Ep42

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์กว่า ๆ ที่ผมรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลแต่ทว่าไม่มีวี่แววว่าเรยาจะมาเยี่ยมผมเลยครับ ผมรอการปรากฏตัวของเธออย่างใจจดใจจ่อทุกวัน ลุ้นทุกครั้งเวลาประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดเข้ามาแต่ไม่มีเลยครั้งที่คนคนนั้นจะเป็นเธอ

ตอนนี้ร่างกายของผมเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้วครับแผลที่โดนแทงก็สมานเข้ากันดีแล้วอีกไม่เกินสองวันผมก็น่าจะกลับบ้านได้แล้ว

ช่วงนี้พ่อผมวิ่งวุ่นเรื่องคดีของผมอยู่ ผมบอกให้พ่อปล่อยผ่านไม่ต้องไปเอาเรื่องเอาราวไอ้ต่อมันเพราะว่ายังไงซะผมก็ปลอดภัยแล้วและที่สำคัญถือว่าผมชดใช้ให้มันที่ผมกระทืบมันเมื่อคราก่อนถึงผมจะไม่เอาเรื่องมันแต่ทว่าคุณปู่กับคุณย่าผมท่านไม่ยอม ท่านให้เหตุผลว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันรุนแรงเกินไป ผมเองก็ขัดคุณปู่ คุณย่าไม่ได้เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยให้พวกท่านจัดการกันไป ตอนนี้ก็จับตัวผู้ก่อเหตุทั้งหมดได้แล้ว คดีนี้มีผู้ต้องหาร่วมกันถึงห้าคนเป็นเพื่อนไอ้ต่อสี่คนรวมตัวมันก็เป็นห้า ไอ้ต่อยอมรับทุกข้อกล่าวหาและตอนนี้มันก็ได้รับการประกันตัวไปแล้วเว้นแต่มือแทงที่ยังนอนอยู่ในคุกเพราะไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนมาประกันตัว ไอ้ต่อประกันตัวเสร็จก็หนีหายไปเลยครับไม่คิดจะช่วยเหลือเพื่อนที่ยอมลงมือแก้แค้นเพื่อมันสักนิด นึกแล้วก็สงสารไอ้คนแทงผมนะครับรักเพื่อนในทางที่ผิดสุดท้ายพอเดือดร้อนขึ้นมาจริง ๆ ไม่มีเพื่อนที่ไหนช่วยเหลือสักคน

ย้อนกลับไปเหตุการณ์วันนั้นผมขับรถตามเรยาไปร้านอาหารที่เธอนัดกับไอ้ต่อไว้ผมนั่งโต๊ะห่างจากเธอไม่ไกลคอยลอบมองเธออย่างไม่ละสายตาไปไหน เห็นเธอกระหนุงกระหนิงกับไอ้ต่อก็รู้สึกปวดที่หัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกอยากจะลุกเดินเข้าไปกระชากลากถูเรยาออกมาให้พ้นจากผู้ชายแบบมันแต่ทว่าความจริงผมกลับทำได้เพียงนั่งดูด้วยความคับแค้นใจเท่านั้นเพราะว่าผมกำลังง้อเธออยู่เลยไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่ามให้เธอต้องโกรธไปมากกว่าเก่า

จนกระทั่งที่เลขาของผมโทรเข้ามาคุยงานผมเลยเดินออกมาคุยโทรศัพท์ที่หน้าร้านเพราะกลัวว่าเสียงพูดของผมจะดังไปรบกวนคนอื่นที่เขาเข้ามาใช้บริการ คุยโทรศัพท์อยู่นานมากในช่วงจังหวะที่ผมกำลังหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้านจู่ ๆ ก็มีบุคคลปริศนาถึงสองคนเข้ามาล็อกตัวผมไว้ก่อนจะมีผู้ชายอีกสองคนที่แอบซ่อนอยู่โผล่หัวออกมา พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลงประเคนทั้งหมัดประเคนทั้งเท้าใส่ผมแบบไม่ยั้งไม่เปิดโอกาสให้ผมได้โต้กลับ ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้ต่อยสวนพวกมัน พวกมันรุมกระทืบจนผมล้มพับลงไปกับพื้นแต่ทว่าพวกมันก็ยังไม่หยุดกรูกันเข้ามากระทืบผมแบบเอาเป็นเอาตายผมได้แต่ยกมือขึ้นมาป้องกันตัวเองไว้เพื่อให้มันเตะโดนหน้าหรือศีรษะ ในตอนนั้นสติของผมมันเลือนลางเต็มทีคล้ายคนกำลังจะหลับแต่ทว่าผมกลับได้ยินเสียงของเรยาที่ร้องตะโกนให้พวกมันหยุดอย่างชัดเจน ผมรวบรวมแรงทั้งหมดตะโกนบอกให้เรยาถอยไปเพราะผมกลัวว่าพวกมันจะทำอะไรเธอ

ผมมัวแต่สนใจเรยารู้ตัวอีกทีก็เหมือนมีอะไรเสียบลงมากลางพุงพร้อมกับเลือดสีแดงสดไหลออกมาพร้อม ๆ กับที่ผมได้ยินเสียงของเรยาตะโกนเรียกชื่อผมเสียงดังจากนั้นสติของผมก็ดับวูบไปไม่รับรู้อะไรอีกเลย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่โรงพยาบาลรอบตัวมีแต่สายระโยงระยางพันกันมั่วไปหมด

และคนที่ผมเจอหน้าเป็นคนแรกหลังจากฟื้นขึ้นมานั่นก็คือพ่อ พ่อเล่าทุกอย่างให้ผมฟังพร้อมกับด่าผมที่ชอบทำอะไรไม่คิด ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต ชอบทำให้คนอื่นเสียใจ ชอบทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วง

สิ่งที่พ่อพูดมาผมก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้างเพราะสิ่งที่ผมสนใจตอนนี้ไม่ใช่คำพูดของพ่อแต่เป็นตัวของเรยา

"เรยาล่ะพ่อ" ผมถามพ่อพลางจ้องหน้าท่านอย่างต้องการคำตอบ

"ไม่มีเรยงเรยาอะไรทั้งนั้น เขาเกลียดมึงซะขนาดนั้นคิดว่าเขาจะมาเยี่ยมมึงหรือไง"

"........." ผมเงียบไปกับคำพูดของพ่อ รู้สึกเสียใจและน้อยใจเธอไม่น้อยที่ผมเจ็บปางตายขนาดนี้แต่เธอก็ยังไม่มาดูดำดูดีผมเลย

เป็นแบบนั้นทุกวัน เป็นแบบนั้นทุกครั้งเวลาที่ใครมาเยี่ยมผมมักจะถามหาเรยาและคำตอบที่ได้ก็เหมือนของพ่อผมเป๊ะ ๆ

และคนที่ผมคาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมาเยี่ยมผมนั่นก็คือเหมยอิง เธออุ้มท้องโต ๆ พร้อมกับผัวใหม่มาเยี่ยมผมเมื่อวันก่อนเรียกว่าเยี่ยมได้ไหมนะเพราะการมาของเธอดูเหมือนว่าเธอจะมาสมน้ำหน้าผมมากกว่า

"ไม่น่ารอดมาได้เลยนะ" นั่นคือคำพูดของเธอในวันนั้นพร้อมกับดอกไม้จันทร์ที่เธอวางไว้บนหมอนของผม "ถือว่าตายแล้วเกิดใหม่แล้วกัน" เธอบอกผมอย่างไม่สะทกสะท้านสาธยายเรื่องชีวิตของเธอให้ผมฟังโดยไม่ถามผมสักนิดว่าผมอยากรู้เรื่องของเธอไหม

เธอบอกว่าตั้งแต่ตัดคนแบบผมออกจากชีวิตได้เธอก็เหมือนได้ชีวิตใหม่ ไม่ต้องคอยมานั่งระหวาดระแวงว่าแฟนของตัวเองจะไปเอากับใครจะไปเอากับเพื่อนคนไหน

ผมปล่อยให้เธอพูดไปของเธอคนเดียวโดยที่ผมไม่คิดตอบโต้เธอกลับสักนิดและคนที่ปรามเธอก็เป็นผัวใหม่ของเธอนั่นแหละ

เรื่องของเหมยอิงกับผัวใหม่เธอผมขอไม่พูดถึงว่าเขาสองคนไปคบกันตอนไหน คบกันได้ยังไง เพราะพูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นพูดไปก็เหมือนโยนความผิดให้กันเพราะฉะนั้นให้ผมเป็นคนผิดคนเดียวดีกว่า

เธอมีคนที่ดีผมก็พร้อมดีใจไปกับเธอด้วย

ส่วนผมขอไปง้อตามเรยาต่อดีกว่า

หลังจากอยู่โรงพยาบาลมาเป็นอาทิตย์หมอก็ให้ผมกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ เพื่อน ๆ ผมเมื่อรู้ข่าวว่าผมได้ออกจากโรงพยาบาลก็พากันกรูมาที่บ้านของผมหอบเหล้าหอบเบียร์กันมาเป็นโขยงเสมือนว่ากินเผื่อชาติหน้ายังไงยังงั้น

"กูจะง้อเรยายังไงดีวะ" ไหน ๆ ก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาผมเลยใช้โอกาสนี้ปรึกษาเพื่อน ๆ เรื่องของเรยาเพราะตอนนี้ผมจนปัญญาคิดหาวิธีง้อเธอแล้วจริง ๆ

"มึงคิดหาแต่วิธีง้อมัน มึงไม่คิดหาวิธีทำใจตอนมันไม่กลับมาบ้างวะ"

"เอ้า ไอ้นี่" ผมใช้เท้าถีบไอ้วินที่พูดไม่เข้าหูผม

"กูเห็นด้วยกับไอ้วินเพราะถ้าคนมันยังมีใจจริง ๆ มึงนอนเจ็บปางตายขนาดนั้นมันต้องมาดูดำดูดีบ้างแล้ว" ไอ้ดอนพยักหน้าเห็นด้วยกับไอ้วิน เพื่อนผมแต่ละคนแม่งสุดยอดกันจริง ๆ ไม่มีใครคิดเข้าข้างหรือให้กำลังใจผมเลย

แต่ลึก ๆ ผมเองก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าตัวผมก็มีความคิดแบบพวกมัน

หรือว่าเรยาเธอไม่ได้รักผมแล้วจริง ๆ