Ep19

ล่าม?: เรยา

?️ฉัน: ทำไมไอ้ล่าม

ล่าม?: อย่าให้กูเจอนะมึง

ล่ามส่งข้อความมาขู่ฉันตบท้ายด้วยการส่งอิโมจิหน้าโกรธควันออกหูมา

?️ฉัน: คนแบบมึงก็ดีแต่ข่มเหงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างฉันนั่นแหละไอ้ควาย

ฉันส่งข้อความตอบกลับล่ามด้วยความเดือดดาลด้วยถ้อยคำหยาบคายในแบบที่ฉันไม่เคยพูดกับมันเลยสักครั้ง

ล่าม?: อย่าให้กูเจอ

ฉันเบะปากให้กับข้อความของล่ามก่อนจะกดปิดเสียงโทรศัพท์ กดปิดแจ้งเตือนทางไลน์ของมันจากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเดินกลับเข้ามาหาคนป่วยที่นอนดูทีวีอยู่

"ต่อเป็นภาระให้เรยาลางานรึเปล่า เรยากลับไปทำงานดีไหมต่อรู้สึกไม่ดียังไม่รู้" พอเห็นว่าฉันเดินกลับมาในห้องต่อที่นอนอยู่ก็หันมามองเอ่ยพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก "ต่อกลัวว่าเรยาจะมีปัญหากับเจ้านาย"

"คิดมาก เจ้านายเราเป็นเพื่อนของพ่อเราเองท่านไม่กล้าไล่เราออกหรอก เพราะเรามันหลานรัก" ฉันฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยให้ต่อไปหนึ่งกรุบเพื่อให้เขาคลายกังวลเลิกคิดมากเรื่องที่ฉันลางานมาเฝ้าเขา "อีกอย่างเราเต็มใจมาเฝ้าเธออยากไถ่โทษที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้"

"ขอบคุณครับพยาบาลจำเป็น" ต่อพูดแบบยิ้ม ๆ ก่อนจะพยักพเยิดไปทางกระเช้าผลไม้ที่ฉันหิ้วติดมือมาให้เขา "เราอยากกินผลไม้พยาบาลจำเป็นช่วยปอกให้คนไข้กินหน่อยนะครับ"

"ได้สิคะคุณคนไข้" ฉันกับต่อยิ้มขำให้กับบทสนทนาของเราก่อนที่ฉันจะเดินไปหยิบผลไม้นำไปล้างแล้วนำกลับมาปอกให้ต่อกิน

อยู่กับต่อฉันไม่รู้สึกอึดอัดเลยค่ะ สมองของฉันไม่ว่างให้ได้คิดเรื่องของล่ามเลยเพราะต่อน่ะชวนฉันคุยเก่งมากหาเรื่องตลกมาเล่าให้ฉันฟังจนฉันขำไปกับเรื่องเล่าของเขา

จากวันนั้นที่ฉันมาเยี่ยมต่อวันนี้ก็นับเป็นเวลาสี่วันแล้ว อาการของต่อก็ดีขึ้นตามลำดับอีกไม่กี่วันก็สามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ส่วนขาของต่อที่เดี้ยงอยู่ก็คงต้องใช้ไม้เท้าช่วงพยุงไปก่อนจนกว่าต่อจะกลับมาเดินได้ตามปกติ

พอได้ใช้ชีวิตอยู่กับต่อยี่สิบสี่ชั่วโมงเป็นเวลาหลาย วันความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยมีให้กันก็หวนกลับมา อย่างที่ฉันเคยบอกนั่นแหละค่ะว่าถ้าตอนนั้นต่อไม่หายไปจากชีวิตของฉันแฟนของฉันยังไงก็คือเขา และการที่ฉันตัดสินใจจะคบกับใครสักคนเป็นแฟนนั่นก็หมายความว่าฉันต้องมีความรู้สึกกับคนคนนั้นพอสมควร การได้กลับมาคุยกับต่อ การได้กลับมาเจอกันมันก็เหมือนฉันได้ปลดล็อกอะไรหลาย ๆ อย่างในสิ่งที่ฉันสงสัยกับตัวของเขา ความรู้สึกที่เคยมีให้มันก็ยังคงหลงเหลืออยู่ถึงไม่มากเหมือนตอนแรกแล้วก็ตาม

ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ต่อก็ยังคงเป็นต่อ เป็นคนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดไม่ต้องกังวล ไม่ต้องคิดมาก เป็นตัวของตัวเองในแบบที่ฉันเป็น

"เรากลับมาคุยกันดีไหมครับเธอ" มือของฉันที่กำลังเช็ดตัวให้ต่ออยู่หยุดชะงักโดยอัตโนมัติฉันมองสบตาต่ออย่างไม่เชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ "เขาว่าเขายังรู้สึกกับเธออยู่ ถ้าเขาอยากกลับมาคุยกับเธออีกครั้งเธอจะรังเกียจไหม" ต่อพูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอนส่งสายตาออดอ้อนมาให้เสมือนว่าต้องการให้ฉันใจอ่อน

ฉันมองหน้าต่อนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ขบคิดกับตัวเองอยู่ในใจว่าฉันจะเอายังไงต่อดี

"ได้ดิ เราจะรังเกียจเธอทำไม" ส่วนหนึ่งที่ฉันตัดสินใจแบบนี้เหตุผลหลัก ๆ ก็น่าจะมาจากล่ามผู้ชายมักมากในกามคนนั้นที่ฉันไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวด้วยอีกต่อไป ผู้ชายที่มั่นใจนักหนาว่าฉันจะไม่มีใครตามคำที่เขาสั่ง ผู้ชายคนนั้นฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าล่ามรู้ว่าฉันตัดสินใจคบกับต่อเขาจะว่ายังไง "แต่เปลี่ยนจากคุยเป็นคบได้ไหม"

ต่อเบิกตาโพลงมองฉันก่อนจะเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

"จริงเหรอ เธอจะคบกับเขาอีกเหรอ"

"อืม เราจะคบกับเธอ"

********

อีกด้าน

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มีชื่อว่าล่ามเดินเข้ามาในห้องทำงานของพ่อตัวเองด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์พลางผลักประตูห้องทำงานพ่อเข้าไปอย่างไร้มารยาท

พลั่ก

ปัง

ภาคีที่นั่งทำงานอยู่ก็เงยหน้ามองต้นตอของการเกิดเสียงดังก่อนจะทำหน้าเอือมระอาใส่เมื่อรูัว่าเป็นใครที่เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเขาอย่างไร้มารยาท

"หัดเคาะประตูบ้าง"

"ผมไม่เคาะ" ล่ามตอบกลับคำพ่อทันทีก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่นั่งทำงานอยู่เท้าแขนทั้งสองค้ำไปกับโต๊ะทำงานโน้มหน้าจ้องมองพ่อตัวเองตาเขม็ง

"เรยาลางานไปไหนพ่อรู้ไหม" เป็นเวลาเกือบอาทิตย์แล้วที่เขาติดต่อเพื่อนสาวคนสนิทไม่ได้ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้น ตั้งแต่วันที่เรยาหนีเขาไปเขาทั้งกระหน่ำส่งข้อความหา ทั้งกระหน่ำโทรหาก็ไม่สามารถติดต่อหญิงสาวได้ ไปหาที่ห้องเธอก็ไม่อยู่ถามเจ้าหน้าที่คอนโดเขาก็บอกว่าไม่เห็นเธอกลับห้องมาหลายวันแล้ว เขาตามหาหญิงสาวจนหัวหมุนแต่ทว่าก็ไร้วี่แววของเธอนั่นยิ่งทำให้ล่ามกระวนกระวายใจอย่างหนักและอารมณ์เสียไม่น้อยที่เรยากล้าหนีเขาไปแบบนี้ ล่ามรู้เพียงแค่ว่าหญิงสาวได้โทรมาลางานกับผู้เป็นพ่อหนึ่งอาทิตย์เท่านั้นนอกนั้นเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหญิงสาวที่หายหน้าหายตาไปเลย

"ไม่รู้" ภาคีตอบลูกอย่างไม่คิดจะสนใจอาการกระวนกระวายของลูกชายสักนิด ก้มหน้าทำงานต่อราวกับล่ามเป็นเพียงธาตุอากาศเป็นเพียงมลพิษเท่านั้น

"จะไม่รู้ได้ไงพ่อเป็นคนให้เธอลางานอีกทั้งพ่อก็เป็นเจ้านายของเธอ" ยิ่งได้ยินคำตอบของพ่อล่ามก็ยิ่งโวยวายหนักขึ้นไปอีกพ่อคือความหวังเดียวของเขา คือคนที่จะให้คำตอบเขาได้ว่าเรยาหนีไปอยู่ที่ไหน

"ก็กูไม่ได้ถาม"

"แล้วทำไมพ่อไม่ถามล่ะ ตอนเธอโทรมาลางานพ่อไม่ถามเธอเลยหรือไงเป็นเจ้านายลูกน้องประสาอะไรพนักงานลางานเป็นอาทิตย์ไม่คิดจะถามหาเหตุผล"

"ก็กูไม่ชอบเสือก"

ภาคีตอบลูกชายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งมองใบหน้าลูกชายเพียงคนเดียวด้วยสายตาเย้ยหยันไอ้ท่าทางเหมือนหมาบ้าแบบนี้ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าเพราะอะไรอย่าลืมสิว่าเขาเคยอาบน้ำร้อนมาก่อนและกว่าที่เขาจะหยุดอยู่กับดารกาภรรยาอันเป็นที่รักเขาก็เคยสุดมาก่อนเช่นกันให้จัดอันดับบุลคคลที่โคตรระยำเขาเองก็คงเป็นหนึ่งในนั้นแต่ ณ ปัจจุบันเขาน่ะเป็นสามีดีเด่นไปแล้ว

"แต่พ่อก็ควรถามไง"

"แล้วมึงจะกระวนกระวายใจทำไมหนูเรยาเขาจะลางานไปไหนมันก็เรื่องของเขาไหม มึงเป็นใครเป็นแค่เพื่อนไม่ใช่ผัวเขาสักหน่อย"

"........." เจอประโยคนี้ของคนเป็นพ่อเข้าไปล่ามถึงกับพูดอะไรไม่ออกเขาสงบปากสงบคำแต่ทว่าสายตายังจดจ้องอยู่ที่ผู้เป็นพ่ออยู่

"ไว้เป็นผัวหนูเรยาเมื่อไหร่ค่อยมาโวยวายแบบนี้นะ" ภาคีเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ปรายตามองผู้ร้ายปากแข็งอย่างล่ามด้วยความระอา

ก็แค่พูดว่าชอบผู้หญิงที่ชื่อ เรยา มันยากตรงไหน ทำปากแข็งอยู่ได้น่ารำคาญจริง ๆ

"แล้วใครบอกว่าผมไม่เป็น" ล่ามที่เพิ่งหาเสียงตัวเองเจอเอ่ยพูดออกมา

"เป็นอะไรเป็นเพื่อนน่ะเหรอ" ล่ามชักสีหน้าใส่เมื่อพ่อเอาแต่ย้ำสถานะเขากับเรยาไม่หยุดก่อนจะเอ่ยตอบพ่อกลับด้วยเสียงดุดันว่า

"เป็นผัว"