LOGIN“ทำตัวใสซื่อน่ารักน่าเอ็นดูเธอแม่งโคตรร้ายลึกเลยว่ะ” “นะ...นายพูดเรื่องอะไรฉันไปทำอะไรให้นาย” “เปล่า!เธอไม่ได้ทำฉันแต่เธอกล้ามากนะที่จะวางยานรกนี่กับเพื่อนฉัน เธอรู้ไหมว่ายานี่ถ้าโดนแล้วมันเป็นยังไง?” “นายฟังฉันก่อนฉันไม่ได้ทำนายกำลังเข้าใจผิด” “หลักฐานคามือขนาดนี้เธอยังจะโกหกอีกเหรอ…ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆวะ” “นายเข้าใจฉันผิดอยู่นะฉันไม่ได้..อ๊ะ” “กินมันเข้าไป” “ไม่นะ...อย่าทำกับฉันแบบนี้นายกำลังเข้าใจฉันผิดจริงๆนะริว” “จะไม่กินใช่ไหม..ได้!!งั้นฉันจับกรอกปากเธอเองแล้วก็เตรียมตัวรับผลกรรมของเธอได้เลย”
View Moreริว (Ryu) รัชชานนน์ อัศวนันท์
หนึ่งหนุ่มในกลุ่ม Prince Five ทายาทคนเดียวของเจ้าของธุรกิจโรงแรม-รีสอร์ทอันดับหนึ่งของประเทศ เขาหล่อ น่ารักขี้เล่น เป็นมิตรกับทุกคนโดยเฉพาะผู้หญิง
แต่แล้ววันหนึ่งนิสัยขี้เล่นร่าเริงของเขาก็หายไปเมื่อผู้หญิงที่เขาแอบรักร่วมมือกับรุ่นพี่ที่ทำงานวางยาแฟนของเพื่อนสนิทเขาอย่างมีนเพียงเพราะเธอแอบชอบนาวาเพื่อนเขาด้วยความผิดหวังในตัวเธอเขาได้ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น
แต่พอมารู้ทีหลังว่าเธอไม่ได้คิดจะทำซ้ำเธอยังบอกความจริงแล้วช่วยเพื่อนเขาอีกต่างหากกว่าเขาจะรู้เธอก็หายไปจากชีวิตเขาพร้อมรอยแผลความบอบซ้ำที่เขายัดเยียดให้เธออย่างทารุณเขากลายเป็นอีกคนไปในชั่วพริบตาจากขี้เล่นร่าเริงกลายเป็นคนเงียบขรึมเขาพยายามตามหาเธอจนแทบพลิกแผ่นดินแต่ก็หาไม่เจอแต่ไม่รู้เพราะพรหมลิขิตหรือโชคเข้าข้างเขาหรืออะไรที่อยู่ๆ เธอคนนั้นก็เดินเข้ามาหาเขาเองเมื่อเธอมาสมัครงานในบริษัทของเขามีหรือที่เขาจะยอมปล่อยเธอไป
แพรว พิริสา จิรภักดิ์
หญิงสาวผู้น่าสงสารแพรวไม่ได้เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวยอะไรเธออยู่กับแม่สองคนหลังจากผู้เป็นพ่อเสียชีวิตโดยที่แม่มีร้านขนมไทยเล็กๆ ที่พอจะเป็นรายได้ส่งเสียให้เธอได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ ได้ แพรวเป็นคนเรียบร้อย น่ารักติดไปทางใสซื่อไม่ค่อยทันคนและด้วยความใสซื่อของเธอนี่แหล่ะที่นำพาหายนะครั้งใหญ่ในชีวิตมาให้เธอ
เมื่อครั้งตอนที่เธอไปฝึกงานเป็นฝ่ายบัญชีในสายการบินแห่งหนึ่งเธอได้หลงรักผู้ชายคนหนึ่งที่เขามีแฟนแล้วอย่างนาวาแต่แล้วเธอต้องหยุดความคิดนั่นไว้เพราะแฟนของนาวาก็เป็นเพื่อนต่างมหาวิยาลัยที่ทำฝึกงานกับเธอด้วยความเป็นมิตรที่ดีของมีนแฟนของนาวาแพรวเลยตัดใจที่จะชอบเขา
แต่แล้วความรู้สึกนี้ของเธอก็ไม่อาจเล็ดรอดสายตาของรุ่นพี่ที่ทำงานที่จ้องจะเอามีนไปได้เขาใช้จุดอ่อนของเธอเพื่อเป็นเครื่องมือในการทำร้ายความรักของมีนกับนาวาแล้วแผนการครั้งนี้ดันไปอยู่ในสายตาของเขาเพื่อนรวมฝึกงานอีกคนของเธออย่างริวถึงแม้เธอจะไม่คิดจะทำแต่เขาก็เข้าใจเธอผิดไปแล้วเขาตัดสินว่าเธอผิดโดยที่ไม่รับฟังอะไรแล้วบทลงโทษที่เขาให้เธอมันก็เป็นรอยแผลที่หน้าอับอายให้ทั้งชีวิตของเธอพังลง
แต่ไม่รู้เพราะเวรกรรมหรืออะไรที่ทำให้เธอได้มาเจอเขาอีกครั้งในฐานะที่เขาเป็นเจ้านายเธอจะหลีกหนีเขาได้ยังไงในเมื่อเธอต้องทำงานให้ครบตามสัญญาที่เขาทำขึ้นมาเพื่อผูกหมัดเธอโดยที่มีเงินค่าปรับเป็นล้านหากเธอลาออกก่อนกำหนดที่เขียนไว้ในสัญญาเธอไม่มีเงินมากพอขนาดนั้นคงต้องทำงานกับเขาต่อไปด้วยหัวใจที่บอบซ้ำ
ถึงนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ไรท์จะขอแจ้งว่านิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่3ของนิยายเซท Bad Love ซึ่งหากใครที่ยังไม่ได้อ่าน 2 เรื่องก่อนหน้านี้สามารถติดตามอ่านได้นะคะชื่อเรื่องดังต่อไปนี้
เรื่่องที่ 1 Bad Friend รักร้ายกับยัยเพื่อนร่วมห้อง (สตอรี่ของเรื่องBad Boss มาจากเรื่องแรกเรื่องนี้ค่ะ)
เรื่องที่ 2 Bad Fiance รักร้ายกับยัยคู่หมั้น
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของณิกานะคะ
"ช่วยตรวจดีเอ็นเอของผมกับเด็กที่นอนอยู่ในห้องนี้ที"ฉันแทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินริวพูดกับคุณหมอแบบนี้ตรวจดีเอ็นเองั้นเหรอไม่ได้ฉันไม่ยอมเด็ดขาด"ไม่ได้นะใครก็ไม่มีสิทธิมาตรวจอะไรลูกฉันทั้งนั้น""มันเรื่องอะไรกันวะริว"ในขณะที่ฉันโวยวายขึ้นมาคุณหมอก็ถามริวอย่างสงสัยพร้อมกับมองหน้าฉันกับริวสลับกันไปมา"เด็กที่นอนป่วยอยู่ในห้องนี้เขาเป็นลูกผมแต่แม่เขาไม่ยอมรับว่าผมเป็นพ่อ""หยุดพูดแบบนี้สักทีได้ไหมฉันบอกคุณแล้วว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ไงคุณหมอคะฉันไม่อนุญาตให้ตรวจค่ะ"โครม!!!ตุบ!!!!"อ๊าาาาาา"และตอนที่พวกฉันกำลังเถียงกันอยู่ก็ได้ยินเสียงดังเหมือนอะไรตกลงมาในห้องพักที่น้องเรียวนอนอยู่พร้อมกับเสียงร้องของน้องเรียว"กรี๊ดดดดดดดดด!!!""เฮ้ย!!"ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับเสียงของริวกับคุณหมอที่ตามเข้ามาดูภาพที่ฉันเห็นตรงหน้าคือน้องเรียวนอนแน่นิ่งหัวแตกเลือดไหลเป็นทางอยู่ที่พื้นห้องด้านล่างเตียง"อย่าพึ่งจับตัวเด็กครับเดี๋ยวหมอจัดการเองคุณแม่ถอยออกไปก่อนครับ""ออกมาก่อนแพรวให้พี่หมอจัดการดีกว่า"พอฉันพุ่งเข้าไปจะอุ้มลูกให้ลุกขึ้นคุณหมอก็ห้ามฉันไว้พร้อมกับริวที่เดินเข้ามาประคองตัวฉันที่ตอนนี้แ
หลังจากที่แพรวพูดประโยคที่ไร้เยื่อใยกับผมประโยคนั่นออกมาเราสองคนก็ต่างคนต่างเงียบจนผมขับรถมาจอดที่หน้าปากซอยๆหนึ่งที่แพรวบอกให้ผมจอด"ขอบคุณค่ะที่มาส่ง""จะลงตรงนี้เหรอฉันเข้าไปส่งเธอถึงหน้าบ้านก็ได้นะ""ไม่เป็นไรซอยมันแคบเดี๋ยวคุณกลับรถลำบากส่งฉันแค่นี้ก็พอ"แพรวพูดปฏิเสธผมออกมาเหมือนเธอไม่อยากให้ผมเข้าไปบ้านเธอแต่ตอนนี้ผมจะทำอะไรได้ก็คงต้องยอมทำตามที่เธอบอกเพราะผมอยู่ในสถานะที่ต้องเว้นระยะห่างกับเธอตามที่เธอขอไม่ใช่ว่าผมจะถอดใจที่จะง้อเธอหรอกนะผมแค่จะถอยมาตั้งหลักแล้วรอให้แพรวอารมณ์เย็นลงกว่านี้อย่างน้อยผมกับแพรวก็ยังทำงานด้วยกันทุกวันผมมีอีกหลายวิธีที่จะทำให้แพรวใจอ่อนแต่ตอนนี้คงต้องยอมๆเธอไปก่อน"ตามใจฉันส่งแค่นี้ก็ได้พรุ่งนี้เจอกันนะ"ผมบอกเธอออกไปแล้วส่งยิ้มให้เธอแต่เหมือนเดิมครับสิ่งที่ได้กลับมาคือใบหน้าที่เรียบนิ่งของแพรวแล้วเธอก็ลงรถผมไปแต่ว่าเธอลงไปแล้วยืนมองผมเชิงบอกให้ผมไปได้แล้วสงสัยกลัวผมแอบตามเธอไปเหมือนพระเอกในนิยายที่ชอบแอบตามเพื่อจะได้รู้ว่าบ้านนางเอกอยู่ไหนละมั้งผมละเชื่อเธอเลยจริงๆแล้วยังไงละผมก็ต้องยอมเคลื่อนรถขับออกมานะสิเอี้ยดดด!!!แต่ขอโทษทีพอดีผมเป็นประเภทเด
16.45 น.ขณะนี้เวลาสี่โมงสี่สิบห้านาทีแล้วอีกสิบห้านาทีฉันก็จะเลิกงานหลังจากที่ต้องนั่งอึดอัดเพราะมีสายตาของใครบางคนมองอยู่ตลอดเวลาก็จะใครซะอีกละถ้าไม่ใช่เจ้านายคนใหม่ของฉันไม่รู้อะไรนักหนามองอยู่ได้ไหนจะมองไหนจะเดินมาหาที่โต๊ะมาสั่งนู้นสั่งนี่บ้างล่ะ"แพรวไปชงกาแฟให้แก้วสิ"อย่างเช่นตอนนี้เป็นต้นนี่คงไม่รู้จะใช้อะไรฉันแล้วสินะถึงได้สั่งให้ฉันชงกาแฟให้ตอนเวลาสี่โมงเย็นแบบนี้คนปกติที่ไหนเขามาดื่มกาแฟเวลานี้กัน"คุณ..แต่นี้มันจะเลิกงานแล้วนะคุณยังจะดื่มกาแฟอีกเหรอ""อ้าวเหรอ! สงสัยฉันจะนั่งมองหน้าเธอเพลินไปหน่อยเลยไม่รู้เวล่ำเวลาเลย"เขาทำหน้ากวนๆแล้วพูดแบบนี้กับฉันวันนี้ทั้งวันเขาก็สรรหาคำพูดแบบนี้มาพูดหยอดฉันทุกครั้งที่มีโอกาสแต่เสียใจฉันไม่อินแต่ติดไปทางรำคาญมากกว่า"จะห้าโมงแล้วฉันขอตัวเอาเอกสารไปให้พี่ไพลินก่อนนะแล้วก็จะกลับบ้านเลยเพราะมันเหลือเวลาอีกสิบห้านาทีเอง""ไม่ให้ไป""อะไรของคุณอีกล่ะ"ฉันหันไปพูดกับเขาอย่างหงุดหงิดอะไรของเขาอีกก็ไม่รู้"ถ้าเธอไปฉันต้องตายแน่ๆ""พูดบ้าอะไรของคุณฉันไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะมาพูดจาไร้สาระกับคุณหรอกนะ""ก็หัวใจฉันอยู่กับเธอถ้าเธอไปฉันก็ไม่มีหัว
"ว่าไงครับ..เมีย""ระ...ริว"ฉันช็อคแทบขาดใจเมื่อท่านประธานหันมาฉันเรียกชื่อเขาด้วยเสียงสั่นๆใช่เขาจริงๆ เขาจริงๆด้วย"ดีใจจังที่เธอจำชื่อฉันได้"ริวพูดกับฉันพร้อมกับเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานเขาที่อยู่ตรงข้ามกับฉัน"เชิญนั่งครับคุณเลขา"เขาผายมือเชื้อเชิญให้ฉันนั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับเขาไม่มีทางฉันไม่มีทางเข้าใกล้เขาอีกแน่ๆฉันอุตส่าห์หนีเขามาได้เป็นปีๆฉันไม่มีทางทำงานกับเขาแน่นอน"ไม่!! ฉันไม่นั่ง"ฉันพูดพร้อมกับหันหลังเดินไปทางประตูติ๊ดแกร็ก!!ให้ตายเถอะนี่ประตูห้องเขาล็อกผ่านรีโมตได้งั้นเหรอเพราะตอนที่ฉันจะเดินไปถึงประตูเสียงกดรีโมตก็ดังขึ้นพร้อมก้บเสียงประตูถูกล็อค"กลับมานั่งตรงนี้ครับคุณเลขา""ไม่..ฉันไม่ทำแล้วฉันขอลาออก"ฉันพูดออกไปอย่างเหลืออดเมื่อเขาทำแบบนี้กับฉันไม่รู้จะอะไรกับฉันนักหนาที่ทำกับฉันตอนนั้นยังไม่พออีกรึไง"ลาออกเหรอ ก็ได้นะ แต่เธอต้องชดใช้ค่าปรับเป็นเงินหนึ่งล้านบาท""พูดบ้าอะไรของนายค่าปรับบ้าบออะไร""ในสัญญาจ้างงานระบุไว้ชัดเจนว่าถ้าเธอลาออกก่อนที่จะทำงานครบห้าปีเธอต้องจ่ายค่าปรับให้บริษัทเป็นเงินหนึ่งล้านบาทแล้วในสัญญาเธอก็เซ็นต์รับทราบแล้วด้วย""ไม่จริง