LOGIN9
จุดเริ่มต้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีเดินเข้ามาในตึกผู้บริหาร นี่ไม่ใช่การทำงานครั้งแรก แต่เป็นงานที่เขารู้สึกประหม่ามากที่สุดความรู้สะสมในห้องเรียนมาจะถูกนำมาใช้ที่นี่ “ชื่อวชิรวิทย์หรือเปล่า” เขาหันไปตามเสียงเรียกชื่อของเขาไม่ค่อยชัดนัก ก่อนจะรีบโค้งตัวทำความเคารพชายรูปร่างสูงกำยำสวมแว่นสีดำพร้อมกับมีไมค์ข้างหู เเละของตาเขาดันเหลือบเข้าไปเห็นปืนสั้นด้ามหลังที่ล้นขอบกางเกงขึ้นมา “ครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อ่านงานในส่วนของเราเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มตรงหน้าถามย้ำอีกครั้ง “ผมอ่านเรียบร้อยครับ” “เชิญเข้าไปด้านใน” เขาเดินตามร่างเกรงขามเข้าไปในห้องประตูเหล็กหนาสวิงปิด เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับว่าโต๊ะทำงานคาดว่าน่าจะเป็นโต๊ะคุณฮามิช โมเซอร์ เจ้าของบริษัท Alpha Engineering เเต่ทว่าไม่พบกลับพบเพียงชายรูปร่างสูงใหญ่เหมือนคนเเรกแทน “คุณคือคนที่นายเลือก” “อย่าทำให้นายเราผิดหวัง” “นี่คืองานทั้งหมดของบริษัท” “เอาไปศึกษาอ่านทำความเข้าใจให้หมด” “เวลานายถามอะไรต้องตอบได้” “สงสัยอะไรถาม” “ผมชื่อเรียมมือขวาคุณฮามิช” คนอยู่ในห้องบอกชื่อก่อน ตามด้วย “ผมฮัตสันมือซ้าย” คนมารับผมเอ่ยต่อตามโดยก้มโค้งเล็กน้อย มันไม่เหมือนกับบริษัทก่อสร้างธรรมดา เบื้องหลังน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น น่าจะเป็นเรื่องน่ากลัว ปวดหัวอยู่ไม่น้อย “ผมชื่อเล่นอาโลครับ” ชายร่างใหญ่สองคนแยกย้ายกันไปทำงานตามโต๊ะของตัวเอง มีโต๊ะด้านซ้ายเเละโต๊ะด้านขวาตามตำแหน่งของเจ้าตัว ส่วนโต๊ะทำงานของผมอยู่ข้างประตูหน้าห้อง ห้องทำงานโทนสีดำทำให้บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย คล้ายกับความสงบนิ่งแฝงไปด้วยอันตราย ก่อนผมเลิกสนใจเรื่องอื่น กลับมาโฟกัสเอกสารงานของตัวเอง พักกลางวันบริษัทมีสวัสดิการห้องอาหาร เเยกชั้นตำเเหน่งชัดเจนไม่ได้ทานรวมกันซึ่งต่างจากที่อื่น ชั้นผู้บริหารมีผู้คนน้อยมาก ผมเลือกอาหารเสร็จก็หาที่นั่งหลบมุมคนเดียวและไม่ลืมหยิบมือถือขึ้นมาทักหาหญิงสาว “ทำอะไรอยู่ครับ” ‘ออกมาดูหนังกับเพื่อนค่ะ’ ‘ตอนนี้กำลังกินข้าว’ ‘พี่กินรึยัง’ “กำลังกินครับ” ‘รีบกลับนะคะวันนี้เเพรวจะโชว์ฝีมือทำอาหาร’ “ครับ” “ดูแลตัวเองด้วยนะ” หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จขณะที่เขากำลังจะเก็บมือถือจู่ ๆ คนด้านหลังก็เดินชนจนโทรศัพท์ที่เพิ่งเปลี่ยนหน้าจอให้ร่วงลงทันที ปึก! ตุ้บ! “ขะขอโทษนะ” “เรามัวเเต่เหม่อลอยเอง” เขาก้มเก็บโทรศัพท์พร้อมกับหญิงสาวก้มเก็บเช่นเดียวกัน ทำให้เราสองคนหัวชนกันจนล้มก้นจ้ำเบ้า ปึก! “อ๊ะ คุณเจ็บมากไหม” เสียงหวานรีบถาม “คุณล่ะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” “ผมไม่เป็นอะไรครับ” เขาถามกลับก่อนจะลุกช่วยพยุงเธอขึ้นมา “ทำงานวันแรกก็อ๋องเลย” “ไม่เจ็บค่ะ” “คุณเป็นเด็กฝึกงานใช่ไหม” หญิงสาวชวนคุยถามต่อเพราะที่นี่มีแต่คนหน้าบึ้งทำให้ไม่กล้าคุยเล่น “ครับ” “ฉันชื่อแซนดี้นะ ฝึกงานวันแรกเหมือนกัน” “ผมอาโล” “คุณนั่งกับผมก็ได้ผมไม่มีเพื่อนเหมือนกัน” เขาเอ่ยชวนหญิงสาวร่างเล็กเธอจัดว่าเป็นสาวสวยแต่งตัวเป็น แต่ทว่าก็ไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหว เพราะในใจยังไงก็ยังเป็นเเพรว มื้อกลางวันบนโต๊ะอาหารกลับไม่ได้อึดอัดเเต่มีเสียงหัวเราะมาแทน เราแลกเปลี่ยนมุมมอง เขาพึ่งรู้ว่าแซนดี้เรียนการตลาดเเต่มันเป็นคณะบริหาร เขาคงทำงานมากไปเลยไม่ได้รับรู้เลยว่าหญิงสาวเป็นดาวคณะ ก่อนเราจะแยกย้ายกลับแผนก เเลกคอนแทคกันไว้เผื่อปรึกษาเรื่องงาน งานวันนี้ไม่มีอะไรมาก มีเพียงทำความเข้าใจธุรกิจงานบริหารต่าง ๆ ภาพรวมของบริษัทเขาพึ่งรู้ว่าจะมีโครงการสร้างอาคารที่ประเทศไทยหลายที่อีกด้วย พี่ชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนหลังจากพักกลางวันมาเขาก็ไม่เห็นอีกเลย ในห้องผู้บริหารมีเพียงเขาคนเดียว เมื่อถึงเวลาเลิกงานชายหนุ่มเดินออกมาจากนอกบริเวณตึกก่อนจะสะดุดกับร่างสูงใหญ่กำลังคุยโทรศัพท์ เเต่เเล้วสายตาคมก็ดันตาดีเจอบิ๊กไบท์คันใหญ่ราคาเเพงเขาจำได้เพราะชอบดูรถ มีชายสองคนกำลังเล็งปืนสั้นมาที่ร่างสูงนี้ “ระวังครับ” เขาใช้สองมือผลักเต็มแรงจนโทนศัพท์ในมือชายคนนี้ร่วงกระเด็นลงพื้นไปไกล ส่วนตัวเขาหน้าคะมำเกือบกระแทกกับคอนกรีต ปัง! ปัง! “ตามมันไป!” ผู้ชายโดนเขาผลักตะโกนเสียงดังลั่น ก่อนชายหนุ่มที่เขาจำได้ว่าเป็นรุ่นพี่สองคนเรียมเเละฮัตสันวิ่งขึ้นรถหรูตามไปอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีรถหรูอีกหลายคันขับตามไปด้วยความรวดเร็ว “คุณเป็นอะไรมากไหมครับ” “ผมไม่ได้ตั้งใจผลักคุณแรง” เขาพนมมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าคาดว่าอายุน่าจะเลขสี่เเล้ว เเต่ความหล่อยังเปล่งประกายออกมา “ขอบใจ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก” เขาคือฮามิต โมเซอร์ สถานะโสดหย่ากับเมียเก่ามาได้ห้าปี รักเหี้- ๆ เขาไม่ต้องการ ชีวิตของเขาถวายให้กับบริษัทก่อสร้างมาบังหน้าการเป็นมาเฟียอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้มีกลุ่มมาเฟียต้องการจะฮุบกลุ่มของเขาลง เพื่อครองการเป็นใหญ่เพียงผู้เดียว ทำให้การโดนลอบยิงครั้งนี้เขาไม่แปลกใจว่าใครที่ชอบลอบกัด “ผมแจ้งตำรวจให้ไหมครับ” ชายหนุ่มตกตะลึงเขาพึ่งได้ยินเสียงปืนครั้งแรก การโดนปล้นวันนั้นยังไม่เท่าลอบยิงวันนี้ ถึงเขาจะเป็นผู้ชายเเต่ก็แอบใจหายอยู่ไม่น้อย “ไม่เป็นไร” “ขอบใจมาก” “เลิกงานเเล้วไม่ใช่หรือ กลับไปเถอะ” ร่างสูงใหญ่เอ่ยจบก็เดินเข้ากลับไปในตึกทันที ปากยังไม่ทันจะได้อ้าต่อร่างนั้นก็หายวับไป “นายเป็นยังไงบ้างครับ” “ผมขอโทษครับลงโทษผมอย่างไรก็ได้” เรียมเอ่ยออกมาพร้อมกับก้มหน้าลงสำนึกผิด เขากำลังง่วนอยู่กับการหาเอกสารเพื่อมาให้นายเซ็น เพียงเเค่คาดสายตาเสี้ยวเดียวนายของเขากลับถูกลอบยิง ซึ่งนี่ถือว่าเขาบกพร่องในหน้าที่ “ลงโทษผมเหมือนกันได้เลยครับนาย” ฮัตสันเอ่ยต่อ “พวกมึงหยุด” “คนนั้นคือเด็กฝึกงานใช่ไหม” เขายกมือห้ามเบรกพวกมันเอาไว้ก่อน “ครับ” “ชื่ออาโล” “ค่อนข้างหัวดี เเละน่าไว้ใจสุดครับ” จู่ ๆ ผู้เป็นนายก็อยากได้ลูกน้องใหม่เพิ่มเป็นเด็กนักศึกษาเข้ามาฝึกงานเเละย้ำนักหนาว่าต้องเป็นเด็กทุน เขาก็ไปหาสืบมาว่าอาโลเหมาะสมครบคุณสมบัติที่สุด “ทำดีมาก” “ความผิดวันนี้ฉันละเว้นให้”36จุดสามีภรรยา NC/SM“เธอคิดยังไงจะมาเอาผู้ชายลูกติดอย่างฉันทำ…” “ผัว”สายตาของเธอกำลังยิ้มกับชุดสีขาวที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าเอาชุดไหนดี ส่วนด้านหลังของเธอมีช่างมากมายเข้ามาใส่เครื่องประดับว่าชิ้นเข้ากับชุดมากที่สุดแต่แล้วเสียงเข้มตึงดังลั่นมาจากทางด้านหลังทำให้ช่างทุกคนเดินออกไปและหญิงสาวหันหลังกลับไปตามเสียง“…” เธอส่งยิ้มให้กับหนุ่มหล่อตรงหน้า“แพรว” เหมือนสิ่งที่ตึงเครียดก่อนหน้านี้ได้หายไปหมดเจ้าสาวที่ว่าคือเมียรัก ร่างกายรีบวิ่งเข้ากอดที่มีสองแขนเรียวขาวอ้ารับ ทั้งสองกอดกันกลมเกลียวมือบางของเธอลูบแผ่นหลังหนาปลอบโยน ผู้ชายลูกสองร้องไห้สะอื้นไม่ต่างจากเด็ก“ทำไมขี้แยจังคะ” “คุณพ่อ” หญิงสาวเอ่ยแซว“ไม่ขี้แยได้ไงโดนแกล้งหนักขนาดนี้”“คุณพ่อบอกว่าจะมีเจ้าบ่าววิ่งเข้ามา” “เข้ามากอด” แพรวยิ้มกริ่มคำพูดก่อนหน้าที่ท่านฮามิชเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าจริงจังพลันทำให้เธอแอบเครียดว่าเธอทำอะไรผิด‘ลูกชายพ่อรักหนูมาก’ ‘พ่อไม่อยากให้เขาเจ็บอีก’ ฮามิชเปลี่ยนสรรพนามตัวเองไม่พอสีหน้าของเขาตอนนี้กำลังร้องขออ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยยอมแบบนี้ให้ใคร“หนูรักพี่อาโลค่ะ” “พี่อาโลจะเป็นผัวเอ่ยเป็นสามีพ่อของลูกคน
35จุดคาดไม่ถึงอีกสองวันจะเข้าสองปีและเป็นวันเกิดลูกชายคนโตตอนนี้ผมขอเรียกว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันเลยแล้วกัน เพราะเราสี่คนพ่อแม่ลูกนอนด้วยกันบนเตียงนอนขนาดใหญ่ จากเมื่อก่อนเมียของเขานอนข้างล่างเพราะคำสั่งของเขา ตอนนี้ย้ายขึ้นมานอนด้วยกัน และทุกคืนเขาจะนอนสวมกอดเธอจากด้านหลังเสมออายุครรภ์เจ้าตัวเล็กตอนนี้อายุหกเดือนแล้วเป็นเพศชายค่อนข้างแข็งแรงและตัวใหญ่ แพรวอาจจะต้องผ่าคลอดครั้งที่สองและหลังจากนั้นต้องทำการปิดอู่ เนื่องจากหญิงสาวมีรูปร่างตัวเล็กและการผ่าตัดทำคลอดก็ไม่ควรเกินสองครั้ง อะไรที่เป็นความปลอดภัยของเมียเขายินดีแม้กระทั่งให้เขาทำหมันเขาก็ยอม“วันนี้พี่ต้องเข้าไปเอกสารที่บริษัทนะ” “หนูอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมพี่แวะซื้อให้ครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความใส่ใจขณะที่ตัวเองกำลังเตรียมกระเป๋าทำงานคู่ใจไปด้วย“อืม แพรวอยากกินกระเพาะปลาน้ำแดงเยาวราชค่ะ” หญิงสาวทำหน้านึกคิดสิ่งที่ตัวเองอยากกินและบอกไป“ที่เยาวราชเลยเหรอครับ” ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้งระยะไกลไม่เท่าไหร่แต่รถที่ค่อนข้างติดและผู้คนนักท่องเที่ยวเยอะทำให้เขาถามเธออีกครั้งเผื่อเธอจะเปลี่ยนใจ“ก็แพรวอยากกินนิ่” “ไม่ต้องไปก็ได้ค่ะแพรว
34จุดเฝ้ารอทีมกู้ภัยเข้ามาค่อย ๆ ยกแผ่นปูนออกจากจุดเกิดเหตุบางแผ่นยกง่ายบางแผ่นต้องใช้เครนในการเจาะค่อย ๆ ยกเพราะตอนนี้แผ่นแข็งนี้กำลังทาบทับร่างของเมียเขา ใช้เวลาไปทั้งหมดร่วมสองชั่วโมงในการจัดเก็บ ร่างเมียตัวน้อยถูกค่อย ๆ หามขึ้นเตียงไปในรถพยาบาลโดยมีชายหนุ่มเฝ้าไม่ห่าง เขาได้จัดการนำเครื่องบินส่วนพาเมียไปรักษาต่อกรุงเทพ.เมื่อมาถึงทีมแพทย์ที่เตรียมสแตนบายก็รีบวิ่งกรู่กันเข้ามา สายตาคมจับจ้องไปหน้าห้องฉุกเฉินที่ถูกปิดต่อหน้า แม้จะอยากเข้าไปเพียงใดก็ไม่สามารถเข้าไปได้ เขาไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปเท่ากับคนในห้องตรงหน้าจะอาการเป็นยังไง“พี่รู้ว่าแพรวเก่ง” “แพรวไม่เป็นอะไรมากหรอก” เขาพูดน้ำเสียงเอื่อย ๆ จิตใจห่อเหี่ยว ลมหายใจติดขัดความเครียดเข้ามาปกคลุมไม่คลายไปไหนจนรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนหลาย ๆ ครั้งเขาไม่เคยรู้เลยว่าเวลามันเดินช้าขนาดนี้ได้อย่างไรจนได้มาสัมผัสความเสียใจอีกครั้ง ร่างสูงนั่งรอหน้าห้องฉุกเฉินวิกฤตสองมือประสานกันโน้มตัวลงมองพื้น จนเขาได้สติเมื่อประตูห้องตรงหน้าเปิดกว้าง“ญาติของคุณพันธิตาไหมครับ” แพทย์เดินออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดพลอยทำให้ชายหนุ่มเริ่ม
33จุดนี้ใช่ไหมสายตาคมละสายตาจากอาคารใหญ่นั้น และในขณะกำลังจะหมุนตัวกลับก็ต้องใช้มือที่ถือค้อนกระแทกเตรียมไว้สายตาจ้องอีกฝ่ายมองเข้ามาอย่างโหดเหี้ยมมันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเข้ากระโดดมาเตรียมจะถีบแต่อีกคนเร็วหมุนหลบทันฟุบ! ฟับ!กระบอกปืนลำหนาเตรียมจะฟาดเข้าที่หัวอาโลแต่เขากลับหมุนและนำค้อนกระแทกที่อยู่ในมือฟาดกลับกลางศีรษะนั้นอย่างจัง ทำให้กลุ่มมาเฟียบอสเนียล้มลงจนปืนที่อยู่ในมือกระเด็นไปไกล สายตาของคนใต้เท้ามองค้างอยู่อย่างนั้นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกกลัวเลยสักนิด ก่อนจะเงยหน้ากลับเข้าไปมองด้านหน้าต่อเมื่อมีคนของบอสเนียเดินเข้ามาอีกหลายคน“ตายซะมึง!” “ปัง!” เสียงเข้มขรึมนั้นดังเพียงแวบเดียวมันกำลังจะเล็งลำปืนปลายกระบอกเข้ามาหาปัง ปัง ปัง!แต่ทว่าช้ากว่าเขามือแกร่งยกปืนสั้นคู่ใจเล็งเข้าตรงกลางศีรษะ ก่อนร่างทมิฬจะร่วงเปิดตาค้างอาโลเดินเข้าไปร่างของพวกมันสิบคนเขาเคลื่อนมือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนั้นปิดตาให้พวกมันด้วยความเลือดเย็นเเกร่บ...ปึก“อ๊า! อึก” ชายเผยรอยยิ้มโรคจิตออกมาเมื่อเขาหันมือถือค้อนกระแทกฟาดไปทางด้านหลังทำให้คนจะแทงข้างหลังล้มสิ้นลมหายใจ เขาได้ยินเพราะมันไม่ระวังเ
32จุดหาสาเหตุ“นายครับเราดีลไม่สำเร็จครับ”“นายครับมีกลุ่มมาเฟียอื่นทำตรงนั้นไปแล้วครับ”“นายครับคนของเราตายหมดแแล้วครับ”สายตาไหววูบกับความยากลำบากมากกว่าเมื่อก่อน ตั้งแต่มีมาเฟียกลุ่มนี้เกิดขึ้นมาจากที่เคยทำอะไรก็ได้ คนไม่เคยเป็นรองคนอื่นก็รู้สึกฉุนเฉียว เขาใช้ร่างกายลูกน้องตัวเองเป็นที่ระบายอารมณ์ วันไหนทำงานผิดพลาดสิ่งที่พวกมันต้องเจอไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน ใบหน้าคมเข้มของลูกน้องมีวาสนาเกิดมาเป็นเพียงสิ่งของรองไม้รองตีนเต็มบนใบหน้าสากเต็มไปด้วยความบอบช้ำ “ออกไปให้พ้นหน้ากู” “ไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลยสักอย่าง” สิ้นเสียงผู้มีอำนาจตะโกนดั่งลั่นคนที่รู้ว่าตัวเองทำผิดก็รีบเดินออกไปกลุ่มของเขาชื่อบอสเนียได้รับกลุ่มนี้ตกทอดมาจากรุ่นพ่อ พ่อของเขาค่อย ๆ สอนให้ใช้ความรุนแรงตั้งแต่เขายังเด็ก โยนาสต้องคอยข่มเหงรังแกผู้อื่นอย่างซึ้งไร้จิตใต้สำนึกผิดชอบชั่วดี ธุรกิจของกลุ่มบอสเนียมีค้าประเวณีค้ายาเสพติดเขาใช้ด่านจังหวัตปัตตานีเป็นเส้นทางหลักในการลักลอบยา ส่วนคนงานเขาใช้แรงงานต่างด้าวชาวมาเลเซีย และตึกใหญ่ที่กำลังก่อสร้างเขาจะใช้มันเป็นแหล่งพัฒนาคนงาน แต่จู่ ๆ ก็มีมาเฟียทำทรงเป็นคนดีเข้ามาขัดขวาง
31จุดคิดไม่ตกสองสาวยืนนิ่งงันกลางบ้านเมื่อรถกระบะสี่ประตูเคลื่อนตัวออกไปทำให้ทั้งคู่เกิดความอึดอัดในใจต่อกันเล็กน้อย ก่อนแพรวจะเป็นฝ่ายยิ้มให้ก่อน หลังจากเหตุการณ์ดาราสาวรื้อหาของบนโต๊ะทำงานชายหนุ่ม เธอก็รู้สึกไม่ไว้ใจคนตรงหน้าอีก ส่วนคนมีพิรุธยิ้มตอบกลับแต่แววตาและสีหน้าเก็บความกังวลไว้ไม่มิด ก่อนหน้านี้‘ไหนเธอบอกว่าจะไม่พลาด’ ‘ทำไมมันถึงออกมาแบบนี้ได้’ เสียงปลายสายตะโกนออกมาถึงความไม่พอใจจนคนฟังรู้สึกกลัว‘ฉันขอโทษค่ะ’ ‘ฉันระวังแล้ว’ แซนดี้ตอบกลับไปยอมรับความผิดพลาดของตนเอง‘ฉันให้โอกาสเธออีกครั้งสุดท้าย’ ‘มันกำลังร่างสัญญาใหม่’‘ไปเอาข้อมูลมันมา’ หลังจากวางสายของผู้มีอำนาจผู้กุมชะตาชีวิตเธอ ก่อนหน้านี้เธอเป็นดารามีชื่อเสียงเรียกได้ว่าดวงเธอด้านการแสดงกำลังพุ่งแต่แล้วเหตุไฉนทุกอย่างกลับกำลังมืดมิด จู่ ๆ ฉันก็ต้องปฏิเสธซีรี่ส์ที่เป็นบทบาทท้าทายเพื่อมารับใช้คนบ้าอำนาจ เหตุผลที่ว่าคือฉันเคยรู้จักกับอาโลเพื่อนฝึกงานสมัยเรียนต่างประเทศ คราแรกไม่รู้ว่ามันเกี่ยวอะไรกับเขาเพราะอาโลเป็นคนธรรมดาไม่ได้มีอำนาจไปสั่งใครมาทำร้ายพวกมันแน่ แต่พอได้รู้ความเปลี่ยนแปลงของชายหนุ่มว่าเขาเป็นมาเฟียเธ







