10 ย้ายเข้าคอนโด

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

@บ้านไลลา

"เราคุยกันแล้วนี่ ไลลา" เสียงธามเอ่ยขึ้นหลังจากที่วันนี้ลูกชายคนโตของเขาได้พาแฟนมาเปิดตัว ซึ่งก็คือใบบัวอดีตเพื่อนของแทนไทนั่นแหละแต่ทว่าตอนนี้ทั้งสองได้เลื่อนสถานะมาเป็นคนรักกันแล้ว แทนไทได้พาใบบัวมาเปิดตัวกับที่บ้านอย่างเป็นทางการท่ามกลางการต้อนรับเป็นอย่างที่ดีของครอบครัว ทว่าเมื่อนั่งพูดคุยกันไปได้สักพัก ไลลาลูกสาวตัวเล็กของธามก็ยังคงแสดงท่าทีงอแงเอาแต่ใจไม่ยอมพูดด้วยกับคนเป็นพ่อ เหตุเพราะไม่ยอมให้เธอไปอยู่คอนโดตามที่ต้องการ

"แต่ไลลาโตแล้วนะคะ ไลลาอายุยี่สิบแล้ว" เรียวปากเล็กตอบกลับเสียงดื้อรั้น

"อายุเท่าไรก็ยังเด็กเกินไปสำหรับปะป๊าอยู่ดี ไลลาตัวแค่นี้ มันอันตรายนะที่จะขอไปอยู่คอนโดคนเดียว" ใบหน้าหล่อดูดีของชายวัยกลางคนเอ่ย

"พี่เห็นด้วยกับพ่อ" แทนไทผู้เป็นพี่ชายไม่รอช้าที่จะรีบพูดแทรกเสริม

"แต่ไลลาอยากอยู่คอนโด ไลลาไม่อยากขับรถไปกลับบ้านแล้ว อีกอย่างไลลาก็อยากมีความเป็นส่วนตัว อยากโตขึ้นแล้วดูแลตัวเองได้"

"แต่ปะป๊าห่วงเรา" ธามบอก ตามด้วยเสียงของแทนไท

"พี่ด้วย"

"..." ไลลาก็นั่งเงียบไม่พูดอะไรออกมาต่อทำหน้าเบะออกมาไม่ต่างจากเด็กกำลังโกรธคนเป็นพ่อเป็นพี่

"แต่แม่เข้าใจน้องนะ บางทีการอยู่คอนโดคนเดียวมันก็มีข้อดีหลายอย่าง ถ้าวันไหนเหงาก็สามารถกลับบ้านได้..." วาวาที่นั่งอยู่พูดขึ้นก่อนจะหันไปมองหน้าผู้เป็นสามี

"...ลูกเองก็โตพอที่จะรับผิดชอบชีวิต อยากมีความเป็นส่วนตัวแล้วนะคะพี่ธาม ตอนพวกเราอายุเท่าพวกเขา เรายังอยากมีเวลาส่วนตัวกันเลย"

"..." ร่างสูงวัยกลางคนก็นิ่งคิดไปตามสิ่งที่แม่ของลูกพูด เขาเองเข้าใจทุกอย่างดี เพียงแต่ว่าเขารู้สึกเป็นห่วงลูกสาวตัวเองเป็นอย่างมากตามประสาคนเคยร้ายกาจมาก่อน เขากลัวว่าไลลาจะได้เจอกับผู้ชายแบบเขาในสมัยตอนยังเป็นวัยรุ่น คนที่เคยเจ้าชู้ นิสัยไม่ดีจะเข้าใจความรู้สึกของเขาดี แล้วยิ่งลูกสาวของเขาที่ดูไม่ต่างจากคนเป็นแม่เลยสักนิด มีรอยยิ้มสดใสเป็นอาวุธ แม้ว่าจะดูแซ่บซ่ากว่านิดหน่อยแต่เขาก็รู้ดีว่าไลลาจะเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มหลายคนอยู่ไม่น้อย

เขารู้สึกกังวลใจเรื่องนี้มากจริงๆหากลูกสาวตัวน้อยของเขาต้องไปอยู่ไกลสายตา อยู่เพียงลำพัง...

"ผมไม่เห็นด้วยอยู่ดี ไลลายังเด็กเกินไป" แทนไทเอ่ยบอกอย่างยืนยันคำเดิม ไม่ใช่เพียงแค่พ่อเขาเท่านั้นที่กลัวน้องเขาเจอผู้ชายไม่ดี ตัวเขาเองก็กลัวเช่นกัน ถึงแม้ว่าตัวเขาเองก็เคยเป็นหนึ่งในผู้ชายนิสัยไม่ดีแบบนั้น

"เฮ้อ" หญิงวัยกลางคนได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกไม่รู้จะช่วยลูกสาวพูดยังไง เพราะคนเป็นพ่อก็ไม่ยอม คนเป็นพี่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมอีกเช่นกัน

"แล้วทำไมเราไม่มาโหวตกันล่ะครับ" เสียงไทก้าพูดขึ้นทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่หันไปมองยังเด็กชายร่างสูง

"ในเมื่อตอนนี้มีกันห้าคน ก็น่าจะโหวตตัดสินกันไปเลย" ใบหน้าดูดียิ้มพูดเสนอขึ้น ทุกคนที่นั่งอยู่ก็ชะงักมองหน้ากัน ซึ่งห้าคนที่ไทก้าหมายถึงนั้นรวมถึงใบบัวที่นั่งอยู่ด้วย ส่วนไลลานั้นไม่ได้มีสิทธิ์โหวตอยู่แล้ว

"อะ เอ่อ...พี่ด้วยเหรอ" ใบบัวถามขึ้น

"ครับ" ไทก้าพยักหน้ายิ้มตอบกลับทำเอาไลลายิ้มร่าออกมาทันที

"ไลลาเห็นด้วย" เรียวปากเล็กเอ่ย

"อื้ม แม่ก็เห็นด้วย" วาวายกมือพูดเสริม ภาระการตัดสินใจจึงมาตกอยู่ที่ใบบัวที่ถูกสายตาของทุกคนกดดัน

"งั้นเริ่มโหวตเลยนะครับ ผม...เห็นด้วย" ไทก้ายกมือยิ้มพูดขึ้น

"ไทก้า ไลลารักไทก้า~" ไลลาเอ่ยขึ้นเสียงใสส่งสายตารักใคร่ไปยังน้องชายตัวเอง

"แม่...เห็นด้วย"

"หม่ามิ๊" ร่างเล็กรีบหันไปโผกอดคนเป็นแม่

"ปะป๊า...ไม่เห็นด้วย" ชายวัยกลางคนเอ่ย ไลลาจึงทำหน้าเบะออกมาตามด้วยเสียงทุ้มนิ่งของแทนไท

"พี่...ไม่เห็นด้วย" สิ้นเสียงแทนไทตอบกลับ ใบหน้าของไลลาก็ยิ่งเบะออกมามากขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่ภาระความกดดันจะถูกส่งไปยังใบบัวที่นั่งเม้มปากแน่นอยู่

"เอาที่หนูคิดเห็นสมควรได้เลยนะลูก ไม่ต้องกลัวว่าแสดงความคิดเห็นแล้วจะมีคนโกรธหรือไม่พอใจ" วาวาพูดขึ้นอย่างเข้าใจในความรู้สึกแฟนลูกชาย

"ใช่ค่ะพี่บัว ไลลาโอเคหมดกับทุกคำตอบเลยนะ อย่ากดดัน" ไลลายิ้มบอกด้วยแววตาแสดงออกมาถึงความจริงใจในคำพูด ใบบัวก็รู้สึกดีขึ้นแต่ก็อดที่จะเหลือบเงยหน้าไปมองยังพ่อแฟนหนุ่มที่นั่งเงียบอยู่ไม่ได้ ธามยิ้มพยักหน้าเพื่อบอกเป็นนัย ๆ ให้ร่างบางสามารถตัดสินทุกอย่างได้เลยตามใจคิด

"บะ บัว...เห็นด้วยค่ะ" สุดท้ายเรียวปากเล็กก็ต้องตัดสินใจบอกออกไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้นพูด

"บัวคิดว่าการได้ออกไปอยู่คนเดียวมันก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน ถ้าเราดูแลตัวเองดี ๆ ทุกอย่างไม่มีอะไรน่ากังวลหรือน่ากลัวเลยค่ะ เพราะบัวเองก็เป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาอยู่หอพักในกรุงเทพตั้งแต่ปีหนึ่ง..."

"...บัวเองโตขึ้นมาก ๆ เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่บ้านกับคุณแม่ บัวเลยคิดว่าถ้าน้องไลลาจะลองได้ใช้เวลาส่วนตัวแล้วโตขึ้นด้วยตัวเอง ก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดีค่ะ" ทันทีที่คนตัวเล็กพูดจบ วาวาที่นั่งฟังอยู่ก็เห็นด้วยกับทุกประการ

"จริงทั้งหมดเลยลูก น้าเองก็เป็นแบบหนูเลย มาอยู่หอเองตั้งแต่ปีหนึ่งต้องห่างไกลบ้านมา" หญิงวัยกลางคนเอ่ยพร้อมกับจ้องมองหน้าแฟนสาวของลูกชายอย่างรู้สึกเอ็นดูเป็นที่สุด ก่อนที่เสียงของไทก้าจะดังขึ้น

"ตกลงเห็นด้วยสาม ไม่เห็นด้วยสอง..."

"...ไลลาสามารถไปอยู่คอนโดได้แล้วใช่ไหมครับ" ไทก้ามองหน้าถามคนเป็นพ่อและพี่ชาย

"อืม/อืม" ทั้งสองก็พยักหน้าตอบกลับอย่างยอมจำนนในผลการโหวต

"กรี๊ดดด หม่ามิ๊ พี่ใบบัว ไทก้า ไลลารักทุกคนมาก ๆ เลย ฮือออ~" แล้วใบหน้าใสก็ฉายรอยยิ้มหวานตาหยีดีใจออกมาโดยมีทุกคนที่นั่งมองท่าทีพวกนั้นอดที่จะยิ้มตามออกมาไม่ได้กับความน่ารักสดใสของหญิงสาววัยยี่สิบ

ในที่สุด...เธอก็ได้ย้ายไปอยู่คอนโดตามที่ต้องการได้แล้ว~

วันต่อมา...

@คอนโดไลลา

พรึบ

เสียงกระเป๋าข้าวของของไลลาถูกพี่ชายตัวสูงจัดการยกเข้ามาวางไว้ภายในห้องก่อนที่เจ้าของดวงตาคมจะเดินไปสำรวจดูนั่นดูนี่ เช็กความปลอดภัยต่าง ๆ ภายในห้องคอนโดขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นกลาง ๆ ของตึก เนื่องจากไลลานั้นค่อนข้างกลัวความสูง คนตัวเล็กจึงเลือกที่จะอยู่ชั้นพอดี ๆไม่ชั้นล่างและก็ไม่ชั้นบนจนเกินไปสำหรับตัวเอง

ตึกตึก...

"ประตูห้องนอนใช้วัสดุยังไม่ค่อยดี" แทนไทเอ่ยพร้อมกับหันไปมองหน้าน้องสาว

"ไหนว่าที่นี่ดีที่สุดแล้ว"

"พี่แทนไท นั่นก็ประตูของบริษัทระดับเดียวกับที่ทำงานให้คอนโดปะป๊าเลยนะ"

"..." คนตัวสูงก็นิ่ง

"เลิกจับผิดที่จะหาทางให้ไลลาไปอยู่คอนโดเครือของบ้านเราได้แล้ว" เสียงหวานบอกคนเป็นพี่

"แล้วทำไมถึงไม่อยากอยู่คอนโดของที่บ้าน"

"ไม่ใช่ว่าไลลาไม่อยากอยู่ แต่คอนโดเครือของบ้านเรามันไม่มีที่ใกล้มหา’ลัยไลลาเลย พี่แทนไทก็รู้นี่" เจ้าของใบหน้าหล่อก็เงียบหันหน้าหนีไปอีกทาง

"ไม่ต้องห่วงน่า..." ว่าแล้ว คนตัวเล็กก็เดินเข้าไปสวมกอดเอวหนาของพี่ชาย

"...ไลลาจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี"

"สัญญาก่อน ว่าจะดูแลตัวเองให้ดีแล้วไม่ไปดื้อหรือซนที่ไหน"

"สัญญา~" เรียวปากบางตอบกลับโดยที่ยังคงกอดเอวแกร่งของคนเป็นพี่อยู่อย่างนั้นโดยมีสายตาเอ็นดูของใบบัวที่ยืนยิ้มมองทั้งสองอยู่

"แล้วจะกลับกันเลยไหม" ไลลาผละออกจากพี่ชายเอ่ยถามขึ้นทำเอาดวงตาคมก้มลงมองหน้าน้อง

"ไล่?"

"ไม่ใช่...ไลลาก็แค่เป็นห่วง เพราะดูเหมือนฝนกำลังจะตก"

"จริงด้วย" ใบบัวพูดขึ้นเมื่อมองออกไปตามที่ไลลาบอก

"อืม งั้นพี่กลับก่อน" แทนไทเอ่ยโดยที่ยังคงแสดงสีหน้าห่วงใยน้องสาวไว้ไม่ปกปิด

"จะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีแน่นอนค้าบโผ้ม!" ใบหน้าเรียวใสเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นตะเบ๊ะใส่คนเป็นพี่สร้างเสียงหัวเราะจากใบบัวที่ยืนมองอยู่

"งั้นพี่ไปแล้ว อย่าลืมล็อกห้องดี ๆ" ปากหนากำชับ

"รับทราบ~"

"ไว้เจอกันนะไลลา" เสียงหวานของใบบัวยิ้มหวานบอกน้องแฟน

"โอเคค่าพี่บัว กลับกันดี ๆ นะคะ" สิ้นเสียงใสเอ่ยบอก ทั้งสองก็พากันเดินออกจากห้องคอนโดราคาแพง ไลลาที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มเดินไปเก็บข้าวของตามปกติด้วยความตื่นเต้นไม่เคยได้ใช้ชีวิตคนเดียวแบบนี้มาก่อน

ครืดดด ~

เสียงโทรศัพท์ของร่างเล็กดังขึ้นทำให้ดวงตากลมโตเหลือบไปมองก่อนจะชะงักไป

เบล

ติ้ด

"ว่าไง~"

(ลงมาหน่อยสิ)

"ฮะ"

(ฉันลืมเอาบัตรมาอะ แล้วคนรักษาความปลอดภัยเขาไม่ให้เข้า ถ้าไม่มีคนลงมารับ)

"อ่อ งั้นรอแป๊บนะ"

(โอเค อยู่ข้างหน้าเลยนะ)

"อื้ม" เสียงหวานขานตอบกลับคนเป็นเพื่อนก่อนจะกดตัดสายรีบเดินออกจากห้องตรงไปยังลิฟต์หรูเพื่อลงไปรับคนด้านล่าง ทว่าในตอนนั้นเอง...

ติ้ง! เสียงลิฟต์คอนโดใจกลางเมืองถูกเปิดออกพร้อมกับดวงตากลมโตที่ชะงักนิ่งไปกับภาพตรงหน้า ภาพของหญิงสาวสวยหุ่นดีกับชายร่างสูงคุ้นเคยที่ยืนอยู่ภายในลิฟต์

"อ้าว น้องไลลา..."