Ep21

"โอ้ย"

"โผล่หัวมาได้แล้วเหรอ หายหัวไปกกกับตัวผู้ที่ไหนมาล่ะ" หลังจากที่ล่ามเหวี่ยงตัวฉันจนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเขาอย่างจังเขาก็พ่นคำถามอยาบคายใส่ฉันโดยไม่สนใจสักนิดว่าตอนนี้ฉันมีสีหน้าแบบไหนเจ็บไหมกับสิ่งที่เขาทำเมื่อกี้

ล่ามโน้มตัวลงมาหาฉันที่ยืนทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวดอยู่ เขากังขังฉันไว้ด้วยวงแขนแกร่งทั้งสองข้างไม่เว้นช่องว่างให้ฉันได้หนีไปไหน

ฉันพยายามตั้งสติข่มความเจ็บของตัวเองไว้เงยหน้าสบตากับคนบ้าที่ลากฉันมาด้วยอารมณ์เดือดดาลเชิดหน้าตอบล่ามอย่างไม่นึกเกรงแววตาดุดันที่มองมาสักนิด

"ฉันจะไปนอนกกกับผู้ชายคนไหนมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ" ฉันถามเขาพลางเลิกคิ้วอย่างยียวนไล่สายตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาเรียบนิ่ง

"เรยา" ล่ามตะเบ็งเสียงเรียกชื่อฉันเสียงดังลั่นอย่างสุดจะกลั้นอารมณ์เดือดดาลที่กักเก็บไว้รอวันระเบิดอยู่หลายวัน

"เลิกบ้าได้สักทีเถอะล่าม เป็นบ้าอะไรนักหนา ไอ้อาการเหมือนหมาที่เป็นอยู่น่ะมันเกิดจากอะไร ที่โวยวายใส่ฉันจะเป็นจะตายโทรจิกยิ่งกว่าไก่ นายหึงฉันใช่ไหม" ฉันถามล่ามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"ฉัน ไม่ ได้ หึง เธอ" ล่ามเน้นช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำเหมือนกำลังย้ำเตือนสติของฉันว่าเขาไม่ได้หึงหวงฉันเหมือนที่ฉันเข้าใจ

"ไม่ได้หึงก็เลิกทำแบบนี้สักที เลิกเป็นบ้าแล้วเป็นคนที่มีเหตุผลเหมือนคนอื่นเขาบ้างเถอะล่าม"

"ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเธอหายไปไหน หายไปอยู่กับใครถึงได้ลางานนานขนาดนี้หรือว่าเธอไปกกอยู่กับไอ้หน้าอ่อนนั่นจริง ๆ" เขาจ้องหน้าฉันก่อนจะไล่สายตามองร่างกายฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเหมือนเขากำลังสำรวจร่างกายของฉันว่ามีอะไรผิดแปลกไปจากเก่ารึเปล่า "ดูโทรมไปเยอะเลยนะหายไปจัดหนักกันมาล่ะสิ"

"ล่าม" ฉันตวาดใส่เขาที่เอาแต่พ่นถ้อยคำดูถูกใส่ฉันไม่หยุด ไม่คิดเลยว่าเขาจะเหยียดหยามฉันได้ขนาดนี้ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมาเขาจะไม่รู้เลยเหรอว่าฉันเป็นคนแบบไหน ฉันมองล่ามด้วยสายตาตัดพ้อปนผิดหวังโดนคนตรงหน้าพ่นวาจาดูถูกไม่หยุดก็ทำให้ฉันอ่อนแอได้เหมือนกัน ฉันพยายามข่มน้ำตาไม่ให้มันไหลลงมาจนขอบตาฉันร้อนผ่าวไปหมด ฉันจะไม่มีทางร้องไห้ออกมาต่อหน้าล่าม ฉันจะไม่มีทางร้องไห้ต่อหน้าเขาต่อให้ใจฉันมันจะแหลกเหลวกับคำพูดของเขามากเท่าไหร่ก็ตาม ฉันจะไม่มีวันเสียน้ำตาให้กับผู้ชายคนนี้อีก

"ทำไม" ล่ามเลิกคิ้วถามฉัน "ฉันพูดผิดตรงไหนก่อนออกจากบ้านมาทำงานเธอไม่ส่องกระจกดูสภาพตัวเองบ้างเหรอ สภาพเหมือนคนโดนรุมโทรมมาก็ไม่ปาน"

เพียะ

ความอดทนฉันขาดสะบั้นฉันฟาดฝ่ามือลงบนแก้มสากของล่ามอย่างจัง

"หยุดพูดจาดูถูกกันสักที"

"ทำไมฉันจะดูถูกเธอไม่ได้ง่ายกับฉันไม่พอยังถ่างขาไปนอนแบให้คนอื่นเอาอีก ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันไม่มีค่าอะไรเลย"

เหมือนมีดปักลงมากลางใจฉันซ้ำ ๆ เยื่อบาง ๆ ภายใต้ผิวหนังข้างซ้ายบีบรัดกันแน่นจนรู้สึกปวดหนึบ ฉันกำหมัดแน่นข่มความรู้สึกเสียใจของตัวเองไว้จนเนื้อตัวฉันสั่นเทา

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ การที่ฉันไปนอนแบให้ใครเอามันเกี่ยวกับนายตรงไหน เราเป็นอะไรกันถามหน่อยนายถึงจะเป็นจะตายขนาดนี้ เราเป็นแค่เพื่อนกันปะ"

"แต่เธอเป็นของของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ไปนอนเอากับใครทั้งนั้น" มือหนากำรอบแขนฉันแน่นตอนพูดประโยคเมื่อกี้ออกมาล่ามจ้องมองฉันด้วยแววตาแข็งกร้าว

"ฉันไม่ใช่ของของนาย" ฉันสวนล่ามกลับทันทีบอกย้ำให้เขาได้เข้าใจว่าฉันไม่ได้เป็นสิ่งของอย่ามายัดเยียดสถานะของเล่นให้ฉัน

"เธอใช่ตั้งแต่ย่างกรายเข้ามาในชีวิตฉันแล้วเรยา" ล่ามตอบฉันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เธอเป็นของฉันตั้งแต่วันที่เธอย่างเข้ามาในชีวิตของฉันแล้ว" ฉันกับล่ามเราจ้องตากันแบบไม่มีใครยอมใครคำพูดของเขาทำฉันนั่งงันไปอย่างคนไปไม่เป็น

'ฉันเป็นของเขาตั้งแต่ก้าวมาในชีวิตเขาอย่างนั้นเหรอ' เหอะเป็นคำพูดที่ฟังดูตลกชะมัด ถ้าฉันเป็นของเขาตั้งแต่ตอนนั้นแสดงว่านั่นคือความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตและถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่พาตัวเองมาพัวพันกับคนพวกนี้เลย คนพวกนี้ที่รวมถึงคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยนับฉันเป็นเพื่อนเลยสักครั้ง

"หลายครั้งที่พวกฉันผลักไสเธอ แต่เป็นเธอทั้งนั้นที่ดันทุรังมาอยู่ตรงนี้เป็นหมากในเกมของพวกฉัน"

ย้อนกลับเมื่อสี่ปีที่แล้ว

ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีที่แล้วที่ล่ามกับเพื่อน ๆ ได้ช่วยชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งจากพวกนักเลงหัวไม้ที่พยายามลากเธอไปข่มขืน ผู้หญิงคนนั้นก็คือ เรยา หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

หลังจากช่วยชีวิตเรยาจากพวกนักเลงได้สำเร็จหญิงสาวก็เอาแต่ตามตื๊อล่ามกับเพื่อน ๆ ไม่เลิกเนื่องจากหญิงสาวอยากจะเป็นเพื่อนกับคนพวกนี้เพราะชีวิตในรั้วมหาลัยไม่มีใครอยากจะเป็นเพื่อนกับหญิงสาวคนนี้เลยสักคนเธอใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวจนกระทั่งมาเจอกับล่ามและเพื่อน ๆ เธอซาบซึ้งใจที่คนพวกนี้ช่วยเธอจากพวกนักเลงเลยคิดอยากจะเป็นเพื่อนกับพวกเขา เรยาตามตื๊อล่ามกับเพื่อนอยู่นานจนพวกเขายอมใจอ่อนยอมรับเธอมาเป็นสมาชิกด้วยอีกคน แต่ทว่าเรยาไม่เคยล่วงรู้เลยว่าเหตุผลจริง ๆ ที่คนพวกนี้ยอมรับเธอเข้าแก๊งค์ไม่ใช่เพราะเธอตามตื๊อจนน่ารำคาญ แต่เป็นเพราะเกมเดิมพันที่พวกเขาตั้งขึ้นต่างหากถ้าเกิดล่ามเผด็จศึกเรยาได้จนสำเร็จในเวลาที่เพื่อนกำหนดไว้ล่ามก็จะได้รับเงินเป็นการตอบแทน ซึ่งตอนนั้นล่ามตอบตกลงเพราะนึกสนุกกับเกมที่เพื่อนตั้งขึ้นเด็กอายุเพียงยี่สิบปีที่ไม่ได้คิดไตร่ตรองเรื่องนั้นอย่างรอบคอบตอบตกลงเพื่อนอย่างง่ายดาย แต่ทว่าเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ก็ไม่มีทีท่าว่าล่ามจะเผด็จศึกเรยาได้สักที เพราะว่าล่ามน่ะเกิดตกหลุมรักรุ่นน้องสาวที่ชื่อว่า เหมยอิง เกมเดิมพันพวกนั้นเลยถือว่าเป็นโมฆะแต่การเป็นเพื่อนกับเรยาก็คงดำเนินมาเรื่อย ๆ จนถึงปัจจุบัน

และสิ่งที่ล่ามทำกับเรยา ณ ปัจจุบันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเกมเดิมพันเมื่อครั้นอดีตทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกิดจากความรู้สึกจริง ๆ ที่เขามีต่อเธอ ความรู้สึกที่ซุกซ่อนไว้ภายใต้ก้นบึ้งของหัวใจโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว....