Ep38

ตัดกลับมาปัจจุบันที่ล่ามตามมาง้อฉันทุกวันแต่ฉันก็ไม่คิดจะใจอ่อนให้เขาง่าย ๆ หรอกนะคะ ฉันนึกภาพตอนคบกันกับล่ามไม่ออกด้วยซ้ำขนาดเป็นเพื่อนกันเขายังทำระยำกับฉันขนาดนี้ ถ้าเกิดเป็นแฟนล่ะมันจะขนาดไหน ขนาดตอนเป็นแฟนกับเหมยอิงเขายังเป็นแฟนที่แย่ไม่ต้องนึกไปถึงตอนเขาเป็นแฟนฉัน

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ล่ามหอบช่อดอกไม้ช่อโตมาง้อฉันที่บ้านเนื่องจากวันนี้ฉันไม่ได้ไปทำงานเพราะฉันนัดทานข้าวกับใครบางคนไว้

"ดอกไม้ครับ" ล่ามยื่นช่อดอกไม้มาให้ฉันที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ฉันเพียงปรายตามองไม่ได้ยื่นมือไปรับ "งั้นเขาว่างไว้ตรงนี้นะครับ" สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัดจากการที่เขาพยายามง้อฉันครั้งนี้นั่นก็คือการพูดการจาของล่ามที่มันดูไพเราะน่าฟังขึ้นมากกว่าเก่า มีคงมีครับ มีเขามีเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เธอยังงั้นฉันยังงี้ วางมาด วางอำนาจใส่ฉันทุกครั้งที่มีโอกาส

ล่ามทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้อีกฝั่งตรงข้ามฉันอย่างถือวิสาสะไม่รอให้ฉันอนุญาต

"ไปทำงานที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง" ก่อนที่เขาจะเปิดปากพูดกับฉันก่อน

"ที่ไหนที่ไม่มีนายมันก็ดีทั้งนั้นแหละล่าม" ฉันตอบล่ามกลับเสียงราบเรียบ

"เราไปทานข้าวกันไหม" ล่ามรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าตอนนี้ฉันกำลังไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

"ฉันมีนัดแล้ว" ฉันตอบไปตามความจริงพร้อมปิดหนังสือที่อ่านอยู่ลง มองช่อดอกไม้ช่อโตตรงหน้าพลางคิดอะไรบางอย่าง

"กับใคร" น้ำเสียงของล่ามเปลี่ยนไปในยามที่เขาถามว่าฉันมีนัดกับใครไว้ ฉันช้อนสายตาก็เห็นว่าล่ามเองก็จ้องมองฉันอยู่แบบไม่วางตาแววตาของเขามันดุดันขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

"กับต่อ" และฉันก็ไม่คิดที่จะโกหกบอกความจริงให้เขาได้รู้ว่าคนที่ฉันนัดด้วยคือใคร

"นี่เธอ" ล่ามเค้นเสียงลอดไรฟันเรียกชื่อฉันอย่างสะกดอารมณ์ใบหน้าของเขาแดงก่ำจ้องมองฉันด้วยแววตาวาวโรจน์ "เธอยังไม่เลิกยุ่งกับมันอีกเหรอ" ล่ามกัดฟันเค้นเสียงถามฉันยิ่งได้เห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของเขา ยิ่งได้เห็นว่าตอนนี้ล่ามพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองไว้แค่ไหนฉันก็ยิ่งได้ใจ

"ทำไมฉันต้องเลิกยุ่งกับแฟนตัวเองด้วยล่ะ คนที่ฉันควรเลิกยุ่งเกี่ยวควรเป็นนายมากกว่านะ" ฉันยิ้มเย้ยหยันให้กับชายหนุ่มตรงหน้า

ล่ามจ้องหน้าเขม็งสายตาของเขามันพร้อมจะฆ่าฉันทุกเมื่อแต่เขาเลือกที่จะนั่งนิ่งอยู่กับที่ไม่ทำอะไร เชื่อเถอะว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันพูดแบบนี้ออกไปล่ามมันไม่นั่งอยู่เฉย ๆ แบบนี้แน่ มันคงลุกขึ้นมากระชากแขนฉัน บีบแขนกัน ข่มขู่ฉันให้เลิกยุ่งกับต่อ ทำทุกอย่างให้ฉันเจ็บตัวแล้วยอมทำตามคำสั่งของตัวเอง แต่ทว่าตอนนี้ที่เขาตามง้อฉันทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเพราะไม่ว่าฉันจะพูดแดกดันหรือยั่วโมโหเขาสักแค่ไหนหรือแม้แต่เขาอยากจะฉีกเนื้อฉันออกมาเป็นชิ้น ๆ เท่าไหร่เขาก็ได้แต่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวจัดการกับอารมณ์ของตัวเองไม่ให้มันระเบิดใส่ฉัน

ฉันไม่คิดเหมือนกันว่าคนอย่างล่ามจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้ภายในเวลาแค่ไม่กี่เดือนหรืออาจจะเป็นเพราะล่ามรู้สึกผิดกับฉันจริง ๆ หรือเพราะเขาโดนอาคีกับพี่รันต์สั่งสอนไปยกใหญ่เขาถึงได้ดูนิ่งขึ้นและรู้จักระงับอารมณ์ของตัวเองได้ขนาดนี้

ฉันแสร้งดูนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองล่าม

"ถึงเวลานัดแล้วฉันขอตัวก่อนแล้วกัน" ฉันระบายยิ้มอ่อนให้ล่ามที่นั่งนิ่งมองหน้าฉันอยู่ ตอนที่เดินออกมาจากตรงนั้นฉันไม่ลืมที่จะหยิบช่อดอกไม้ที่ล่ามซื้อมาให้ติดมือมาด้วย ฉันไม่ได้จะเอามันไปใส่แจกัน ไม่ได้เอามันไปเก็บไว้หรอกนะแต่ฉันเอามันน่ะไปทิ้งถังขยะต่างหาก

ตุบ

ฉันโยนช่อดอกไม้ของล่ามลงถังขยะที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่ฉันกับล่ามนั่งอยู่เท่าไหร่ก่อนที่ฉันจะเอี้ยวหน้ากลับไปมองเขา ฉันเห็นว่าล่ามมองช่อดอกไม้ที่อยู่ในถังขยะตาละห้อยก่อนที่เขาจะช้อนสายตาขึ้นมองสบสายตาฉัน

ทันที่ได้เห็นแววตาของล่ามที่มองมาฉันก็รีบเบี่ยงหน้าหันหนีสาวเท้าเดินหนีเขาเข้าบ้านมาทันที ไอ้สายตาเศร้าสร้อยเสียใจที่มองมาน่ะเขาคิดว่าฉันจะใจอ่อนรู้สึกเห็นใจเขาหรือยังไงกัน

ฉันไม่มีทางใจอ่อนให้เขาง่าย ๆ หรอกนะนอกเสียจากว่าฉันจะเอาคืนเขาจนพอใจแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าเขายังทนได้ ถ้าเขาไม่เบื่อหน่ายกันไปก่อน และถ้าเขายังง้อฉันอยู่ฉันก็อาจจะพิจารณาความสัมพันธ์ของเราใหม่อีกครั้ง

ความเลวของล่ามมันก็ไม่ได้เยอะจนถึงขนาดที่ฉันจะให้อภัยเขาไม่ได้ วันนี้ที่ฉันยังโกรธเขาอยู่ฉันโกรธที่เขาเป็นคนเห็นแก่ตัวต่างหากล่ะ ถ้าวันหนึ่งที่เขารู้จักแคร์และนึกถึงความรู้สึกคนอื่นมากกว่าความรู้สึกตัวเองวันนั้นฉันกับเขาเราอาจจะเข้าใจกันมากขึ้นก็ได้ ถึงวันนั้นอะไรหลาย ๆ อย่างก็คงง่ายมากกว่านี้

ส่วน ณ วันนี้ขอเอาคืนเขาไปก่อนแล้วกันถือว่าเป็นการสั่งสอนเขาในตัวและความสะใจส่วนตัวล้วน ๆ

ในเวลาต่อมาฉันเดินทางมาถึงร้านอาหารที่ต่อนัดไว้ ฉันกับต่อเรายังคุยกันอยู่นะคะคุยกันในฐานะเพื่อนไม่มีความรู้สึกอื่นเข้ามาพัวพัน ฉันยังเป็นเพื่อนกับเขาได้ถึงแม้ว่าฉันจะโดนเขาเทมาถึงสองครั้งสองคราแล้วก็ตาม

ฉันเดินเข้ามาในร้านอาหารก็เห็นว่าต่อนั่งรออยู่ก่อนแล้วฉันจึงเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเขา

"รอนานไหม" เอ่ยถามพลางทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกันกับต่อโดยไม่รอให้เขาเชิญชวน

"ไม่นานครับ เรยาสบายดีไหม" ต่อถามพร้อมยื่นเมนูมาอาหารมาให้ฉัน

"สบายดีค่ะ ต่อล่ะ"

"สบายดีครับ ต่อว่าเหมือนมีคนตามเรยามานะ"

"หื้มม" ฉันทำหน้าแปลกใจให้กับคำพูดของต่อที่เขาบอกว่ามีคนตามฉันมา ใครมันจะตามฉันมากันเพราะตอนที่ฉันออกจากบ้านฉันเห็นว่าล่ามกลับบ้านเขาไปแล้ว

"ผู้ชายคนนั้นที่เคยกระทืบต่อ" แล้วฉันก็ถึงบางอ้อกับประโยคถัดมาของต่อ พลางคิดในใจว่าล่ามน่ะตามฉันมาตั้งแต่ตอนไหนกัน "เขานั่งอยู่โต๊ะเยื้องกับเราสองโต๊ะ"

"ช่างเขา" ฉันบอกอย่างไม่ใส่ใจพลางยักไหล่อย่างไม่แยแส หันกลับมาเอ่ยสั่งอาหารกับพนักงานสาวที่ยืนรับออเดอร์อยู่ "เรามีเรื่องอยากให้ต่อช่วยหน่อยน่ะ" ฉันยิ้มแหย ๆ ให้กับต่อ

"อะไรเหรอ" ฉันโน้มหน้าลงกระซิบเล่าเรื่องที่ฉันไปโกหกล่ามว่าฉันยังคบกับต่ออยู่แล้วก็จะแต่งงานกับต่อด้วย

ต่อที่ได้ยินสิ่งที่ฉันเล่าก็อ้าปากเหวอก่อนที่เขาจะฉีกยิ้มร่าออกมา

"เอาดิ ต่อก็หมั่นไส้ไอ้ขี้เก็กนั่นเหมือนกันรอยตีนของมันยังประทับอยู่ที่หลังของต่ออยู่เลย"