Ep36

"ขอโทษนะล่าม ตอนนี้ฉันไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับนายอีกแล้ว" ฉันบอกล่ามเสียงราบเรียบอย่างไร้เยื่อใย

"ไม่จริง" ล่ามที่ได้ยินฉันพูดแบบนั้นก็ส่ายหน้าพัลวันอย่างไม่เชื่อคำพูดของฉัน

"และที่สำคัญฉันมีแฟนแล้ว ต่อเป็นแฟนฉัน เราเป็นแฟนกันและที่สำคัญฉันกับเขาเราจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้" ฉันพูดปดออกไปคำโตแม้รู้อยู่เต็มอกว่าถ้าเกิดฉันพูดแบบนี้ออกไปต้องทำให้ล่ามไม่พอใจและอาละวาดใส่ฉันแน่ ๆ แต่ฉันก็เลือกที่จะพูด พูดเพื่อตัดความสัมพันธ์กับเขา

"นี่เธอยังไม่เลิกกับมันอีกเหรอ" ใบหน้าเว้าวอนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าแดงก่ำล่ามกัดฟันถามฉันอย่างคนสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ

"ก็ในเมื่อฉันกับเขารักกันแล้วทำไมเราต้องเลิกกันด้วย" ฉันเลิกคิ้วถามเขากลับพลางแสยะยิ้มร้ายออกมา

ตัวของล่ามสั่นเทิ่มด้วยความโกรธเรียวมือหนากำเข้าหากันแน่นเส้นเลือดของเขามันปูดนูนจนดูน่ากลัว

"ทั้ง ๆ ที่กูเลือกมึง"

"ฉันไม่ได้ขอ" ฉันสวนกลับล่ามทันทีไม่รอให้เขาได้เอ่ยจบประโยคเพราะฉันรู้ดีว่าเขากำลังจะพูดว่าอะไร เขากำลังจะบอกกับฉันว่าทั้ง ๆ ที่เขายอมเลิกกับเหมยอิงเพื่อฉันทำไมฉันถึงยังไม่เลือกเขา ทำไมฉันถึงยังคบกับต่ออยู่

"แล้วที่หายไปเธอหายไปกกอยู่กับมันมาใช่ไหม" ล่ามเค้นเสียงลอดไรฟันถามฉัน

"ใช่" ฉันเชิดหน้าตอบเขากลับไปก่อนที่ดวงตาฉันจะเบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจเมื่อล่ามใช้มือบีบแขนทั้งสองข้างของฉันอย่างแรง

"ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าให้เลิกยุ่งกับมัน ทำไมเธอไม่ฟังคำฉันเธออยากตายใช่ไหม" ล่ามตวาดถามฉันเสียงดังลั่นพลันเพิ่มแรงบีบที่แขนของฉันจนฉันรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งแขนเสมือนว่ากระดูกแขนกำลังแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ ยังไงยังงั้น

อารมณ์ของล่ามเปลี่ยนไปไวจนฉันตั้งรับไม่ทันและเขาในตอนนี้ก็ดูน่ากลัวมาก ใช่ ฉันยอมรับว่าตอนนี้ฉันกลัวล่ามมากจริง ๆ สายตาของเขาที่มองฉันตอนนี้ก็แทบฆ่าฉันให้ตายได้โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องออกแรงอะไร

ฉันไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าตอนนี้ล่ามกำลังคิดอะไรอยู่หรือรู้สึกแบบไหน

"ในตอนที่กูเลือกมึง ทำไมมึงถึงยังเลือกมันอยู่" ประโยคคำถามแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากของล่าม ฉันมองสบตาเขานิ่งไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป "ถาม" เมื่อฉันนิ่งเฉยใส่ล่ามก็ตวาดถามฉันอีกครั้ง

"แล้วทำไมฉันต้องรอให้นายเลือกฉันด้วยล่าม ฉันไม่ใช่ตัวเลือกของใคร ตัวฉัน หัวใจฉัน ฉันมีสมองฉันคิดเองได้ว่าฉันควรจะรักใคร ฉันคิดเองได้ว่าฉันควรจะเลือกใครระหว่างนายกับเขา" ฉันว่าให้ล่ามอย่างเหลืออดรู้สึกเสียใจไม่น้อยที่คนคนนี้ยังมองฉันเป็นเพียงตัวเลือกไม่เคยเปลี่ยน "ฉันไม่ใช่ตัวเลือกของนาย ไม่ใช่คนที่นายอยากได้เมื่อไหร่ก็หันมาแล้วจะเจอ"

"ฉันไม่ได้มองเธอเป็นตัวเลือกอะไรทั้งนั้นเรยา เธอกำลังเข้าใจผิด สิ่งที่ฉันอยากบอกกับเธอนั่นก็คือฉันรักเธอไง ฉันรักเธอ ฉันไม่รู้ว่าฉันรักเธอตอนไหนด้วยซ้ำฉันรู้แค่ว่าตอนที่ชีวิตฉันมันไม่มีเธออยู่ ฉันไม่มีความสุข ฉันคิดถึงเธอ ฉันโหยหาเธอ ฉันอยากเห็นหน้าเธอ อยากกอด อยากสัมผัส อยากมีเธออยู่ข้าง ๆ ทุกวัน ฉันไม่ได้มองเธอเป็นตัวเลือกอะไรทั้งนั้น ไม่ได้เลือกเธอเพราะถูกใครทิ้ง ไม่ได้เลือกเธอเพราะไม่เหลือใคร แต่ฉันเลือกเพราะฉันรู้ว่าฉันรัก ฉันรักเธอ" ล่ามพรั่งพรูความรู้สึกของเขาออกมาโดยไม่เว้นช่องว่างให้ฉันได้เอ่ยแทรกหรือขัดคำพูดเขา แววตาดุดันของเขาอ่อนลงจนเห็นได้ชัด ตอนนี้แววตาของล่ามที่มองมายังฉันมันเคลือบเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันดูลึกซึ้งจนฉันไม่อาจยั้งถึง

ฉันมองสบตาล่ามอย่างไม่ยอมแพ้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคบกริบของเขาเพื่อค้นหาบางอย่าง

ฉันไม่คาดคิดเลยด้วยซ้ำว่าผู้ชายอย่างล่ามจะบอกรักฉันเขาทำในสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงหลายอย่าง แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังไม่คิดจะที่จะเชื่อคำพูดของเขาอยู่ดี

ผู้ชายคนนี้ที่ทำให้ฉันเจ็บซ้ำ ๆ ผู้ชายคนนี้ที่คอยเหยียบย่ำหัวใจฉันตลอดมาฉันควรเชื่อคำพูดของคนแบบนี้เหรอ

แค่รู้ตัวว่ารักก็อยากได้โอกาสเดี๋ยวนั้นมันไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือไง เขาทำฉันเจ็บมาตั้งเท่าไหร่เชียวนะ โอกาสมันอยู่ตรงหน้าฉันควรที่จะเอาคืนเขาดีไหม ให้เขาเจ็บเหมือนที่ฉันเจ็บ ให้เขาเจอแบบที่ฉันเจอว่าการที่แอบรักคนมีเจ้าของเป็นได้แค่ตัวสำรองมันเจ็บแค่ไหน

"นายบอกว่านายรักฉันใช่ไหม" ฉันถามล่ามพลางเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ยพูดในสิ่งที่ความคิดตกผลึกออกมา "งั้นมาเป็นชู้ฉันสิ แอบคบกันแบบลับ ๆ ไม่ให้แฟนตัวจริงของฉันรู้"

"เธอเป็นของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น" ล่ามตอบฉันกลับมาด้วยความมั่นใจ

"ฉันไม่ใช่ของนาย" ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีของตัวเองผลักล่ามออกหาก "ตื่นจากฝันสักทีเถอะล่ามช่วยลดความมั่นหน้านายลงหน่อย ฉันก็ไม่ได้อยากจะพูดจารุนแรงกับนายสักเท่าไหร่หรอกนะแต่ตอนนี้นายน่ะแค่หางตาฉันก็ไม่อยากจะมอง" ไม่ว่าเปล่าฉันยังใช้มือตบแก้มสากล่ามเบา ๆ อย่างยียวน ล่ามที่กำลังจะคว้าแขนฉันไปจับไว้ก็หยุดชะงักเมื่อพี่รันต์เดินตรงเข้ามาที่เราสองคน

พี่รันต์จับมือล่ามออกจากมือฉัน

"กลับไปได้แล้ว" เอ่ยไล่ล่ามเสียงเรียบนิ่ง "กลับไป" ก่อนจะเอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่ดังกว่าเก่าเมื่อล่ามเอาแต่ยืนจ้องหน้าฉันเขม็งไม่ยอมขยับเขยื้อนตัวไปไหน "เรยาขึ้นห้องไป" เมื่อเห็นว่าล่ามไม่ยอมกลับพี่รันต์เลยหันมาไล่ฉันให้ขึ้นห้องแทน ฉันยอมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะอยากอาบน้ำและนอนพักผ่อนเต็มทน

"เฮ้อ" เมื่อก้นแตะกับที่นอนฉันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยรู้สึกว่าการคุยกับล่ามในแต่ละครั้งทำฉันสูญเสียพลังงานในร่างกายไม่น้อยเลย ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาจะยอมกลับไปหรือยัง ไม่รู้ว่าพี่รันต์จะพูดอะไรกับล่ามบ้าง

'ฉันรักเธอ' จู่ ๆ เสียงของล่ามที่บอกรักฉันก็ดังเข้ามาในโสตประสาทจนฉันที่นั่งเหม่อคิดอะไรบางอย่างอยู่ถึงกับต้องสะบัดหน้าเรียกสติตัวเองกลับคืนมา

'อย่าหวั่นไหวกับคนพรรค์อีกนะเรยา' ฉันย้ำเตือนสติตัวเองซ้ำ ๆ แม้ว่าหัวใจของฉันจะเต้นระส่ำจนแทบจะทะลุออกมากับคำว่ารักของเขา