Ep20

หลายวันผ่านไป

หลายวันแล้วที่ฉันอยู่เฝ้าต่อ จากตอนแรกที่ฉันลางานอาคีไว้หนึ่งอาทิตย์ก็ต้องโทรไปขอลาเพิ่มเนื่องจากกำหนดออกจากโรงพยาบาลของต่อมันเลื่อนไปจากเก่าหลายวัน ซึ่งอาคีเองก็ไม่ได้ว่าอะไรไม่ได้ถามไถ่ถึงเหตุผลที่ฉันขอลางานเลยสักคำท่านแค่บอกกับฉันว่าพักผ่อนได้ตามสบาย สบายใจเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาลุยงานต่อ เหมือนท่านกำลังคิดว่าที่ฉันลางานน่ะเพราะกำลังเที่ยวพักผ่อนอยู่ ทั้งที่ความจริงแล้วฉันน่ะกำลังนอนเฝ้าผู้ชายที่ลูกชายท่านเป็นคนกระทืบเขาปางตาย

หลายวันที่ผ่านมาล่ามยังคงไม่ลดละความพยายามเขายังคงกระหน่ำส่งข้อความ กระหน่ำโทรมาหาฉันทุกวันแต่ทว่าฉันก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจไม่คิดที่จะรับสายเขาหรือตอบข้อความเขาด้วยซ้ำและข้อความที่เขาส่งมาหาก็เป็นรูปประโยคเก่า ๆ ที่เขาส่งมาหาฉันทุกวัน อยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับ เรยา กลับมาเธอเจอดีแน่ ส่งมาแค่นี้จริง ๆ ค่ะส่งมาแต่คำเดิม ๆ ตามจิกแรงยิ่งกว่าไก่เสมือนว่าวันวันหนึ่งเขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากโทรจิก ส่งข้อความจิกฉัน

ฉันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาที่อยู่มุมหนึ่งของห้องพักฟื้นขนาดใหญ่ทอดสายตามองไปยังคนบนเตียงที่เพิ่งนอนหลับไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ฉันหลับตาพริ้มลงด้วยความเหนื่อยล้าเพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาน่ะฉันแทบไม่ได้พักเลย ใครบอกกันว่าดูแลคนป่วยมันไม่เหนื่อยฉันขอเถียงขาดใจมันเหนื่อยสายตัวแทบขาดเวลาจะนอนก็แทบไม่มีล้มตัวลงนอนไม่ถึงสิบนาทีพยาบาลก็เข้ามาตรวจนู่นนี่นั่นบ้างหรือบางทีคนตัวโตก็อยากเข้าห้องน้ำสภาพของฉันตอนนี้ไม่อยากจะพูดเลยค่ะว่ามันโทรมแค่ไหน สภาพแทบดูไม่ได้เลยจริง ๆ

หลังจากพักสายตาประมาณสิบนาทีฉันก็ลืมตามองเพดานสีขาวก่อนจะคว้ามือหยิบจับโทรศัพท์มือถือออกมาเล่น

ล่าม?: ลางานนานไปแล้วนะเรยา หัดเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ฉันขมวดคิ้วมุ่นมองข้อความล่าสุดของล่ามที่เพิ่งส่งมาหาฉันเมื่อสองนาทีที่แล้วนี่เองค่ะ

'เป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ' ฉันเค้นหัวเราะกับประโยคนี้ของล่ามการที่ฉันมาอยู่เฝ้าต่อฉันกลายเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบว่ายังงั้นเถอะทั้งที่เขาเป็นคนทำให้ต่อมีสภาพแบบนี้แท้ ๆ แต่ไม่คิดจะโผล่หัวมารับผิดชอบการกระทำของตัวเองสักนิด

ฉันเลิกสนใจข้อความของล่ามกดปิดไลน์แล้วกดเข้าเฟซบุ๊กแทนแต่ทว่าโพสต์แรกที่เด้งขึ้นฟีดก็ทำฉันอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งแล้วค่ะภาพบาดตาบาดใจของชายหญิงคู่นั้น

Mei Ying 2minute

กินข้าวกับใครก็ไม่อร่อยเท่ากับกินข้าวกับแฟน

รูปภาพ

ฉันมองภาพที่เหมยอิงลงอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะกดปิดโทรศัพท์แล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋าตามเดิมเป็นจังหวะเดียวกันที่ต่อตื่นจากการนอนพอดี

"เป็นอะไรครับ ทำไมหน้าเธอไม่ดีเลย" เขาเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร" ฉันตอบปัด ๆ ไปเพราะไม่อยากให้ต่อเซ้าซี้ถามฉันไปมากกว่านี้แล้ว ความรู้สึกน้อยใจเมื่อครู่ที่เห็นเหมยอิงลงภาพคู่กับล่ามมันยังติดตรึงอยู่ในใจไม่หายทั้งที่ฉันย้ำเตือนสติตัวเองอยู่ตลอดว่าอย่าไปสนใจล่ามทว่ามันก็อดที่จะรู้สึกแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ มันโหวงเหวงแปลก ๆ ซึ่งฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาซะเลย

การทำเมินเฉยกับเรื่องที่เรายังคงรู้สึกกับมัน มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

"หิวไหมคะ" และก่อนที่ต่อจะถามอะไรฉันไปมากกว่านี้ฉันเลือกที่จะตัดบทลุกเดินเข้าไปยืนข้าง ๆ เขา

"ยังไม่หิวครับ" ต่อตอบฉันด้วยรอยยิ้ม "ความจริงเรยาไม่จำเป็นต้องมาเฝ้าเขาทุกวันก็ได้นะครับ เขาไม่อยากให้เธอเหนื่อยเลย เห็นเธอเหนื่อยแล้วเขารู้สึกไม่ดีดูขอบตาเธอสิคล้ำหมดแล้ว" ไม่ว่าเปล่าต่อยังใช้นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงที่ใต้ตาฉันเบา ๆ

"ก็เดี๋ยวออกจากโรงพยาบาลต่อก็ซื้อครีมทาใต้ตาให้เรยาสิคะ" ฉันเอ่ยอย่างขบขันเพราะไม่อยากให้ต่อรู้สึกแย่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะคะที่ต่อเอ่ยปากให้ฉันกลับไปไม่ต้องอยู่เฝ้าเขาทั้งที่ตอนแรกเขาเป็นคนเอ่ยปากขอให้ฉันเฝ้าเพื่อเป็นการไถ่โทษ

"เหมาหมดทุกแบรนด์ที่ว่าดีเลยดีไหม"

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งคะเธอ" ต่อหัวเราะเบา ๆ ให้กับคำพูดของฉันก่อนจะวางมือลงบนศีรษะทุยเล็กของฉันแล้วโยกไปมาเบา ๆ แววตาที่ต่อมองฉันมันไม่ใช่แววตาที่เต็มไปด้วยความรักหรือหลงใหลแต่มันเต็มไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูฉัน

"น่ารัก" ต่อเอ่ยชมฉันเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มซึ่งด้านฉันเองก็โค้งศีรษะรับคำนั้นอย่างไม่คิดจะปฏิเสธ

"แถมสวยและรวยมาก" ฉันต่อประโยคให้ต่อ

"จ้า" ตามติดมาด้วยเสียงประชดประชันของต่อก่อนที่เราจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

อย่าง ๆ น้อยการที่ฉันอยู่กับต่อมันก็ทำให้ฉันไม่ต้องเหนื่อยใจเหมือนกับการที่ต้องอยู่กับใครคนนั้น ที่ฉันต้องเหนื่อยทั้งกายและใจ

หนึ่งอาทิตย์ไล่หลังต่อก็ได้ออกจากโรงพยาบาลซึ่งหลังจากนี้จะเป็นพ่อกับแม่ของต่อที่รับหน้าที่ดูแลเขาต่อจากฉัน ฉันไม่รู้ว่าต่อเขาคุยกับพ่อและแม่เขาว่ายังไงพ่อกับแม่ของเขาถึงได้ไม่พูดอะไรเลยกับการที่เขาต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้

หลังจากส่งต่อกลับบ้านแล้วฉันก็กลับมาทำงานตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติน่าจะเป็นตัวฉันที่ตั้งแต่เดินเข้ามาในบริษัทก็รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณฉันรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าวันนี้การกลับมาทำงานวันแรกในรอบหลายวันที่หยุดไปของฉันเหมือนกำลังจะเจอเรื่องไม่ดีอยู่ แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังคงคิดในแง่ดีว่าคงไม่มีอะไรเพราะเมื่อกี้ฉันเจอคุณอาคีด้านล่างท่านบอกกับฉันว่าล่ามน่ะไม่เข้าบริษัทหลายวันแล้ว

ฉันเดินตามทางมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองแต่ไม่ทันที่ฉันจะได้วางกระเป๋าที่กำลังสะพายอยู่ด้วยซ้ำแขนของฉันก็ถูกกระชากอย่างแรงด้วยฝีมือใครบางคนที่คนเป็นพ่อเขาเพิ่งบอกกับเองฉันว่าไม่ได้เข้ามาที่บริษัทหลายวันแล้ว

ล่ามกระชากแขนฉันแล้วลากฉันมาที่ห้องทำงานของเขาเหวี่ยงตัวฉันอย่างแรงจนตัวฉันกระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานเขาอย่างจังความเจ็บตรงสะโพกเล่นพล่านจนฉันต้องร้องโอดโอยออกมาด้วยใบหน้าเหยเก

"โอ้ย"

"โผล่หัวมาได้แล้วเหรอ หายหัวไปกกกับตัวผู้ที่ไหนมาล่ะ"