Ep37

สามเดือนผ่านไป

สามเดือนแล้วที่ฉันกลับมาอยู่บ้านใช้ชีวิตให้ผ่านไปได้แต่ละวันไม่ง่ายเลยค่ะ ไหนจะต้องสู้รบปรบมือกับล่าม ไหนจะงานที่ต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ทั้งหมด

ฉันตัดสินใจลาออกจากการเป็นเลขาของอาคีกลับมาเรียนรู้งานกับพี่รันต์ที่บริษัทของตัวเอง คราแรกอาคีก็ไม่ยอมให้ฉันลาออกแต่ฉันก็หาเหตุผลต่าง ๆ นานามาอธิบายจนอาคีเข้าใจ ส่วนหนึ่งที่ฉันลาออกจากบริษัทของอาคีก็เพราะว่าล่าม ฉันไม่อยากจะเจอหน้าเขาทุกวันกลัวนานวันเข้าฉันอาจจะใจอ่อนให้เขาแบบไม่รู้ตัว

แต่ต่อให้ฉันลาออกจากบริษัทของอาคียังไงฉันก็ยังเจอะเจอล่ามทุกวันอยู่ดีเพราะว่าเขาน่ะเสนอหน้ามาหาฉันที่บ้านได้ทุกวี่ทุกวันหอบช่อดอกไม้มาง้อฉันบ้าง บางวันก็เป็นกระเป๋าแบรนด์ดังที่ฉันชอบ แก้วแหวนเงินทองเขาพร้อมขนมาให้ฉันหมดเพียงเพราะอยากให้ฉันยอมยกโทษให้เขา

ฉันเอ่ยไล่เท่าไหร่เขาก็ไม่ยอมไปไหน ปฏิเสธยังไงเขาก็ไม่คิดยอมแพ้ตั้งมั่นกับตัวเองอย่างแน่วแน่ว่าจะทำให้ฉันใจอ่อนและกลับมารักเขาเหมือนเดิมให้ได้ เขาเหมือนคนพูดไม่รู้ความ คิดเองเออเองเก่ง

และผลพ่วงที่ล่ามตามจิกตามง้อฉันทุกวันทำให้ทุกคนที่บ้านล่วงรู้ความสัมพันธ์ของฉันกับเขา แม่ฉันที่รู้ความจริงก็อาละวาดฉันยกใหญ่จะให้ล่ามรับผิดชอบฉันท่าเดียว จะให้ฉันแต่งงานกับล่ามให้ได้ อย่างที่ฉันเคยบอกไปตอนต้นว่าแม่ฉันน่ะค่อนข้างเป็นคนที่ห่วงหน้าห่วงตาด้วยความที่ท่านเป็นลูกผู้ลากมากดีเรื่องแบบนี้เลยเป็นเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่สำหรับท่าน

ย้อนกลับไปวันนั้น

ภายในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยครอบครัวของฉันและครอบครัวของล่ามกำลังนั่งพูดคุยกันหารือเรื่องของเราสองคน ทันทีที่แม่ฉันรู้เรื่องท่านก็ให้พ่อจัดการโทรตามอาคีและอาดามาคุยกันที่บ้าน ในตอนที่อาคีถามว่าจะให้ทางเขารับผิดชอบยังไงแม่ฉันโพล่งออกไปอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลยด้วยซ้ำ

"ให้เด็กสองคนนี้แต่งงานกัน"

"แม่" ทันทีที่ฉันได้ยินคำนั้นฉันก็หันไปโอดครวญใส่ท่านทันที

"เงียบ ๆ ไป" แม่หันมาสั่งฉันเสียงเรียบพร้อมกับแววตาแข็งกร้าวที่มองฉันอย่างไม่พอใจ

"ผมยินดีครับ" และในตอนนั้นที่บรรยากาศภายในบ้านกำลังตึงเครียดกันอยู่ล่ามก็โพล่งขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมเต็มไปด้วยความสุขจนปิดไม่มิด "ผมยินดีรับผิดชอบน้องครับอา"

"ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น" ฉันหันไปแหวใส่ล่ามด้วยความไม่พอใจ แม่ยื่นข้อเสนอให้กับล่ามแบบนั้นมันก็เข้าทางเขาสิ ซึ่งฉันไม่มีทางยอมแน่ ๆ ฉันคัดค้านแม่หัวชนฝาไม่ยอมทำตามคำสั่งแม่ท่าเดียว

"อย่ามาทำให้แม่ขายหน้าเรยานี่ถ้าเกิดคนเขารู้เรื่องนี้กันแล้วเอาไปพูดต่าง ๆ นานาแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ที่ลูกสาวคนเดียวชิงสุกก่อนห่ามหนำซ้ำผู้ชายคนนั้นยังเป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง"

"เอาหน้าไว้ที่ไหน ก็เอาหน้าไว้ที่เดิมนั่นแหละค่ะแม่" ฉันสวนแม่กลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ "หนูไม่มีทางแต่งงานกับล่ามเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงหนูก็ไม่แต่ง" ฉันยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไม่แต่งแล้วจะไปเอากับเขาทำไม" คำถามนี้ของแม่ทำฉันชะงัก ฉันมองสบตาแม่ซึ่งท่านเองก็กำลังมองหน้าฉันอยู่เหมือนกัน

"แม่อย่าหัวโบราณไปหน่อยได้ไหมคะ นี่มันสมัยไหนแล้วขนาดแม่เองยังท้องพี่รันต์ก่อนแต่ง แม่จะบอกว่าแม่ไม่ชิงสุกก่อนห่ามเหรอคะ"

"เรยา" แม่ตะเบ็งเสียงเรียกชื่อฉันเสียงดังลั่นด้วยใบหน้าแดงก่ำแสดงออกชัดเจนมากว่าตอนนี้ท่านกำลังไม่พอใจฉันขนาดไหน และฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อกี้มันไม่ควร

"ใจเย็น ๆ กันก่อนดีกว่านะครับอย่าใช้อารมณ์กันเลย" อาคีที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยพูดขึ้นมาบ้าง "ให้เด็ก ๆ เขาเป็นคนตัดสินใจเองกันดีกว่าไหมครับว่าเขาจะเอายังไงชีวิตเขาเราควรให้เขาตัดสินใจ เราอย่าไปคิดแทนเขากันดีกว่าครับ" อยากจะขอบคุณอาคีที่พูดประโยคนี้ออกมา

"ไม่ใช่ฝ่ายพี่คีเสียหายหนิคะพี่ก็พูดได้" แต่แม่ฉันก็ยังไม่ยอมง่าย ๆ หันไปเหวี่ยงใส่อาคีอีกคน

"ก็ให้ลูกเขาคุยกันก่อนไงคุณ คุณอย่าเอาแต่ใจตัวเองไปหน่อยได้ไหม" คราวนี้เป็นพ่อฉันที่เอ่ยปรามแม่บ้าง

"พี่ภูมิ" แม่ฉันแหวใส่พ่อ

"อย่าคิดแทนลูกให้ลูกเขาตัดสินใจเอง ชีวิตลูกไม่ใช่ชีวิตเรา" อยากจะลุกไปกราบแนบอกพ่อจริง ๆ ที่เข้าใจฉันได้ขนาดนี้ แม่ที่ได้ยินพ่อพูดแบบนั้นก็สะบัดหน้าหนี ผู้ใหญ่เขาคุยถึงเรื่องฉันกับล่ามอีกหลายอย่างแม้ปากของพวกท่านบอกว่าให้ฉันกับล่ามคิดและตัดสินใจกันเอง แต่ฉันก็พอเดาออกว่าลึก ๆ พวกท่านเองก็อยากให้ฉันกับล่ามแต่งงานกัน

เมื่อฉันยืนยันเสียงแข็งจะไม่แต่งงานกับล่ามท่าเดียว ล่ามจากตอนแรกที่ออกอาการกระดี๊กระด๊าตอนนี้นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวด้วยสีหน้าที่ดูไม่ได้เท่าไหร่ ฉันมองออกว่าเขากำลังไม่พอใจฉันเป็นอย่างมากที่ฉันปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้แต่ทว่าเขาไม่กล้าโวยวายใส่ฉันตรงนี้เพราะมีผู้ใหญ่นั่งกันอยู่เยอะ

"หนูยังยืนยันคำเดิมว่ายังไงหนูก็ไม่แต่ง อีกอย่างหนูมีแฟนแล้วจะให้หนูไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นได้ยังไง" ฉันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะลุกเดินออกจากบ้านมาโดยมีล่ามลุกเดินตามหลังฉันมาติด ๆ

ฉันที่กำลังเดินไปสวนหลังบ้านก็โดนล่ามที่เดินตามมากระชากแขนอย่างแรงจนตัวฉันเซถลากระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาเต็ม ๆ

"ทำไมเธอถึงไม่แต่งงานกับฉัน" ล่ามเค้นเสียงลอดไรฟันถามฉันเรียวมือของเขาบีบอยู่ที่แขนฉันแน่นจนฉันรู้สึกเจ็บ

ฉันมองหน้าล่ามอย่างละอ่อนใจเมื่อไหร่เขาจะรู้ตัวสักทีว่าเขามันเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดไหน แล้วที่ฉันไม่อยากกลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกมันเป็นเพราะอะไร มันเป็นเพราะนิสัยเอาแต่ใจ เห็นแก่ได้ที่แก้ไม่หายแบบนี้ของเขายังไงล่ะ

หวังแต่ได้ แต่ไม่เคยลงทุนอะไร

"นายคิดว่านายวิเศษวิโสมาจากไหน คิดว่าตัวเองหล่อนักหรือไง หรือคิดว่าตัวเองรวยมากจนใคร ๆ ก็ต่างสยบแทบเท้ายอมทำตามทุกอย่างที่นายต้องการอย่างนั้นใช่ไหม"

"ฉันกำลังถามว่าทำไมเธอปฏิเสธที่จะแต่งงานกับฉันนะเรยา" ล่ามเค้นเสียงบอกฉันอย่างเหลืออด

"แล้วใครมันอยากจะไปแต่งงานกับผู้ชายเห็นแก่ตัวหวังแต่ได้อย่างนายกัน เคยส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหมว่านายน่ะมันเป็นคนเห็นแก่ตัวแค่ไหน ที่ผ่านมาทำระยำกับฉันไว้ตั้งเท่าไหร่ไม่คิดจะรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำไว้หน่อยเหรอ" ฉันว่าให้มันอย่างเหลืออดจนถึงขนาดนี้แล้วล่ามมันยังไม่รู้ตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าตัวมันเป็นคนที่แย่แค่ไหน ฉันล่ะอยากจะรู้จริง ๆ ว่านอกจากตามใจลูกอาดากับอาคีเคยอบรมบ่มนิสัยให้ล่ามบ้างรึเปล่าเขาถึงได้สันดานเสียขนาดนี้

"เธออยากให้ฉันทำอะไรเธอก็บอกฉันสิ ฉันยอมทำให้เธอทุกอย่าง"

"ไปให้พ้นจากชีวิตฉัน" ฉันสวนเขากลับทันควัน

"ไม่มีทาง"ล่ามเองก็สวนฉันกลับทันที

และจากคำพูดของฉันในวันนั้นที่ว่า 'ล่ามไม่คิดจะรับผิดชอบสิ่งที่ทำระยำกับฉันไว้หน่อยเหรอ' ก็เป็นที่มาให้เขาตามง้อฉันในวันนี้