Ep22

ความรู้สึกจุกอกเล่นงานจนฉันแทบทรงตัวไม่อยู่กับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้จากปากของล่าม

'หลายครั้งที่พวกฉันผลักไสเธอ แต่เป็นเธอทั้งนั้นที่ดันทุรังมาอยู่ตรงนี้เป็นหมากในเกมของพวกฉัน' คำพูดของล่ามมันดังก้องอยู่ในโสตประสาท ดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังย้ำเตือนให้ฉันฟังว่าสิ่งที่ฉันได้ยินมันคือเรื่องจริง ย้ำเตือนให้ฉันอยู่กับความเป็นจริงว่าที่ผ่านมามันเป็นเพียงมิตรภาพจอมปลอมแค่นั้นที่พวกเขาเปิดทางให้ฉันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาไม่ใช่เพราะอยากมีฉันเป็นเพื่อนแต่เป็นเพราะพวกเขาอยากเล่นเกมโดยมีฉันเป็นหมากอย่างนั้นเหรอ ทำไมพวกเขาถึงได้ใจร้ายกับฉันจัง ทำไมพวกเขาถึงใจร้ายกับฉันได้ถึงเพียงนี้

เวลาถึงสี่ปีเชียวนะที่ฉันเป็นเพื่อนกับพวกเขามันใช่เวลาน้อย ๆ เสียที่ไหนฉันเทใจให้เพื่อนหมดหน้าตักแล้วสิ่งที่ฉันได้รับมันสมควรแล้วเหรอ ในขณะที่ฉันมองทุกคนเป็นเพื่อนรัก พวกเขามองฉันเป็นอะไรกันเป็นสิ่งของ เป็นสิ่งไม่มีค่าอย่างนั้นใช่ไหม

ฉันกัดริมฝีปากที่สั่นระริกของตัวเองแน่นจนเลือดซึมน้ำตาของฉันเอ่อคลอเบ้าพยายามอย่างหนักแล้วที่จะไม่ร้องไห้ออกมาแต่ทว่าสิ่งที่ได้รับรู้มันหนักหนาเกินไป มันเกินที่ฉันจะรับไหวความรู้สึกของฉันมันพังทลายพังยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี

ฉันใช้มือค้ำไปกับโต๊ะเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ทรุดลงไปนั่งกับพื้นเนื่องจากตอนนี้เรี่ยวแรงของฉันมันล่าถอยแทบจะทรงตัวไม่อยู่ด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้มองล่ามสายตาของฉันก้มมองแค่ปลายเท้าของตัวเองเท่านั้น ฉันไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของฉัน ไม่อยากเห็นสายตาดูถูกของล่ามที่มองมา

"ฮึก" พยายามข่มเสียงสะอื้นไห้ของตัวเองเอาไว้แต่ทว่าสุดท้ายมันก็ดังเล็ดลอดออกมาอย่างสุดจะกลั้นอยู่ดี "ความรู้สึกของฉันเป็นของเล่นของพวกนายหรือไงกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมามันแค่มิตรภาพจอมปลอมที่พวกนายหยิบยื่นให้ฉันใช่ไหม" ฉันเอ่ยถามล่ามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือฟังแทบไม่เป็นศัพท์โดยที่สายตาของฉันยังคงจดจ่ออยู่ที่เดิมนั่นก็คือปลายเท้าของตัวเอง

"ช่วยไม่ได้" น้ำเสียงทุ้มที่ตอบกลับมาดูไม่ได้สำนึกกับสิ่งที่ทำสักนิดแถมยังยักไหล่อย่างสบายใจไม่แยแสต่อสิ่งใดเลย "เรื่องมันเป็นอดีตเธอจะไปใส่ใจทำไมเรยา มันเป็นแค่เกมพนันในอดีตตอนนี้ไอ้พวกนั้นมันก็รับเธอเป็นเพื่อนจริง ๆ รับเธอเป็นเพื่อนอย่างจริงใจเรื่องในอดีตเธอควรปล่อยมันไปเธอควรโฟกัสที่ปัจจุบันดีกว่าไหมเรยา" เมื่อเห็นว่าฉันสะอื้นหนักด้วยความเสียใจล่ามที่จากตอนแรกดูจะไม่ใส่ใจก็อธิบายขยายความถึงเรื่องนี้เพิ่มมากขึ้น 'มันเป็นอดีต' เขาบอกว่าเรื่องนี้มันเป็นอดีตไปแล้วแล้วทำไมเขาถึงต้องเอาเรื่องในอดีตที่ฉันไม่รู้มาพูดให้ฉันเจ็บปวดด้วย ทำไมเขาต้องขุดเรื่องนี้มาพูด พูดเพราะโมโหหรือพูดเพราะอยากให้ฉันเจ็บปวดกัน ความรู้สึกที่มันพังฉันจะต่อให้มันกลับมาเหมือนเดิมได้ยังไง ฉันรักเพื่อนของฉันมากนะแล้วจากนี้ล่ะฉันจะมองหน้าพวกมันยังไงปั้นหน้าทำเหมือนไม่เคยล่วงรู้เรื่องนี้ต่อไปหรือถอยห่างออกมาจากพวกนั้นดี

แล้วถ้าสมมติเรื่องนี้มันเป็นแค่เรื่องในอดีตและในปัจจุบันตอนนี้พวกนั้นเห็นฉันเป็นเพื่อนจริง ๆ ฉันมองที่ปัจจุบันได้ไหม ฉันยังอยากมีพวกมันเป็นเพื่อนไปตลอดนะถึงแม้จุดเริ่มต้นคนพวกนั้นจะไม่ได้เห็นฉันเป็นเพื่อนเลยก็ตาม

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันยกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าจนหมดก่อนจะเงยหน้าสบตากับล่าม วินาทีที่ฉันสบตากับล่ามทำฉันชะงักไปชั่วครู่กับแววตาของเขาที่มองฉันอยู่แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

รู้สึกผิดอย่างนั้นเหรอ เหอะ เขาจะมารู้สึกผิดทำไมกันก็เป็นเขาทั้งนั้นที่พูดให้ฉันเสียใจ ก็เป็นเขาทั้งนั้นที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่ขนาดนี้ แล้วตอนนี้ทำมาเป็นรู้สึกผิดเนี่ยน่ะนะตลกว่ะ

"ขอตัว" ฉันเอ่ยเรียบนิ่งทำท่าจะเดินออกมาจากตรงนั้นแต่ทว่าล่ามกลับคว้าแขนฉันไว้ซะก่อน

"จะไปไหนใครอนุญาตให้เธอไป"

"อ๊ะ" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อโดนล่ามกระชากอย่างรุนแรงอีกครั้งส่งผลให้ความเจ็บตรงที่เก่ามันเพิ่มทวีคูณขึ้นไปอีกจนฉันต้องเบ้หน้าออกมา

"ฉันยังคุยกับเธอไม่จบเธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" แววตารู้สึกผิดเมื่อคู่มลายหายไปเหลือทิ้งไว้แค่แววตาแข็งกร้าวที่สามารถทึงเนื้อฉันออกมาเป็นชิ้น ๆ ได้

"อะไรนักหนาล่าม" ฉันตีหน้าไม่พอใจใส่รู้สึกเจ็บซี่โครงจนแทบจะทรงตัวไม่ไหวแต่คนกระทำดูจะไม่สนใจอาการเจ็บปวดของฉันสักนิดยังคงกระชากตัวฉันให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างคนเอาแต่ใจ

"เธอยังไม่ได้ตอบคำตอบของฉันเลยนะเรยาว่าที่เธอหายไปน่ะเธอหายไปไหน หายไปกับใคร งานการไม่รู้จักทำหัดเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเห็นว่าพ่อฉันถือหางแล้วเธอจะทำยังไงก็ได้ยังงั้นใช่ไหม"

"อยากจะพูดอะไรก็พูดเถอะอธิบายกับคนแบบนายพูดอธิบายให้หมาฟังซะดีกว่า" ฉันฟาดฟันกับล่ามทางสายตาแบบไม่มีใครยอมใคร ล่ามกดฟันกรอดบีบแขนฉัน

"ไปเริงร่ากันอยู่ที่ผับไม่พอยังเสนอหน้าไปกกกับมันอยู่เป็นเดือน โดนมันเอาไปกี่ครั้งแล้วล่ะเซ็กส์ของมันถึงใจเหมือนตอนที่ฉันกระแทกเธอไหม"

เพียะ

"นายนี่มันเกิดมารวยซะเปล่า ๆ แต่การกระทำต่ำทรามยิ่งกว่าสัตว์ ถามจริงอายคนเร่ร่อนข้างถนนที่เขามีความเป็นคนมากกว่านายไหม เกิดมาทั้งทีแทนที่จะทำตัวดี ๆ ให้สมกับเป็นลูกเศรษฐีใหญ่แต่นี่อะไร" หลังตบหน้าล่ามฉันพูดประโยคร่ายยาวออกมาอย่างเหยียดหยามเขาด้วยความโมโหพลางไล่สายตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช "ความคิด การกระทำ และคำพูดเหมือนสัตว์เดรัจฉานกลับชาติมาเกิดก็ไม่ปาน"

"เรยา"ล่ามตะเบ็งเสียงเรียกชื่อฉันเสียงดังลั่นบีบแขนฉันทั้งสองข้างแน่นตัวเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธกับคำด่าทอของฉัน ล่ามในตอนนี้สามารถฆ่าฉันให้ตายตอนนี้เลยก็ว่าได้แต่ฉันไม่กลัวเขาหรอกนะคะฉันจะทำให้เขารู้ว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่สามารถพูดจาให้คนอื่นเจ็บได้ แต่คนอื่นก็สามารถพูดจาให้เขาเจ็บได้เหมือนกัน

"ฉันจะบอกอะไรให้นายรู้ไว้นะล่ามว่าต่อน่ะไม่ใช่คนอื่น"

"........." ฉันเหยียดยิ้มมองล่ามที่นิ่งงันไป

"เขาคือแฟนของฉัน อ๊ะ กรี๊ดดด"

ไม่ทันที่ทันจะพูดจบล่ามก็ผลักฉันให้นอนไปกับโต๊ะทำงานของเขาก่อนที่เขาจะใช้มือตึงแขนทั้งสองข้างเอาไว้โน้มหน้าลงมาหาใบหน้าของล่ามแดงก่ำด้วยความโกรธ

"แฟนเหรอมันเป็นแฟนเหรอ" ล่ามถามฉันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "งั้นลองโดนฉันเอาหน่อยแล้วกันเผื่อมันจะตอกย้ำให้เธอจำได้ว่าใครเป็น ผัว ของเธอ"