาออกคล้ายรำคาญเมื่อโดนกวนในการนอนหลับ การขยับตัวของเธอทำให้ผ้าห่มที่กำลังปกปิดเต้าอวบรนร่วงลงมาเผื่อให้เห็นยอดดอกที่ชูชันเบ่งบาน ใครจะทนไหว “จ๊วบ” เขาโน้มตัวถดลงมาใช้ปากครอบครองเม็ดบัวสีชมพูกลิ่นสาบสาวปลุกอารมณ์ชายขึ้นมาอย่างง่ายดาย ลิ้นสากปัดป่ายเล่นจนเธอแอ่นอกรับสัมผัสนั้น “อื้ม” จูนเม้มปากเข้าหากันแต่ตาของเธอยังคงปิดสนิท ในห้วงของความฝันเธอได้รับสัมผัสนี้อีกแล้ว
48Hamit & June จุดใครก็ทำแทนไม่ได้ NC ชายหนุ่มร่างหนาค่อย ๆ ประคองร่างเล็กหลานรหัสที่ตนเฝ้ามองมานานหลายปี แต่กฎของคณะคือห้ามชอบสายรหัสตัวเอง คนลองดีอย่างเขามีหรือจะกลัวพี่รหัสหรือหลานรหัสของสายดอกมะลิ ฐิตาก็โดนเขากินมาแล้ว “ซื้ด จูนปวด ปวดตรงนั้น” มือบางพยายามกำสาบเสื้อเชิ้ตแน่นจนมันกลายเป็นผ้าซับเหงื่อจากมือเธอได้ หญิงสาวบิดเร้าตัวความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง “มากไหมครับ” ดินถามร่างบางเสียงแหบพร่าเขาปวดตรงกลางกายตัวเอง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแชมพูกลิ่นนี้มันคือของแพงเขาเคยได้สูดดมจากฐิตาบ่อย ๆ เขาชอบมากไม่คิดว่าหลานรหัสของตนจะใช้เหมือนกัน “มากเลยค่ะ” “จูนอายไม่คิดว่าเป็นอื้อ แบบนี้ได้” หญิงสาวหลับตาข่มความรู้สึกเนียมอายนี้ คนไม่มีประสีประสาได้แต่ตามน้ำ “พี่ช่วยจูนเอาไหม” เขากระซิบถามข้างแก้มไล้ปากหยักไม่คิดว่าคนธรรมดาอย่างเธอคนนี้จะกระชากใจเขาได้ เขาอยากฟันเธอตั้งแต่เธอเรียนปีหนึ่งแต่ติดความเป็นเด็กดีของเธอมันช่วยฉุดรั้งกายหยาบของเขา “ชะช่วยแบบไหนคะ” “ถ้าอ๊ะมันหายจูนโอเค” เสียงเล็กบอกด้วยน้ำเสียงกระเซ้า เธอทรมานอ







