Ep31

นับเป็นเวลาหลายเดือนที่เรยาหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากวันนั้นที่บ้านของเธอถามใครก็ไม่ใครรู้ว่าเธอหายไปไหน ไม่มีใครทราบถึงการหายไปครั้งนี้ของเธอและไม่มีใครติดต่อเธอได้สักคน เธอหายไปราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เลย

หลายครั้งที่ผมพยายามตามหาแต่ทว่าก็หาเธอไม่เจออยู่ดี วานให้เพื่อน ๆ ช่วยตามหาอีกแรงก็ยังไม่ได้เรื่องได้ราว ถามเจ้านายของเธอที่มีศักดิ์เป็นของพ่อผมรายนั้นยิ่งแล้วใหญ่ปิดปากเงียบกริบไม่ยอมพูดอะไรจนบางครั้งผมก็นึกหมั่นไส้ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อผมป่านนี้ผมคงหาอะไรสักอย่างมาง้างปากท่านให้พูดความจริงแล้ว

ถามครอบครัวเรยาก็ไม่มีใครทราบบอกแค่ว่าเธอทิ้งจดหมายไว้บอกแค่ว่าไปเที่ยวพักผ่อนแต่ไม่ได้ระบุสถานที่ว่าไปที่ไหนแถมครอบครัวของเรยายังบอกกับผมอีกว่าไม่ต้องเป็นห่วงไปเรยาสบายใจเมื่อไหร่เดี๋ยวก็กลับมา

ทุกคนดูไม่ทุกข์ร้อนกับการหายตัวไปของเรยาสักนิดในขณะที่ตัวผมทุรนทุรายจนอยู่ไม่ติด กินไม่ได้ นอนไม่หลับกระวนกระวายใจคิดไปต่าง ๆ นานา

ใจผมมันกลัวไปหมดกลัวว่าการหายไปครั้งนี้ของเรยาเธอจะไปกกอยู่กับไอ้เวรหน้าอ่อนที่เธอเรียกว่าแฟนนั่น เพราะถ้าขืนว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ ผมไม่มีทางยอมแน่ เรยาเธอเป็นของผม เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปเป็นของใครนอกจากผมอีกแล้ว

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมต้องเข้าบริษัทมาทำงานมันเป็นอะไรที่ผมเบื่อมาก ผมไม่อยากจะมาทำงานเลยด้วยซ้ำอยากจะออกไปตามหาเรยามากกว่านั่งจมอยู่กับกองเอกสารกับผู้คนที่แสนน่าเบื่อหน่ายพวกนี้ ตั้งแต่เรยาหายไปเรียกได้ว่าไม่มีใครหน้าไหนเข้าหน้าผมติดสักคนโดนผมเหวี่ยงใส่ทุกรายไม่เว้นแม้แต่เหมยอิงผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผมที่มักจะตามจิกผมเหมือนไก่ งี่เง่า เอาแต่ใจจนผมรำคาญ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือผู้หญิงที่ชื่อว่าเรยา เรยาคนเดียวเท่านั้น

ลิฟต์เปิดออกผมรีบตรงดิ่งมายังห้องทำงานของพ่อทันทีเพื่อถามข่าวคราวของเรยาเผื่อว่าพ่อจะใจอ่อนยอมบอกผมสักทีว่าเรยาไปไหน

"ไม่รู้" แต่ทว่าคำตอบที่ผมได้รับจากพ่อก็ยังเป็นคำตอบเดิมตลอดระยะเวลาหลายเดือน

"เป็นเจ้านายบ้าอะไร" ผมอดไม่ได้ อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะเอ็ดพ่อมันมีที่ไหนกันที่ผู้จ้างงานไม่ถามหาเหตุผลของการลางานของลูกจ้างมันมีที่ไหนกัน

"เดี๋ยวเรยาก็กลับมาเองแหละน่าพี่ล่าม ลูกจะโวยวายใส่พ่อทำไมกัน" แม่ที่นั่งเงียบอยู่นานหันมาพูดกับผม

"แล้วมันเมื่อไหร่กันครับนี่มันสามเดือนแล้วนะที่เธอหายไป หายไปแบบไร้วี่แวว ไม่มีใครรู้สักคนว่าเธอหายไปไหน แถมผมยังติดต่อเธอไม่ได้อีก" ผมตอบแม่ด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจ

"แล้วลูกกระวนกระวายทำไมก็แค่เพื่อนคนหนึ่งที่หายไป แม่ว่าพี่ล่ามเอาเวลาไปห่วงแฟนตัวเองดีกว่าไหมลูก ช่วงนี้เหมยอิงดูงอนพี่ล่ามหนักมากลูกไปง้อเธอหน่อยดีไหม"

"ช่างหัวเหมยอิงสิครับ" ผมตอบอย่างไม่แยแสตอนนี้ผมไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละครับ สิ่งเดียวที่ผมสนใจตอนนี้คือเรยาอยู่ไหนอยู่กับใครเท่านั้น

"พูดแบบนั้นกับคนเป็นแฟนได้ยังไงกัน" ผมเห็นแม่แอบยิ้มตอนพูดประโยคนี้ออกมาแต่เพียงแวบเดียวเท่านั้นแม่ผมก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"........." ผมเงียบเพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำกับแม่ ก่อนจะหันไปแหวใส่พ่อเรื่องเรยาอีกรอบผมมั่นใจว่าพ่อรู้แน่ ๆ ว่าเรยาหายไปไหนเพียงแต่ท่านไม่ยอมบอกแค่นั้น แล้วพักนี้ท่าทีของพ่อกับแม่ก็ดูแปลกไปตอนที่ผมถามหาเรยาหรือแม้แต่ตอนที่พวกท่านพูดถึงเรยาเองก็ด้วย ท่าทีของพ่อกับแม่ผมมันเต็มไปด้วยความสะใจกับอะไรสักอย่างที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร รู้แค่ว่าพวกท่านกำลังสะใจ ชอบใจมากเท่านั้น

ผมว่าพ่อกำลังเล่นตลกกับผมแน่ ๆ เพราะพ่อคือคนที่รู้ความสัมพันธ์ของผมกับเรยา

เมื่อไม่ได้คำตอบจากปากพ่อผมก็เดินกลับห้องทำงานด้วยความหัวเสีย มาถึงหน้าห้องทำงานก็เจอเข้ากับเลขาคนใหม่ที่นั่งหน้าสะล่อนอยู่พอเห็นผมเดินมาก็ยกมือขึ้นไหว้ ผมเพียงปรายตามองเท่านั้นไม่ได้เอ่ยทักทายอะไรเดินผ่านหน้าเลขาใหม่เข้าห้องทำงานตัวเองมาอย่างคนไม่สบอารมณ์พลางทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ทำงานอย่างแรง

เลขาคนเก่าผมเพิ่งไล่ออกไปผลพ่วงมาจากเรื่องที่เรยาหายไปนั่นแหละครับเลยทำให้ผมพาลหงุดหงิดทุกคนไปทั่ว เหวี่ยงใส่ทุกคนที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ รวมถึงแม่เลขาคนเก่าของผมนั่นด้วย

ผมยกมือนวดขมับตัวเองอย่างคนคิดไม่ตกเพราะไม่รู้ว่าจะไปหาเรยาได้จากที่ไหน ตอนนี้ผมแทบจะเป็นบ้าแล้วด้วยซ้ำที่ใครอีกคนหายไปนานขนาดนี้ จ้างนักสืบตามหาก็แล้วแต่ก็ยังไร้วี่แววอยู่ดีจนบางทีผมก็แอบคิดว่าเรยาหนีออกนอกประเทศไปแล้วรึเปล่า แต่พอให้เพื่อนที่เป็นตำรวจช่วยสืบหาก็พบว่าไม่มีชื่อของเรยาบินออกนอกประเทศ

ต่างประเทศก็ไม่ไป ในประเทศก็หาไม่เจอ ไม่รู้ว่าเธอไปมุดหัวอยู่หลุมไหนของประเทศนี้

"โว้ยยยย" ผมร้องออกมาอย่างระบายอารมณ์พลางใช้มือทึ้งศีรษะตัวเองแรง ๆ อย่างคนคิดไม่ตก ตอนนี้ผมมืดแปดด้านมาก ๆ รู้สึกหมดหนทางในการตามหาตัวเรยา "แม่ง โคตรคิดถึงเลยว่ะ" ผมพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย

ผมคิดถึงเธอจริง ๆ

ครืดดครืดด

ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังแผดร้องขึ้นผมรีบกดรับเมื่อเห็นว่าใครโทรมา

"ได้เรื่องยังไงบ้างวะไอ้เดี่ยว" ผมถามไอ้เดี่ยวด้วยน้ำเสียงร้อนรน ไอ้เดี่ยวก็เป็นอีกคนที่ช่วยผมตามหาเรยา

"ไม่ได้ข่าวเลยว่ะ" คำตอบจากปลายสายเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมากลางใจผมอย่างจัง ผมจะต้องผิดหวังกับคำตอบพวกนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน "มึงล่ะ"

"กูไม่ได้ข่าวเหมือนกัน กูแทบจะพลิกแผ่นดินหาแล้วนะไอ้เหี้ยไปมุดหัวอยู่ไหนของมันวะ" ผมสบถออกมาอย่างคนอดกลั้น

"มึงก็ใจเย็น ๆ ก่อนดิวะ"

"ใจเย็นยังไงไหววะแม่งมันหายไปหลายเดือนแล้วนะเว้ย ถามใครก็ไม่มีใครรู้สักคนว่ามันหายไปไหน แล้วจะให้กูทำยังไง กูจะเป็นบ้าอยู่แล้ว" ผมพูดกับไอ้เดี่ยวอย่างจนปัญญาตอนนี้ผมจนปัญญาที่จะตามหาเรยาเธอจริง ๆ

"กูว่าต้องมีคนช่วยปิดเรื่องเรยาและต้องมีคนทำให้เราหาเธอไม่เจอ" คำพูดของไอ้เดี่ยวทำผมชะงักไม่ใช่ว่าผมไม่คิดนะ ผมคิดมาตลอดแต่ไม่มีหลักฐานมัดตัวคนทำก็เท่านั้น

"พ่อกูแน่ ๆ " และผมเองก็มั่นใจมากว่าคนคนนั้นต้องเป็นพ่อผมแน่ ๆ

"เออ มึงก็ใจเย็น ๆ ก่อนเดี๋ยวเราก็เจอตัวเธอแน่"

"........" ผมเงียบ ก่อนที่ไอ้เดี่ยวมันจะพูดต่อ

"จะเป็นจะตายเพราะเรยามันหายไปขนาดนี้ก็รู้ใจตัวเองได้สักทีนะไอ้โง่"