Ep30

ฉันไม่ได้ขู่เขาหรอกนะคะแต่ถ้าเขายังดื้อดึงทำตัวรุ่มร่ามยุ่มย่ามกับฉันไม่เลิก ถ้าเกิดว่าเขายังเอาแต่กระชากแขนฉันอยู่แบบนี้ กระทำกันอย่างรุนแรงไร้ซึ่งความปรานีฉันก็คงต้องร้องตะโกนให้พ่อออกมาช่วยและเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างซะด้วยที่วันนี้พ่อของฉันอยู่บ้านและบริเวณที่ฉันกับล่ามยืนอยู่ก็ไม่ได้ไกลจากตัวบ้านมากนัก

"จะทำอะไรก็ไว้หน้าพ่อแม่ฉันบ้าง" ฉันเอ่ยเตือนสติล่ามที่เอาแต่จ้องหน้าฉันด้วยอารมณ์เดือดดาลยากจะทุเลาลง

ล่ามน่ะเขาไม่ควรมายืนอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ เขาไม่ควรตามมาอาละวาดฉันถึงบ้านแบบนี้ เขาไม่ควรบุ่มบ่าม เขาควรที่จะยั้งคิดยั้งทำมากกว่านี้สักหน่อยไม่อย่างนั้นอารมณ์ใจร้อนของเขานี่แหละจะพาทั้งฉันและเขาไปสู่หายนะ เพราะถ้าเกิดครอบครัวฉันรู้เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับล่ามขึ้นมาไม่อยากจะคิดเลยว่าเหตุการณ์มันจะบานปลายขนาดไหน พ่อฉันน่ะไม่เท่าไหร่แต่แม่ฉันนี่สิห่วงหน้าห่วงตาตัวเองยิ่งกว่าอะไรมีเหรอที่แม่ฉันรู้แล้วจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่าย ๆ

"ก็ถ้าเธอฟังคำฉันสักนิด ฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอกเรยา" ล่ามยังคงกัดฟันเค้นเสียงพูดกับฉันไม่หยุด

"แล้วทำไมฉันต้องฟังนายไม่ทราบ นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันไม่ให้ทำนั่น ทำนี่ถามหน่อย" ฉันเลิกคิ้วอย่างยียวนมองสบตาล่ามด้วยความสมเพช

"แล้วต้องให้ฉันย้ำกับเธอกี่ครั้งว่าให้เลิกยุ่งกับไอ้เวรนั่นสักที" ล่ามตะคอกใส่ฉันพลันบีบแขนฉันแน่น

"แล้วทำไมฉันต้องเลิกยุ่งกับต่อ ต่อเขาเป็นแฟนฉันไม่ได้เหมือนนายที่เป็นแค่คนอื่น" ฉันเชิดหน้าตอบล่ามกลับเสียงนิ่งเรียบมองสบตาเขาอย่างเย้ยหยัน

"ฉันไม่ใช่คนอื่น"

"แล้วเป็นอะไรไม่ทราบ"

"ฉันเป็นผัวเธอไงเรยา" ก่อนที่ฉันจะต้องเบิกตากว้างเมื่อล่ามตะโกนคำนี้ออกมาเสียงดังลั่นฉับพลันแม่ฉันก็วิ่งออกมาจากในบ้าน จังหวะนรกสัด ๆ เลยค่ะ ทั้งฉันและล่ามต่างพากันทำหน้าไม่ถูกเมื่อร่างของแม่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

"มากันเมื่อไหร่ลูก" แม่หันไปพูดกับล่ามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ครอบครัวของฉันน่ะเอ็นดูล่ามมากเหมือนกับที่ครอบครัวของล่ามเอ็นดูฉันกับพี่รันต์นั่นแหละค่ะ "แล้วเมื่อกี้มีใครตะโกนอะไรเหรอ" แม่หรี่ตาลงจ้องมองฉันกับล่ามอย่างจับผิด

"เปล่าค่ะแม่ เมื่อกี้ล่ามมันแกล้งหนู หนูเลยโวยวายใส่มัน" เมื่อล่ามเอาแต่ยืนเงียบหน้าที่หาคำแก้ตัวเลยตกมาเป็นของฉัน

"โตกันแล้วนะยังเล่นกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้" แม่ฉันเอ่ยแกมดุก่อนจะหันไปจับมือล่าม "อาทำกับข้าวไว้เยอะเลยไปทานข้าวด้วยกันนะลูก"

"ยินดีคำคุณอา" ล่ามไม่คิดจะปฏิเสธคำชวนของแม่เอ่ยตอบรับอย่างดิบดี

"หนูขอบายนะแม่หนูกินมาแล้ว" ฉันเอ่ยบอกแม่เตรียมที่จะชิงหนีแต่ทว่า

"กินแล้วก็กินอีกได้" ฉันโดนแม่ลากไปร่วมวงอาหารทันทีไม่ปล่อยให้ฉันได้เอ่ยคัดค้านอะไร ภายในโต๊ะอาหารก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งพ่อและพี่รันต์เลยค่ะ

ฉันทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้อย่างจำใจโดยมีล่ามตามมาทิ้งตัวนั่งลงข้างฉันติด ๆ

"สวัสดีครับคุณอา ดีครับพี่รัตน์" ล่ามหันไปสวัสดีพ่อกับพี่ชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มฉันที่เห็นแบบนั้นก็นึกหมั่นไส้ จะว่าไปล่ามน่ะก็แสดงละครเก่งเหมือนกันในขณะที่ฉันนั่งทำหน้าหงุดหงิดใส่เขาแทบบ้าแต่ทว่าเขากลับปั้นหน้ายิ้มแย้มแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทั้งที่ก่อนหน้าจะเข้ามานั่งอยู่ตรงนี้ก็อาละวาดใส่ฉันอยู่หยก ๆ

"พาลูกสาวอามาส่งบ้านเหรอล่าม" พ่อฉันกระเซ้าเย้าแหย่ล่าม

"เปล่าครับคุณอา ผมแค่ตามมาคิดบัญชีกับเด็กดื้อที่ห้ามอะไรก็ไม่ฟัง" ฉันถลึงตาใส่ล่ามที่พูดแบบนั้นกับพ่อฉัน

"ดื้ออะไรให้ล่ามต้องปวดหัวอีกอะเรา" พ่อหันมาถามฉัน

"พ่อก็ไปฟังมัน ล่ามมันเพ้อเจ้อ" ฉันยู่หน้าให้พ่อน้อย ๆ ส่งสายตาไม่พอใจให้พ่อไม่หยุด

"แต่พี่ว่าล่ามพูดจริงนะ ใคร ๆ เขาก็รู้กันว่าหนูดื้อแค่ไหน"

"พี่รันต์" ฉันแหวใส่พี่ชายด้วยความไม่พอใจ

"อะไรครับน้องสาว"

"หึ่ยยย" ฉันกระฟัดกระเฟียดให้กับพ่อและพี่ชายของฉันที่เอาแต่เข้าข้างล่ามไม่หยุด ส่วนล่ามก็เอาแต่นั่งยิ้มหน้าบานก่อนที่เขาจะโน้มหน้าลงมากระซิบบางอย่างใส่หูของฉัน

"ปลดบล็อกเบอร์ บล็อกไลน์ฉัน"

"ฝันไปเถอะไอ้งั่ง" ไม่ว่าเปล่าฉันยังยื่นมือหยิกขาจนมันทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บออกมา

จากนั้นภายในโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเรื่องธุรกิจของพ่อ พี่รัตน์ และล่าม โดยมีฉันกับแม่คอยนั่งฟังเงียบ ๆ ไม่ออกความคิดเห็นอะไร

เมื่อทานข้าวเสร็จฉันก็อ้างกับแม่ว่าปวดฉี่ขอเข้าห้องน้ำจากนั้นฉันก็รีบชิงหนีขึ้นห้องมาทันที เข้ามาในห้องนอนตัวเองฉันก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายเพราะไม่ว่ากวาดสายตามองไปทางไหนของมุมห้องมันก็เต็มไปด้วยรูปของฉันกับล่ามและเป็นฉันเองทั้งนั้นที่เอารูปพวกนี้มาติดมาวางจนมันเต็มห้องขนาดนี้

พอได้มองมันอีกทีก็รู้สึกสมเพชตัวเองเหมือนกันที่เคยคลั่งรักคนที่เขาไม่เคยเห็นค่าตัวเองได้ขนาดนั้น จะมีใครโง่ได้เท่าฉันกัน ไม่มี ไม่มีแล้ว

เช้ามืดของอีกวัน

ฉันตื่นมาจัดกระเป๋าออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างเลยด้วยซ้ำ โดยที่ฉันเลือกจะเขียนจดหมายบอกกล่าวคนที่บ้านไว้เพื่อไม่ให้เขาต้องเป็นห่วงและตามหาแทนการบอกตาหน้าและฉันก็ไม่ได้ไปส่งต่อตามที่เคยตกลงกันไว้ ฉันเกิดเปลี่ยนใจกะทันหันและต่อเองก็ไม่ได้ว่าอะไร

การไปเดินทางของฉันครั้งนี้ฉันไม่ได้แพลนไว้เลยค่ะว่าอยากจะไปที่ไหนบ้าง ฉันแค่อยากจะหายไปพักกายพักใจในที่สงบสงบไม่มีใครมาวุ่นวายก็เท่านั้น ฉันอยากจะขับรถไปเรื่อย ๆ เหนื่อยก็แค่พัก ค่ำก็แค่หาที่นอน หิวก็แค่หาของกินลงท้อง ใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน อยู่กับธรรมชาติ อยู่กับตัวเองพร้อมกับกล้องหนึ่งตัวที่มีไว้บันทึกความทรงจำระหว่างการเดินทางครั้งนี้

ครึ่งค่อนวันที่ฉันขับรถมาแบบไม่มีพักจวบจนมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งฉันตัดสินจอดเพื่อหาอะไรลงท้องและกดรับโทรศัพท์ของแม่ที่โทรมาหาฉันหลายสายแล้ว แม่วางสายไปได้ไม่นานก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาฉัน ฉันมองเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาไม่หยุดพลางชั่งใจอยู่นานว่าจะรับสายดีไหม

ฉัน: ฮัลโหลค่ะ ใครคะ

ฉันตัดสินใจรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไปให้ปลายสายได้ยิน

ล่าม: เธออยู่ไหนห้ะเรยา เธอหายไปไหนอีกแล้ว เธอหายไปกกอยู่กับมันอีกใช่ไหม ฉันบอกเธอว่าไงเธอไม่จำเลยใช่ไหม เธอเป็นของฉันกลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้เรยา

ฉัน: รำคาญ

ฉันตะคอกใส่ปลายสายอย่างเหลือดก่อนจะกดตัดสายล่ามทิ้งแล้วกดปิดเครื่องโทรศัพท์ไม่ให้ใครติดต่อฉันได้อีก

'เธอเป็นของฉัน' ฉันเหยียดยิ้มอย่างเย้ยหยันเมื่อเผลอนึกถึงคำพูดของล่าม ฉันเป็นของเขางั้นเหรอ เหอะทำไมเขาถึงชอบโมเมอยู่เรื่อยเลย