Ep32

หลังจากคุยกับไอ้เดี่ยวเสร็จเหมยอิงก็โทรเข้ามาหาผมบ้างแต่ทว่าผมไม่คิดจะรับสาย เธอเลยเปลี่ยนจากการโทรหาเป็นกระหน่ำส่งข้อความมาหาผมแทน

เหมยอิง?: จะไม่ง้อกันเลยใช่ไหม

โทรศัพท์ไม่มีปุ่มกดรับสายเหรอคะ ถึงรับไม่ได้

พี่เป็นอะไรของพี่นักหนาคะ

ถ้าพี่ไม่ตอบเย็นนี้เราเห็นดีกันแน่

ได้ค่ะเดี๋ยวเจอกันเหมยอิงไม่ได้ขู่

ผมปิดโทรศัพท์หนีเหมยอิงอย่างนึกรำคาญไม่คิดจะตอบกลับหรือใส่ใจต่อคำขู่ของเธอสักนิด

หลังเลิกงานผมรีบตีตั๋วกลับบ้านแทนการออกไปเริงร่าอยู่ที่ไหนสักที่แบบที่ผมชอบทำเป็นประจำก่อนหน้านี้

ขาที่กำลังเหยียบขั้นบันไดบ้านชะงักกึกเมื่อจู่ ๆ ก็มีรถขับเข้ามาจอดเทียบท่าตรงที่ผมยืนอยู่ด้วยความเร็วเสียงของล้อรถเบียดเสียดไปกับพื้นปูนคอนกรีตจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณก่อนที่ใบหน้าคุ้นเคยของเจ้าของรถจะเปิดประตูลงมาก้าวขาดุ่ม ๆ ตรงเข้ามาหาผม

ไม่พูดพร่ำทำเพลงเหมยอิงตวัดเรียวมือบางใส่หน้าผมอย่างจังจนหน้าผมหันไปตามแรงกระทำของเธอ แอบไม่สบอารมณ์ที่จู่ ๆ เธอก็ตรงเข้ามาตบผมแบบนี้แถมยังพ่นคำถามแสนงี่เง่าชวนน่ารำคาญนั่นออกมาอีกจนผมอดไม่ได้ที่จะชักสีหน้าใส่เธอ

และอีกอย่างผมไม่คิดว่าเธอจะกล้าตามผมมาถึงที่บ้านเพียงเพราะว่าผมไม่ยอมง้อแบบที่ควรจะเป็น

"ไม่คิดจะง้อกันหน่อยเหรอคะ ไม่แคร์กันเลยใช่ไหม หรือว่าไม่รักกันแล้วถึงได้หมางเมินไม่ใยดีกันขนาดนี้" เธอเอ่ยแกมตัดพ้อส่งสายตาผิดหวังมาให้ผมไม่หยุดแต่ทว่าผมก็หาได้สนใจผมยังคงตีสีหน้าเรียบนิ่งอย่างไม่แยแสต่อสิ่งใด

"........"

"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอคะ"

"กลับไป" ผมเอ่ยเสียงเรียบพลางเบนหน้าหนีสายตาผิดหวังที่เธอส่งมาให้ผมไม่หยุด

ไอ้สายตาผิดหวัง ไอ้สายตาตัดพ้อที่เธอใช้มองผมบอกตามตรงว่าผมโคตรจะรำคาญเลยครับ มันดูรกหูรกตายังไงชอบกลจนผมไม่อาจจะทนมองได้อีกต่อไป

"ทำไม" เสียงเหมยอิงบ่นพึมพำเสียงสั่นเครือเธอเอาแต่จ้องหน้าผมไม่หยุด

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงรีบเข้าไปโอ๋ รีบเข้าไปกอดปลอบประโลมเธอด้วยความเร็วเพราะไม่อยากเห็นเธอรู้สึกแย่ แต่ ณ วันนี้ที่ความรู้สึกผมมันเปลี่ยนไป ไม่ได้รู้สึกกับเธอเหมือนเก่าและไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเธอมาสักพักใหญ่ ๆ แล้วหรือไม่ผมก็ไม่เคยรู้สึกกับเธอแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมถึงได้แค่ยืนมองเธอเงียบ ๆ อย่างนึกรำคาญยังไงล่ะ

นี่ใช่หรือไหมที่ใคร ๆ ก็ต่างพูดกันว่าคนหมดใจต่อให้มานอนตายอยู่ตรงหน้า กราบวิงวอนแทบเท้าก็เปล่าประโยชน์

"เพราะมันใช่ไหม" เหมยอิงเค้นเสียงถาม "เพราะเรยาใช่ไหมที่ทำให้พี่เปลี่ยนไปขนาดนี้"

ผมไม่แสดงท่าทีตกใจอะไรออกมาที่เหมยอิงพาดพิงถึงเรยา

"พี่คิดว่าเหมยอิงไม่รู้เรื่องพี่กับมันหรอคะ พี่คิดว่าเหมยอิงมองไม่ออกเหรอว่าความสัมพันธ์ของพี่กับมันเลยเถิดไปถึงขั้นไหน ที่ผ่านมาที่เหมยอิงเงียบทำเป็นไม่พูดอะไรไม่ใช่ว่าเหมยอิงโง่ เหมยอิงแค่รอดูว่าพี่กับมันจะมีจิตสำนึกเลิกทำระยำกันบ้างไหม แต่สุดท้ายก็ไม่" พูดจบเธอก็เค้นหัวเราะออกมาเบา ๆ เหมยอิงมีสีหน้าเรียบเฉยตลอดเวลาที่พูดประโยคร่ายยาวนั้นออกมาเธอพูดด้วยท่าทีสบายสบายราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ใครเล่าจะรู้ว่าภายในใจเธอแหลกเหลวแค่ไหนที่โดนคนรักกับเพื่อนสนิทของเขาสวมเขาให้กันมาตั้งนมนาน

"รู้ก็ดี ไหน ๆ ก็รู้แล้วงั้นเราเลิกกันดีกว่า" ยอมรับว่าเลวมากแต่จะให้ทำยังไงได้ก็คนมันไม่ได้รู้สึกแล้วฝืนไปก็มีแต่แย่กันเปล่า ๆ สู้บอกเลิกแล้วกลับไปใช้ชีวิตใครชีวิตมันจะได้ไปต้องมีใครมาเสียเวลาให้ใครไปมากกว่านี้

คำบอกเลิกที่ออกมาจากของผมทำคนฟังอย่างเหมยอิงกำหมัดแน่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์เธอมองผมด้วยแววตาเคียดแค้นถ้าเธอฆ่าผมให้ตายตรงนี้ได้เธอคงทำไปนานแล้ว

"ชีวิตพี่นี่ดูง่ายไปหมดเลยนะคะอยากจะรักก็รัก อยากจะเลิกก็เลิกทำราวกับความรู้สึกของคนอื่นเป็นเรื่องตลก สนแค่ความรู้สึกของตัวเอง แคร์แค่ความรู้สึกของตัวเอง" เธอยิ้มเยาะให้ผม เอาเถอะตอนนี้เธออยากจะพูดอะไรอยากจะต่อว่าอะไรผมก็เชิญผมจะไม่ตอบโต้ถือซะว่าชดใช้ให้กับเธอก็แล้วกัน

เสียงทะเลาะของผมกับเหมยอิงดังเล็ดลอดเข้าไปในบ้านส่งผลให้พ่อกับแม่ผมออกมายืนกอดอกมองพวกเราสองคน เหมยอิงเพียงปรายตามองพ่อแม่ผมไม่มีการยกมือไหว้แบบที่ชอบทำเวลาเจอหน้า เธอเบนสายตากลับมามองผม

"อยากเลิกก็เลิกเถอะค่ะเหมยอิงก็เบื่อที่ต้องปั้นหน้าทนคบกับคนเลว ๆ แบบพี่เต็มทนแล้วเหมือนกัน" เธอเชิดหน้าตอบผมกลับอย่างไม่แยแส "แต่พี่ต้องจ่ายค่าเสียเวลาให้เหมยอิงนะคะ" ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายให้ผม

"จะเอาเท่าไหร่" ผมถามกลับอย่างไม่รีรอเพราะต้องการที่จะจบเรื่องบ้า ๆ นี่สักที ผมจะได้ตามหาเรยาแบบเต็มที่และขอเธอคบแบบจริง ๆ จัง ๆ สักที

"เหมยอิงไม่ได้ต้องการเงิน"

"แล้วต้องการอะไร" ผมถามกลับอย่างไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไรกันถ้ามันไม่ใช่เงิน ก็ในเมื่อตลอดเวลาที่รู้จักกันมาสิ่งที่เธอต้องการจากผมมากที่สุดก็คือเงิน

เหมยอิงเธอไม่ตอบเอาแต่เหยียดยิ้มร้ายกาจให้ผมอยู่นั่นก่อนที่ผมจะต้องเบิกตากว้างมองการกระทำของเหมยอิงด้วยความตกใจเมื่อเธอหยิบค้อนที่วางอยู่ข้างกระถางต้นไม้ขึ้นมาแล้วเดินตรงไปยังรถหรูของผมที่จอดเรียงรายกันอยู่ไม่ต่ำกว่าหกคันเธอไม่พูดพร่ำทำเพลงใช้ค้อนที่เธอถือติดมือกระหน่ำทุบรถของผมอย่างไม่ยั้งแรง

"หยุดนะเหมยอิง" เมื่อตั้งสติได้ผมก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปหมายจะเข้าไปแย่งค้อนออกจากมือของเธอก่อนที่เธอจะไปทุบรถคันอื่นจนมันพังยับเยินไปตาม ๆ กัน "เธอทำบ้าอะไรวะ รู้ไหมว่ารถมันไม่ใช่ราคาบาทสองบาทต่อให้เธอทำงานทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาซื้อ" ผมตะโกนใส่หน้าเธอด้วยอารมณ์เดือดดาล และได้ผลคำพูดของผมทำเหมยอิงชะงักเธอหันมามองหน้าผม

"เหมยอิงก็ไม่ได้คิดจะซื้อรถแบบนี้มาขับอยู่แล้วค่ะ ขับรถดีใช่ว่าสันดานจะดี ดูอย่างพี่สิเกินคำว่าเหี้ยไปแล้ว" คำด่าของเธอเล่นเอาผมเจ็บจี๊ดแสบไปถึงทรวงเลยครับไม่คิดว่าเหมยอิงผู้หญิงอ่อนหวานเรียบร้อยที่ผมรู้จักจะปากจัดได้ขนาดนี้

ที่ผ่านมาผมคงประเมินเธอต่ำเกินไปใช่ไหมหรือว่าเพราะความเสียใจความแค้นที่เธอมีส่งผลให้เธอเป็นคนแบบนี้กัน แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรไปมากนี้ผมก็ต้องรีบกระโจนหลบค้อนที่เธอเขวี้ยงใส่ผมแบบหวุดหวิด

"ไอ้โง่" ไม่วายเธอยังตะโกนด่าใส่ผมอีกก่อนที่เธอจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไป

ลับหลังที่เหมยอิงกลับไปผมก็ได้แต่หันมองรถของตัวเองที่พังยับเยินไปถึงสองคันตาละห้อยพังชนิดที่ว่าซื้อใหม่ง่ายกว่าครับ พอหันไปมองหน้าพ่อกับแม่ก็เห็นว่าท่านกำลังยืนหัวเราะให้ผมอยู่ก่อนจะปลอบใจผมว่า

"สมน้ำหน้า"

อ่า ให้ตายสิ