LOGIN
ริว (Ryu) รัชชานนน์ อัศวนันท์
หนึ่งหนุ่มในกลุ่ม Prince Five ทายาทคนเดียวของเจ้าของธุรกิจโรงแรม-รีสอร์ทอันดับหนึ่งของประเทศ เขาหล่อ น่ารักขี้เล่น เป็นมิตรกับทุกคนโดยเฉพาะผู้หญิง
แต่แล้ววันหนึ่งนิสัยขี้เล่นร่าเริงของเขาก็หายไปเมื่อผู้หญิงที่เขาแอบรักร่วมมือกับรุ่นพี่ที่ทำงานวางยาแฟนของเพื่อนสนิทเขาอย่างมีนเพียงเพราะเธอแอบชอบนาวาเพื่อนเขาด้วยความผิดหวังในตัวเธอเขาได้ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น
แต่พอมารู้ทีหลังว่าเธอไม่ได้คิดจะทำซ้ำเธอยังบอกความจริงแล้วช่วยเพื่อนเขาอีกต่างหากกว่าเขาจะรู้เธอก็หายไปจากชีวิตเขาพร้อมรอยแผลความบอบซ้ำที่เขายัดเยียดให้เธออย่างทารุณเขากลายเป็นอีกคนไปในชั่วพริบตาจากขี้เล่นร่าเริงกลายเป็นคนเงียบขรึมเขาพยายามตามหาเธอจนแทบพลิกแผ่นดินแต่ก็หาไม่เจอแต่ไม่รู้เพราะพรหมลิขิตหรือโชคเข้าข้างเขาหรืออะไรที่อยู่ๆ เธอคนนั้นก็เดินเข้ามาหาเขาเองเมื่อเธอมาสมัครงานในบริษัทของเขามีหรือที่เขาจะยอมปล่อยเธอไป
แพรว พิริสา จิรภักดิ์
หญิงสาวผู้น่าสงสารแพรวไม่ได้เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวยอะไรเธออยู่กับแม่สองคนหลังจากผู้เป็นพ่อเสียชีวิตโดยที่แม่มีร้านขนมไทยเล็กๆ ที่พอจะเป็นรายได้ส่งเสียให้เธอได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ ได้ แพรวเป็นคนเรียบร้อย น่ารักติดไปทางใสซื่อไม่ค่อยทันคนและด้วยความใสซื่อของเธอนี่แหล่ะที่นำพาหายนะครั้งใหญ่ในชีวิตมาให้เธอ
เมื่อครั้งตอนที่เธอไปฝึกงานเป็นฝ่ายบัญชีในสายการบินแห่งหนึ่งเธอได้หลงรักผู้ชายคนหนึ่งที่เขามีแฟนแล้วอย่างนาวาแต่แล้วเธอต้องหยุดความคิดนั่นไว้เพราะแฟนของนาวาก็เป็นเพื่อนต่างมหาวิยาลัยที่ทำฝึกงานกับเธอด้วยความเป็นมิตรที่ดีของมีนแฟนของนาวาแพรวเลยตัดใจที่จะชอบเขา
แต่แล้วความรู้สึกนี้ของเธอก็ไม่อาจเล็ดรอดสายตาของรุ่นพี่ที่ทำงานที่จ้องจะเอามีนไปได้เขาใช้จุดอ่อนของเธอเพื่อเป็นเครื่องมือในการทำร้ายความรักของมีนกับนาวาแล้วแผนการครั้งนี้ดันไปอยู่ในสายตาของเขาเพื่อนรวมฝึกงานอีกคนของเธออย่างริวถึงแม้เธอจะไม่คิดจะทำแต่เขาก็เข้าใจเธอผิดไปแล้วเขาตัดสินว่าเธอผิดโดยที่ไม่รับฟังอะไรแล้วบทลงโทษที่เขาให้เธอมันก็เป็นรอยแผลที่หน้าอับอายให้ทั้งชีวิตของเธอพังลง
แต่ไม่รู้เพราะเวรกรรมหรืออะไรที่ทำให้เธอได้มาเจอเขาอีกครั้งในฐานะที่เขาเป็นเจ้านายเธอจะหลีกหนีเขาได้ยังไงในเมื่อเธอต้องทำงานให้ครบตามสัญญาที่เขาทำขึ้นมาเพื่อผูกหมัดเธอโดยที่มีเงินค่าปรับเป็นล้านหากเธอลาออกก่อนกำหนดที่เขียนไว้ในสัญญาเธอไม่มีเงินมากพอขนาดนั้นคงต้องทำงานกับเขาต่อไปด้วยหัวใจที่บอบซ้ำ
ถึงนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ไรท์จะขอแจ้งว่านิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่3ของนิยายเซท Bad Love ซึ่งหากใครที่ยังไม่ได้อ่าน 2 เรื่องก่อนหน้านี้สามารถติดตามอ่านได้นะคะชื่อเรื่องดังต่อไปนี้
เรื่่องที่ 1 Bad Friend รักร้ายกับยัยเพื่อนร่วมห้อง (สตอรี่ของเรื่องBad Boss มาจากเรื่องแรกเรื่องนี้ค่ะ)
เรื่องที่ 2 Bad Fiance รักร้ายกับยัยคู่หมั้น
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของณิกานะคะ
"ก็แบบนี้ไง!!"แผล็บ!!!"ซี๊ดด!!"อะไรกันแค่ฉันเขย่งตัวแล้วใช้ลิ้นเลียเบาๆที่หูเขาก็ร้องซี๊ดซะแล้วแถมยังเม้มปากซะแน่นเลยน่าดูเอ็น..เอ้ย!!น่าเอ็นดูจังผัวใครเนี่ยจุ๊บ!!ฉันจุ๊บเบาๆไปที่ปลายคางของเขาแล้วส่งลิ้นเล็กของฉันเลียเสยขึ้นไปจนถึงริมฝีปากยักของเขาแผล็บ!!"อืมมมม!!"เสียงริวครางเบาออกมาเมื่อฉันประกบปากจูบกับเขาแล้วส่งลิ้นเข้าไปเล่นกับลิ้นของเขาริวจูบตอบกลับมาอย่างอัตโนมัติมือไม้ของเขาตอนนี้ลูบไล้ไปที่สะโพกของฉันแล้วบีบขยำอย่างมันมือส่วนฉันก็ไม่น้อยหน้าสอดมือเรียวเข้าไปในกางกางนอนตัวบางของริวแล้วลูบสัมผัสทักทาย ริวน้อย"อืมมม!!"ริวครางกระเซ่าทั้งๆที่ปากยังจูบกับฉันอยู่เมื่อฉันใช้ปลายนิ้วลูบคลึงวนอยู่ที่ปลายหัวบานของริวน้อยที่มีน้ำเยิ้มออกมานิดๆ"นี่ง้อแล้วเหรอ"พอผละจูบออกจากกันริวก็กระซิบพูดกับฉันด้วยเสียงแหบพร่าเสียงริวตอนนี้เซ็กซี่ที่สุดเลยเขาพูดทั้งๆที่ปากยังแตะกับฉันอยู่"ใครบอกล่ะแพรวแค่พึ่งเริ่มของจริงต้องแบบนี้""ซี๊ดด!!"พูดจบฉันก็ค่อยๆรูดร่างกายกำยำของริวลงมาราวกับโคโยตี้ที่กำลังรูดเสาอยู่แล้วพอรูดลงมาถึงหน้าอกของเขาฉันก็งับลงไปที่ยอดอกเขาเบาๆจนริวครางซีดออกมาหลังจ
หลายเดือนผ่านไปฮ่องกงดิสนี่แลนด์"อู้ฮู!!ทอยสตอรี่น้องเรียวชอบครับป๊า""ชอบเหรอครับงั้นเดี๋ยวเราเข้าไปถ่ายรูปกับพี่ๆเขากัน""ไปครับไปน้องเรียวอยากถ่ายรูปกับเขา"ฉันยืนมองสองคนพ่อลูกที่พากันวิ่งเล่นดูนู้นนี้นั่นแล้วก็ไปถ่ายรูปกับตัวการ์ตูนตัวโปรดของน้องเรียวตอนนี้เราสามคนพ่อแม่ลูกมาเที่ยวพักผ่อนที่ดิสนี่แลนด์ค่ะเพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าน้องเรียวต้องเข้าเรียนที่โรงเรียนแล้วคุณป๊าเขาเลยอยากพามาเที่ยวนี่พึ่งจะผ่านไปแค่สองวันที่มาที่นี้ฉันต้องซื้อกระเป๋าเดินทางใบใหม่ใบใหญ่อีกหนึ่งใบเพราะคุณป๊ากับลูกชายตัวดีของฉันพากันชอปของเล่นเต็มไปหมด"แม่แพรวมาถ่ายรูปด้วยกันครับ""ครับ! ไปเดี๋ยวนี้แหละครับลูก"ในขณะที่ฉันกำลังยืนเหม่อมองน้องเรียวกับริวเสียงน้องเรียวที่เรียกฉันให้ไปถ่ายรูปด้วยก็ดังขึ้นมาแล้วฉันก็วิ่งไปหาเขาสองคนเพื่อจะถ่ายรูปด้วยกัน"แม่แพรวอยู่ตรงกลางป๊ากับน้องเรียวจะอยู่ข้างๆแบบนี้"น้องเรียวจัดท่านั่งให้ฉันพร้อมกำกับการแสดงเรียบร้อยโดยให้ฉันนั่งตรงกลางส่วนเขากับคุณป๊านั่งขนาบข้างฉันคนละฝั่งริวกับฉันนั่งยองๆกันส่วนน้องเรียวก็ยืนเต็มความสูงของเขานั่นแหละค่ะตัวจะได้เสมอกันพอจัดท่านั่ง
"ก็แค่นับจากวินาทีนี้ไปให้ริวดูแลแพรวกับคุณแม่และน้องเรียวอย่างจริงจังสักที...แต่งงานกันนะ""ตะ..แต่งงานเหรอ"ฉันถามริวออกมาด้วยเสียงสั่นๆเมื่อได้ยินประโยคขอแต่งงานจากเขาใครจะไปคิดว่าว่าเขาจะพูดเรื่องแต่งงานเพราะฉันกับเขามันเลยขั้นที่จะพูดถึงเรื่องนี้กันมาแล้วลูกก็มีแล้วพรึบ!!"แต่งงานกับริวนะ..นะครับ"แล้วริวก็คุกเข่าลงต่อหน้าฉันและเขาก็จับมือฉันมากุมไว้ก่อนที่จะพูดประโยคขอแต่งงานออกมาอีกครั้งฉันตอนนี้ได้แต่อึ้งแล้วก็ดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะมาโอกาศมีเจ้าชายที่แสนดีมาคุกเข่าขอแต่งงานหน้าร้านขนมไทยท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้เวลานี้มันเป็นเวลาพลบค่ำเพราะตอนที่ฉันกับริวออกจากบริษัทมาก็ห้าโมงกว่าๆแล้วและกว่าจะฝ่ารถติดมาถึงย่านนี้ที่เข้าซื้อร้านให้ฉันกับแม่ก็กินเวลาเกือบสองชั่วโมงตอนนี้ฟ้ามืดเริ่มมีดวงดาวน้อยๆระยิบระยับบนท้องฟ้าบรรยากาศโรแมนติคที่สุดเลย"ว่าไงครับเมียจ๋าจะแต่งงานกับริวไหม"ริวถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งคงเห็นว่าฉันยืนอึ้งอยู่พอรู้ตัวฉันก็พยักหน้ารับให้เขา"พยักหน้านี้คืออะไรแต่งไม่แต่งไหนตอบชัดๆสิครับ""ตะ..แต่ง""ห่ะ!!อะไรนะไม่ได้ยินเลย"หูหนวกรึไงเขาแกล้งฉั
วันต่อมาอัศวกรุ๊ป//ห้องน้ำพนักงานหญิง//"มีเรื่องอะไรกันเหรอเมื่อเช้าก็พวกผู้บริหารประชุมตอนนี้ก็เรียกพนักงานประชุมอีกอ่ะ""นั่นสิ!""น่าจะเรื่องใหญ่แหละฉันว่าเพราะคุณท่านทั้งสองเป็นคนเรียกประชุม""หรือว่าจะประกาศงานแต่งของบอสกับคุณแบม""ลลิลถ้าเป็นจริงงานนี่เธอจะทำยังไง""ทำไงได้ล่ะขนาดยังไม่แต่งบอสยังไม่มาหาฉันเลยคลุกอยู่กับยัยเลขานั้นคิดแล้วก็สมน้ำหน้านางนะเป็นเลขาอยู่ในกรงทองได้ไม่นานก็ต้องถูกปล่อยซะละเพราะตัวจริงเขามาแรงกว่ายังไงๆซะการที่บอสแต่งงานก็ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ตกกระป๋อง""ว่าแต่วันนี้ยังไม่เห็นเลยนะยัยแพรวนั่นน่ะ""คงไม่มาล่ะมั้งเพราะคงทำใจไม่ได้ที่จะถูกเขี่ยนางบำเรอก็แค่นางบำเรอแหละมึงไปกันเถอะไปนั่งรอในห้องประชุมดีกว่าเสียงพนักงานสาวกลุ่มหนึ่งคุยกันอยู่ในห้องน้ำหญิงหนึ่งในนั้นก็คือลลิลคู่ขาเก่าของริวที่เคยระรานแพรวเธอช่างไม่รู้อะไรเลยว่าวันนี้เธอจะได้รู้ข่าวอะไรที่ทำเธอช็อกกว่าห้องประธานกรรมการบริษัทก๊อกแก๊ก!! ก๊อกแก๊ก!! ก๊อกแก๊ก!!"เฮ้อ!""เมียจ๋าผัวว่าเมียนั่งก่อนไหมเดินไปเดินมาแล้วก็ถอนหายใจแบบนี้เป็นรอบที่ร้อยแล้วครับ"ผมพูดกับแพรวที่ตอนนี้เดินไปเดินมาวนเวียนอย
อัศวกรุ๊ป//ห้องประธานกรรมการผู้จัดการ//"อยากโดนเป็นเจ้าของอยากมีคนจับจอง...วีดวิ้วววว"อารมณ์ดีครับผมวันนี้ก็เลยร้องเพลงนี้วนไปวนมาแล้วก็ผิวปากตั้งแต่เช้าคงไม่ต้องบอกเนอะว่าผมอารมณ์ดีเรื่องอะไรก็เมื่อคืนแพรวแสดงความเป็นเจ้าของผมทั้งคืนอย่างฟินเลยครับแต่ตื่นมาเมียกลายเป็นนางอายไม่ยอมพูดถึงเรื่องเมื่อคืนซะงั้นผมก็เลยร้องเพลงกวนตีนเมียอยู่แบบนี้"คุณเจ้าของครับช่วยตามเอกสารฝ่ายการตลาดให้ทีครับ""นี่!! ถ้ายังไม่หยุดพูดแบบนี้แพรวจะไม่คุยกับริวแล้วนะเลิกล้อแพรวสักทีสิ""อะไร ก็แพรวพูดเองว่าริวเป็นของแพรวเพราะฉะนั้นริวเรียกแพรวว่าคุณเจ้าของไงไม่ถูกเหรอ""จิส์!! รำคาญ""แหม่ๆๆทีแบบนี้มาบอกรำคาญที่เมื่อคืนตัวเองย่ำยีเขาๆยังไม่บ่นสักคำ""ริว!!""โอ้ๆๆ ไม่ล้อแล้วครับไม่ล้อแล้วเชิญคุณเลขาไปตามงานให้ผมได้แล้วครับ"ฮ่าๆๆ เนี่ยเห็นไหมครับพอผมแกล้งแหย่แบบนี้แพรวก็โวยวายใส่ทันทีผมนี่อยากจะแหม่ไปถึงดาวอังคารตอนนี้มาทำเป็นนางอายที่เมื่อคืนสวมวิญญาณนางแมวยั่วสวาทสูบน้ำผมไปเกือบหมดตัว"ฮึ่ย!!"มีสะบัดหน้าฟึดฟัดใส่อีกนะมนุษย์เมียผมเนี้ยผมก็เลยแกล้งทักแพรวอีกแล้ว"เมียจ๋าาา""อะไร""เดินดีๆครับผัวเป็นห่วง
“ส่งลูกมาให้ฉันแล้วคุณก็กลับไปได้ละ”พอถึงบ้านแล้วลงจากรถปุ๊บเมียผมก็ออกฤทธิ์ใส่ทันทีเลยครับ“เมาปะเนี่ยพูดมากจัง หลบไปครับเมียผัวจะพาลูกเข้าบ้าน”“นี่คุณ!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ”แต่ผมไม่สนครับพูดจบผมก็อุ้มน้องเรียวเดินผ่านหน้าแพรวที่ยืนขว้างทางเข้าบ้านไปอย่างไม่สนใจเสียงที่เธอเรียกตามหลังมาติดๆ“กลับมากันแล้วเหรอลูกนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว..ว้าย!! ตายแล้วแพรวทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะลูกน่าเกลียดจริง”พอเดินเข้ามาในบ้านแม่แพรวก็เดินลงมาจากห้องชั้นบนพอดีแล้วทักผมขึ้นมาแต่ประโยคหลังนี่สิคุณแม่เมียพูดได้โดนใจผมมาก“ใช่ครับแม่ชุดอะไรก็ไม่รู้โป๊ขนาดนี้นี่ดีนะครับดีที่ผมพาน้องเรียวไปตามกลับไม่งั้นแพรวคงดื้อใส่ชุดโป๊ๆแบบนี้อยู่ในผับต่อ”ได้ทีผมก็ช่วยซ้ำเติมเมียเลยครับข้อหาที่ใส่ชุดบ้าๆนี่“มันจะมากไปแล้วนะ คุณไม่มีสิทธิมาว่าฉันแบบนี้นะ”“ลืมไปแล้วเหรอว่าเราเป็นอะไรกัน”“พอได้แล้วลูกอย่าทะเลาะกันนี่ก็ดึกมากแล้วไปพักผ่อนพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน ริวส่งเรียวมาให้แม่แล้วเราสองคนก็เข้าห้องไปได้ละ”“แต่แม่คะ”"แพรว!! อย่าทำตัวเป็นเด็กๆลูกมีอะไรก็คุยกันซะไม่ใช่ประชดกันไปมาแบบนี้”แม่แพรวรีบพูดห้ามผมกับแพรวที่กำลัง







