Ep33

นับเป็นเวลาหลายเดือนที่ฉันออกมาใช้ชีวิตคนเดียวไม่ว่าจะกิน เที่ยว หรือแม้แต่ตอนนอน การเดินทางครั้งนี้ของฉันคนเดียวเหมือนได้เปิดโลกใหม่ได้ทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยทำนั่นก็คือการที่ฉันมาเป็นครูอาสาสอนหนังสือเด็ก ๆ อยู่หมู่บ้านบนดอย หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไร้ซึ่งความเจริญก้าวหน้า ไม่มีการพัฒนา ไม่มีสิ่งของอำนวยความสะดวก ไม่มีแม้แต่ไฟฟ้าจะใช้ ไม่มีความช่วยเหลือใด ๆ ไม่ว่าจากหน่วยงานไหนก็ตามผู้คนที่นี่อยู่กันอย่างกันดารต่างจากเมืองหลวงที่ฉันอยู่ริบหรี่

มาอยู่ที่แห่งนี้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่าประเทศของเราจะยังมีคนที่ใช้ชีวิตอยู่กันอย่างนี้จริง ๆ อีกทั้งยังมีเด็กที่ไม่ได้รับโอกาสทางการศึกษาหรือได้รับความรู้อย่างเต็มที่เห็นได้ชัดถึงความเหลื่อมล้ำของประเทศนี้ ลองคิดดูสิถ้าคนกลุ่มนี้ เด็กกลุ่มนี้เขาได้รับโอกาสได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยงานรัฐมันจะเกิดอะไรขึ้นเราอาจจะมีคนเก่งเพิ่มขึ้น วันหนึ่งเขาอาจจะเรียนจบไปเป็นหมอ เป็นครู หรือไม่ก็ได้ทำงานดี ๆ สิ่งเหล่านี้พวกเราทุกคนควรได้รับมันอย่างเท่าเทียมกันไม่ใช่เหรอ

มองดูเด็กที่นี่ มองดูชาวบ้านพวกนี้ฉันก็ได้แต่แอบเศร้าใจเมื่อไหร่โลกใบนี้มันถึงจะมีความเท่าเทียมกันสักที

แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่อย่างหนึ่งเพราะเมื่อฉันบอกเล่าเรื่องราวของคนที่นี่ให้พ่อกับอาคีฟังท่านทั้งสองก็จัดการสั่งลูกน้องให้ขนข้าวของเครื่องใช้มาให้รวมถึงหนังสือหนังหาที่จะสอนเด็ก ๆ ของเล่นเสริมพัฒนาการ ลูกบอลที่ไว้แตะเล่นยามเย็น ห้องเรียนเล็ก ๆ บนดอยสูง รวมถึงพ่อกับอาคียังให้คนมาติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์และหาอาชีพให้ชาวบ้าน หาครูมาสอนหนังสือเด็ก ๆ แค่เห็นรอยยิ้มที่ปริ่มไปด้วยความสุขความดีใจของทุกคน คนให้แบบฉันก็น้ำตารื้นด้วยความปลื้มปิติเช่นกัน

ต้องขอบคุณอาดาที่ชี้แนะที่แห่งนี้ให้ฉัน ทำให้ฉันได้มาเห็นว่าประเทศของเรายังมีคนที่ด้อยโอกาสและรอคอยโอกาสอยู่อีกเยอะ ทำให้ฉันได้เรียนรู้และเข้าใจคำว่าชีวิตมากขึ้น

มันน่าเสียดายที่ฉันอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้เพราะมันถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว

"พี่ไปก่อนนะเด็ก ๆ แล้วพี่จะกลับมาเยี่ยมพวกเราบ่อย ๆ นะ" ฉันโบกมือลาเด็ก ๆ เก็บซ่อนน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้บอกกับตัวเองว่าอย่าร้องไห้ออกมาให้เด็ก ๆ พวกนี้เห็นเด็ดขาด

"พี่สัญญานะว่าจะกลับมา" เด็กน้อยคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าฉัน ฉันมองนิ้วเล็ก ๆ ที่ยื่นมาให้พลันระบายยิ้มบาง ๆ ออกมาก่อนจะยื่นนิ้วของตัวเองเกี่ยวก้อยกับเด็กน้อยตรงหน้า

"พี่สัญญา" ฉันให้คำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมองหน้าเด็กพวกนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง

"เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"เดินทางปลอดภัยนะครับ"

"แล้วเจอกันนะเด็ก ๆ " โบกมือลาหันหลังเดินออกมาทั้งน้ำตา สัญญาเลยว่าฉันจะกลับมาที่นี่อีกครั้งแน่นอน

การเดินทางกลับกรุงเทพของฉันครั้งนี้ฉันไม่ได้ขับรถกลับเองค่ะแต่เป็นคนของพ่อที่ขับรถมารับ เมื่อพาตัวเองเข้ามาอยู่ในรถฉันก็หยิบโทรศัพท์ที่ฉันปิดตายตั้งแต่วันที่โดนต่อบอกเลิกออกมาเปิดใช้งานอีกครั้ง

ย้อนกลับไปสองเดือนก่อนหน้านั้นหลังจากที่ต่อเดินทางกลับไปทำงานได้เพียงหนึ่งเดือนเขาก็ส่งข้อความมาตัดความสัมพันธ์กับฉัน เขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ฉันรอและไม่อยากให้ฉันรู้สึกแย่ที่เขาไม่ค่อยมีเวลาให้ เขาบอกให้เราต่างคนต่างไป กลับไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวฉันและเขาต้องการดีกว่า เขาบอกกับฉันว่าพอเขาได้อยู่กับตัวเองมันก็ทำให้เขาคิดได้ว่าฉันกับเขาควรเป็นเพื่อนกันมากกว่า มากกว่าที่จะเป็นแฟนกัน โดนผู้ชายคนเดิมเทถึงสองครั้งความรู้สึกของฉันมันก็เฟลเอาการเหมือนกันค่ะแต่ฉันก็น้อมรับในการตัดสินใจของต่อและคิดว่าก็ดีแล้วเหมือนกันที่เขาซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองไม่ใช่ก็บอกว่าไม่ใช่ ไม่ใช่ยื้อคบกันต่อไปให้เสียเวลากันทั้งสองฝ่าย อาจจะมีเศร้าบ้าง เสียใจบ้างแต่ฉันก็ไม่ได้ร้องไห้กับเรื่องนี้บางทีฉันจะอาจจะชินกับความรู้สึกพวกนี้แล้วก็ได้ ความรู้สึกที่เจอแต่ความผิดหวังตลอดมา

เมื่อเปิดโทรศัพท์ได้ทั้งข้อความเบอร์ที่โทรมาหรือแม้แต่ข้อความไลน์ก็เด้งแจ้งเตือนเข้ามาไม่หยุดจนโทรศัพท์ค้างฉันถึงกับต้องรีเครื่องใหม่อีกรอบ และข้อความส่วนใหญ่ก็จะเป็นของล่ามและเพื่อน ๆ ของฉัน

ฉันเมินข้อความล่ามเปิดอ่านข้อความของเพื่อนที่ส่งเข้ามาส่วนใหญ่เป็นการสอบถามมากกว่า ว่าฉันอยู่ไหนกับใครฉันเพียงแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ข้อความของล่ามฉันก็ไว้แบบนั้นไม่อยากเปิดอ่านไม่อยากจะสนใจเพราะรู้ว่ายังไงข้อความของเขาก็ไม่พ้นถ้อยคำร้ายกาจและสารพัดคำขู่ให้ฉันกลับไปแน่นอน

ฉันเปิดเฟซบุ๊กที่ไม่ได้เล่นนานดูความเคลื่อนไหวแต่แล้วฉันก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมด้วยความสงสัยกับรูปภาพของเหมยอิงที่เธอลงแล้วมันก็เด้งมาหน้าฟีดเฟซบุ๊กฉัน รูปที่เธอลงก็เป็นรูปภาพเธอที่ถ่ายหน้ากระจกดูเหมือนจะไม่มีอะไรแปลกไปแต่ลักษณะห้องนี่สิทำไมมันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนฉันเคยเห็นที่ไหน มันเป็นสถานที่คุ้นตาที่ฉันเคยไปแต่ทว่านึกยังไงฉันก็นึกไม่ออก มันไม่ใช่ห้องของโรงแรม มันไม่ใช่ห้องที่คอนโดล่ามแต่มันเหมือนห้องของ.......เอิ่มมม

มันเหมือนห้องของพี่รันต์ยังไงยังงั้นเลย

ฉันไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ ลักษณะห้องหรือแม้แต่เตียงนอนสีห้องโต๊ะข้างเตียงนั่นมันห้องพี่ชายฉันชัด ๆ แต่.....เหมยอิงจะไปอยู่ห้องพี่ชายฉันได้ยังไงกันมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นก็ได้มันอาจจะไม่ใช่แบบที่ฉันคิด

เหมยอิงเป็นแฟนของล่ามจะไปอยู่ที่ห้องของพี่รันต์ได้ยังไงกัน ฉันอาจจะคิดมากไปห้องที่เธอถ่ายอาจจะเป็นห้องของเธอเองก็ได้

ห้องของเธอที่ดันคล้ายกับห้องที่คอนโดพี่ชายฉันทุกอย่าง