บทที่ 5

4

BAD BROTHER กรงรัก(พี่ชาย)

รับผิดชอบ (มีฉากซ้ำ)

“มันว่าไง” พอเคเลนเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ ไคโรก็ถามขึ้นมา

“ไม่ตอบ แต่ถามว่าอยู่ไหน”

“ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็แปลว่าแกล้งตาย”

“แล้วคนเรามันจะแกล้งตายไปเพื่ออะไร” เคเลนเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย แต่ทว่าสีหน้าของเขาก็ยังยากจะคาดเดาอยู่เช่นเดิม

เคเลนยังคงเพ่งมองร่างเล็กที่มองตรงไหนก็ดูนิ่มนุ่มไปหมด เขามองเพลินจนไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

“ไม่รู้สิ เหตุผลแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน”

“เป็นกูก็คงไม่ลงทุนขนาดนั้น”

“เหตุผลของมึงคงไม่มากพอ” ไคโรตอบแล้วเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มมากระดกเข้าปากอีกรอบ

เนื่องจากวันนี้เคเลนนึกอยากจะมาเที่ยวแต่พอชวนใครในกลุ่มก็ไม่มีใครมาด้วย เจควอนก็ติดงาน ริวเซย์ไม่ว่างขนมผิงอ่านหนังสือ ส่วนอีกหนึ่งสาวขี้เกียจ คนสุดท้ายอย่างแบดซ์มัวแต่อกหัก พอบอกว่าเห็นเมียเก่าอยู่ในร้านเท่านั้นแหละ ไม่ลังเลที่จะมาแม้แต่นิดเดียว

“คงงั้นมั้ง...” ว่าแล้วก็เริ่มจ้องเหยื่อของตนเองต่อ ทำเอาไคโรที่นั่งมองส่ายหน้ากับท่าทางของเพื่อนตนเองเบา ๆ

ที่โต๊ะของกอหญ้าตอนนี้พวกเธอนั่งดื่มพร้อมกับพูดคุยกันในหลายเรื่องอย่างสนุกปาก จนกระทั่งเวลามันล่วงเลยผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแอลกอฮอล์ที่เดิมเข้าไปในร่างกายก็เริ่มทำงาน

ฟางข้าวสมาชิกคนใหม่ของกลุ่มตอนนี้กลับกลายเป็นว่าสนิทกับพวกเธอภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว

“น้องข้าวกลับยังไง ร้านปิดไปซดก๋วยเตี๊ยวกับพวกพี่ต่อมั้ย” นินิวที่กำลังเต้นอยู่กับเมษาหันมาถามรุ่นน้องอย่างฟางข้าว

“ข้าวมาแท็กซี่กับกอหญ้าค่ะ ไม่รู้จะกลับยังไง แต่ถ้าพวกพี่ชวนข้าวก็ไปได้”

“พี่เอารถมา เดี๋ยวพี่ไปส่งหนูเอง โอเคมะ” บทสนทนาของพวกเธอเริ่มยานคาง

เสียงของแต่ละคนดูท่าแล้วไม่น่าจะไหวสักเท่าไหร่ ทำเอาควีนที่นั่งประคับประคองมองอาการเพื่อนไม่กล้าที่จะลุกไปไหน ส่วนกอหญ้าเองก็นั่งคอพับอยู่บนโต๊ะ เธอมีสติอยู่นิดหน่อยพอสื่อสารรู้เรื่อง

“เฮ้ย! กอหญ้าแกไหวป่าว” ควีนละสายตาจากสามสาวที่กำลังตกลงกันว่าจะไปซดก๊วยเตี๋ยวต่อ แล้วหันมาถามกอหญ้าที่ตอนนี้ไม่สนใจอะไรแล้ว

“หือ ? อะไรหรอ หรือจะกลับแล้ว” กอหญ้างัวเงียตอบแล้วเงยหน้ามองควีน

“ฉันถามว่าแกไหวไหม”

“ไหว กลับเองได้ แต่ฝากไปส่งฟางข้าวให้ทีนะ” ตอบแล้วก็ยกมือขึ้นนวดคลึงศีรษะตนเองเบา ๆ

“ถ้าไม่ไหวอัดห้าไปด้วยกันเลยก็ได้ ฉันจะขับเอง”

“โห ดูสภาพแต่ละคนไม่น่าจะไหวอ่ะ เราเมาน้อยสุดแล้ว กลับเองได้ ไม่ต้องห่วงนะ” กอหญ้ายังยืนยันคำตอบเดิม แล้วอีกอย่างทางกลับของเธอมันคนละทางกับที่พักของเพื่อน ๆ

“หรือแกจะไปนอนกับพวกฉันสักคนก่อนมั้ย”

“ไม่อยากทิ้งยายไว้คนเดียวอ่ะ”

“ตามใจแกก็แล้วกัน แต่อย่าลืมทักมาบอกล่ะ”

“รับทราบค่ะ” ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อบนพวงแก้มพยักตอบ “จะกลับตอนไหนปลุกด้วยนะควีน”

ว่าแล้วเธอก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะต่อ ส่วนสามสาวที่เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยก็ออกสเต็ปเต้นกันอย่างสนุกสนาน คนที่ดูเหมือนปกติที่สุดตอนนี้เป็นควีนเพราะเธอคอแข็งที่สุดในกลุ่ม

“เอาเลยลูกข้าว บดอีกลูก บดอีก!” เสียงเชียร์ของนินิวและเมษายังคงบิ้วอารมณ์ให้ฟางข้าวเต้น

ยิ่งฟางข้าวเธอออกสเต็ปมากเท่าไหร่หนุ่ม ๆ ก็ต่างเดินเข้ามาชนแก้วและขอคอนแทคไม่หยุด แต่ก็ดูเหมือนว่าฟางข้าวจะไม่เล่นกับใครเลยจนกระทั่ง..

ปึก…!

ร่างของเธอเซถอยหลังไปชนกับใครบางคนเข้าเต็มแรง เครื่องดื่มในมือของผู้ชายคนนั้นหกใส่ตัวเขาเกือบหมด ฟางข้าวถอยหลังกลับแล้วดึงสติตนเองก่อนจะรีบก้มหน้าขอโทษ

“โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ ไม่ทันได้มอง”

“ฉิบหายละ” ควีนมองร่างที่ฟางข้าวเผลอชนเข้า ปรากฎว่าเขาคนนั้นเป็นเพื่อนของแบดซ์นั้นก็คือเคเลน

แต่ถือว่าโชคยังดีหน่อยที่ตอนนี้กอหญ้านอนฟุบหน้าลงอยู่กับโต๊ะ เมษาและนินิวยืนชะงักก่อนที่เมษาจะเดินมานั่งบังร่างของกอหญ้าเอาไว้พร้อมกับรอยยิ้มกลบเกลื่อน ด้านนินิวก็เข้าไปจับแขนฟางข้าว

“พอดีน้องเมาค่ะ ขอโทษแทนน้องด้วยนะคะ”

“ไม่เป็นไร”

“พี่อยากให้หนูรับผิดชอบที่ทำเสื้อพี่เปียกไหมคะ บอกหนูได้นะ”

“งั้นช่วยตามพี่มาหน่อย”

“ค่ะ” ฟางข้าวพยักหน้าตอบ

เธอรู้สึกผิดจึงอยากจะรับผิดชอบให้ไม่ว่าจะเป็นการรับผิดชอบเล็กน้อยก็ตาม ในขณะที่ฟางข้าวกำลังจะก้าวเดินตามหลังเคเลนไปนินิวก็จับแขนเธอเอาไว้แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงว่าอย่าตามเคเลนไป

ฟางข้าวทำสีหน้างุนงงเล็กน้อยแต่พอใบหน้าหล่อร้ายหันกลับมามองเธอก็ต้องรีบปล่อยแขนฟางข้าวทันที ใครจะอยากถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้นกันล่ะ น่ากลัวชะมัด

“ยังไงก็ทักมาบอกพวกพี่ด้วยนะ”

“ได้ค่ะ ข้าวจะทักหานะคะ แต่ไปแป๊บเดียวก็มาค่ะ ไปชนพี่เขาต้องรับผิดชอบ^^” ฟางข้าวตอบออกมาด้วยความไร้เดียงสา ก่อนจะเดินตามหลังร่างหนาผ่านกลุ่มคนออกไปยังห้องนํ้าของที่นี่

สามสาวได้แต่มองตามร่างรุ่นน้องด้วยความเวทนา ผู้ชายอย่างเคเลนลึกลับและน่ากลัว พวกเธอจึงอดห่วงไม่ได้

แต่ก็ไม่อยากให้เคเลนยืนอยู่ตรงนี้นานนักเผื่อเห็นหน้ากอหญ้าขึ้นมาแล้วเอาไปบอกเพื่อน คราวนี้ได้จบเห่แน่นอน

“ควีน แกว่าน้องจะได้กลับมาหาเรามั้ย” นินิวถอนหายใจแล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างกายควีน

พอเจอเข้ากับเคเลนทุกคนก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแถมยังส่างเมาอีกด้วย ไม่ส่างเมาก็แปลก ไปชนใครไม่ชนไปชนลูกชายอธิการบดีของมหาลัยแถมยังเป็นเพื่อนกับคนที่มีประเด็นกับกอหญ้าตอนนี้อีก

“แล้วแต่โชคชะตา” ควีนตอบด้วยสีหน้าปลง

อีกด้าน

ฟางข้าวเดินตามร่างหนาของคนตรงหน้ากระทั่งมาหยุดอยู่บนห้องน้ำ VIP ชั้นสอง เท้าเล็กหยุดชะงักตรงโถงทางเดินก่อนจะเงยหน้าถามคนตัวสูงกว่า

“พี่อยากให้หนูรับผิดชอบยังไงคะ” ปากเล็กเอ่ยถามพลางยกมือขึ้นเคาะข้างขมับตนเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“ซักคืนพี่ก็พอครับ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวซักมาคืนให้ ขอโทษจริง ๆ นะคะ หนูเมา” ฟางข้าวค้อมศีรษะเล็กน้อยแต่ร่างกายเธอกลับเซถลาจนเคเลนต้องพยุงเอาไว้

ทำเอาปลายจมูกเชิดรั้นแตะลงที่อกแกร่ง กลิ่นหอมชวนหลงใหลของเขาทำให้ฟางข้าวเผลอสูดดมเข้าเต็มปอด เธอรีบดึงสติตนเองกลับมาแล้วเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “งั้นหนูขอไลน์พี่ไว้ได้ไหมคะ วันนัดเอาเสื้อคืนจะได้นัดผ่านไลน์”

“พี่ไม่เล่นไลน์” เคเลนตอบเสียงเรียบ

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะ มีช่องทางติดต่ออื่นอีกไหม”

“หนูกำลังจะกลับพอดีใช่ไหม ?” เคเลนไม่ตอบแต่เขาถามกลับ

“ค่ะ ทำไมเหรอคะ” ฟางข้าวทำสีหน้าสงสัย

“พี่กำลังจะกลับพอดี เราสะดวกให้พี่ไปส่งไหมแต่แวะห้องพี่เอาเสื้อก่อน” ได้ยินคำนั้นฟางข้าวก็นึกคิด

คนตรงหน้าเธอหน้าตาก็ดีแถมดูรวยมากอีกด้วย คงไม่หลอกเธอไปทำอะไรไม่ดีหรอกมั้ง

“ได้ค่ะ แต่หนูขอทักบอกรุ่นพี่ก่อนนะคะ” ว่าแล้วฟางข้าวก็หยิบมือถือออกมาทักบอกเมษา ไม่นานมากเธอก็หย่อนมือถือลงกระเป๋าสะพายตนเองเช่นเดิม

“หนูชื่ออะไร” พอฟางข้าวคุยกับเมษาเสร็จเคเลนก็เอนหลังพิงกับผนังก่อนจะแกล้งเอ่ยถาม ทั้งที่เรื่องของเธอเขารู้ดีกว่าใคร

“ฟางข้าวค่ะ พี่ละคะ”

“เคเลนครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่เคเลน”

“เราเรียกพี่ว่าพี่เคเฉย ๆ ก็ได้”

“ได้ค่ะ”

“อยากกลับรึยังครับ ?” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาฉบับลูกครึ่งเอ่ยถาม ในขณะที่ถามเคเลนก็ไม่ละสายตาจากใบหน้าจิ้มลิ้มของคนข้างกายได้เลย นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มองเธอใกล้ ๆ แบบนี้ “แต่พี่ว่าข้าวกลับเลยดีกว่า เมาแล้ว ดื่มเยอะไม่ดี”

“กลับเลยก็ได้ค่ะ”

“รถพี่จอดอยู่ข้างหน้า” ว่าแล้วเคเลนก็ถือวิสาสะจับมือบาง ฟางข้าวตกใจเล็กน้อย เธอเหลือบมองเหมือนกับจะถามแต่เคเลนก็ชิงตอบซะก่อน “พี่กลัวว่าเราจะไปชนใครอีก จับมือพี่ไว้ดีกว่า”

“อ๋อค่ะ” ใบหน้าเรียวใสพยักตอบ

แล้วทั้งสองก็จับมือกันเดินออกมาจากร้าน เคเลนพาคนตัวเล็กเดินมาที่รถของตนเองก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูรถให้เธอ ร่างบางสอดตัวเข้าไปนั่งข้างใน

ไม่นานฝั่งคนขับก็มีร่างหนาหย่อนก้นนั่งลงตาม เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเริ่มสตาร์ทรถแล้วขับตรงมาที่คฤหาสน์ขนาดย่อมของตนเอง พอรถเลี้ยวเข้ามาจอด ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง

“ข้าวนึกว่าพี่พักอยู่คอนโดซะอีก พี่อยู่ที่นี่กับครอบครัวเหรอคะ”

“เปล่าครับ พี่อยู่คนเดียว”

“ไม่เหงาแย่เลยเหรอ”

“ก็เหงาอยู่ ข้าวอยากทำให้พี่หายเหงามั้ย ?”

——————————————————————

เอาแล้ววววว พี่มันเริ่มแล้วค่าาาา หลอกล่อเก่งมาก ว่าแต่คืนนี้ยัยน้องจะรอดไหม

***เรื่องนี้ไทม์ไลน์เดียวกันกับเรื่องกอหญ้ากับพี่แบดซ์นะคะ ไทม์ไลน์ช่วงครึ่งหลังของเรื่องนั้น

🖤🖤🖤

➡️โปรดติดตามตอนต่อไป