LOGINBAD FRIEND 5
มีคนที่ชอบแล้ว คำพูดของเคสโซ่ทำให้เซกิยืนตัวแข็งทื่อด้วยอาการประหม่า เธอไม่เคยถูกสายตาของผู้ชายคนไหนมองเธอด้วยสายตา ‘อยากได้’ ขนาดนี้มาก่อน “หวัดดีเซกิ” เป็นฮาวายที่ทักทายเซกิเป็นคนแรก “อื้อ หวัดดี” เซกิทักทายกลับก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้างกายคันไซ ตอนแรกคิดว่าจะมีเพื่อนผู้หญิงมานั่งด้วยแต่ไม่เลย ทั้งโต๊ะมีเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวจึงรู้สึกเกิดอาการประหม่าไปหน่อย “ฮาวายนะ” ฮาวายแนะนำตัว “ฉันแคสโซ่” ว่าแล้วก็ยิ้มให้เซกิ เธอจึงยิ้มตอบกลับตามมารยาท “ปอร์เช่” “ไอ้ไซแนะนำเธอให้พวกเรารู้จักชื่อก่อนที่เธอมาถึงแล้ว เราถึงรู้ชื่อเธอ ตามสบายเลยนะเซกิ” “…” เซกิพยักหน้าตอบก่อนจะยกกระเป๋าสะพายขึ้นมาปิดขาอ่อนตนเองไว้ เธอกวาดสายตามองบรรยากาศภายในร้านโดยรอบด้วยอาการประหม่า สถานที่แปลกใหม่ ผู้คนแปลกใหม่และความรู้สึกแบบใหม่จนต้องจิกมือลงที่กระโปรงจนคันไซที่เห็นอาการผิดปกติแปลกไปของเซกิเอ่ยถามออกมา “ตื่นเต้นเหรอ” “ประมาณนั้น” เซกิหันมาตอบ “ไม่เคยเที่ยว ?” “อื้อ ครั้งแรก” “ลองดู มันดีนะ” “นายชอบมาดื่มเหรอ” “มันสนุก” “แต่ฉันว่ามันเสียงดัง” “เธอเด็กเรียน” “ส่วนนายเด็กไม่เอาไหน” “แค่ไม่ชอบเรียน” “ฉันก็ไม่ชอบเที่ยวเหมือนกัน” “…แล้วทำไมถึงยอมมา ?” คันไซหันมาถามพลางยกแก้วเหล้าในมือขึ้นจิบ ทำให้เซกิอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก ทั้งที่เธอไม่ชอบมาร้านเหล้าแต่ที่ยอมมาตามคำชวนของคันไซก็เพราะอยากอยู่ใกล้เขา ใครจะไปรู้กันล่ะ การที่เรา ‘แอบชอบ’ ใครสักคน และยิ่งเป็นเพื่อนโอกาสความเป็นไปได้แทบศูนย์เลยนะ ยิ่งถ้าตอนเพื่อนคนนี้ที่เธอแอบชอบมีแฟนละก็ การจะอยู่ใกล้ชิดแบบนี้มันยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบให้แฟนตัวเองใกล้ชิดกับเพื่อนผู้หญิง เซกิจึงอยากใช้โอกาสที่มีอยู่ตอนนี้อยู่ใกล้คันไซให้ได้มากที่สุด มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ “ก็เห็นนายชวน” “ปฏิเสธก็ได้” “อีกอย่าง ฉันก็ทำการบ้านเสร็จแล้วด้วย” “อ่อ” คันไซตอบเสียงเรียบแล้วเขาก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรเซกิต่อ ดวงตาเย็นชาไร้หัวใจคู่นั้นกวาดมองไปทั่วบริเวณรอบร้าน ไม่ได้สนใจเซกิที่นั่งอยู่ข้างกายตนเองสักนิด เธอมาในฐานะเพื่อนของเขานี่ คันไซไม่ได้สนใจก็ถูกแล้ว ไม่รู้ว่าต้องการอะไรมากกว่านี้ ทั้งที่รู้ว่ามันเป็น ‘ความรักต้องห้าม’ “เล่นเกมวงเหล้ากันป่ะ” ปอร์เช่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับวางจอไอแพดลงตรงกลางวง “เอาดิ” ฮาวายเด้งตัวขึ้นมาจากผนักโซฟาสีเข้มแล้วเอ่ยตอบอย่างนึกสนุก “เกมอะไร” คันไซถาม “สุ่ม” ปอร์เช่ว่า “สลับสุ่มกดเปิดวงล้อรอบวงแต่ละรอบจะมีหนึ่งคนที่โดนถามโดนตอบ กติกาก็คือต้องตอบตามความจริงเท่านั้น เพราะในนี้รู้ความลับกันหมดว่าใครโกหกไม่โกหก” “กูเปิดคนแรกเอง” ฮาวายเอ่ยออกมาก่อนจะกดเปิดสุ่มคนแรก ไม่โดนทั้งถามทั้งตอบ คนที่สองเคสโซ่ “เอาแล้ว กูเป็นคนถาม” เคสโซ่ตบมือดังแปะด้วยความพออกพอใจก่อนจะเริ่มเปิดวงล้อกันต่อ คันไซไม่โดน ปอร์เช่ไม่โดน แต่คนที่โดนดันเป็น… เซกิ “เซกิเป็นคนตอบ” ปอร์เช่เอ่ยออกมา “เอาเลยถามคนสวยเลย” ฮาวายว่า ส่วนคันไซก็ยกเหล้าขึ้นกระดกไม่หยุด เขาเองก็รู้สึกสนุกไปกับเกมวงเหล้าครั้งนี้ด้วยอยู่แค่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้ามากมายแค่นั้น “ถามอะไรดีน่า” เคสโซ่ว่าพลางใช้ความคิด “ถามมาเลย” ก่อนที่เซกิจะตอบ “ได้หมดเลยเหรอ” “ได้” หญิงสาวตอบอย่างมั่นใจ “มีคนที่แอบชอบยัง” “…” เกิดความเงียบขึ้นภายในวง แม้เสียงเพลงในร้านจะดังมากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถแย่งความสนใจของทุกคนในกลุ่มได้เลยตอนนี้ ทุกคนต่างอยากรู้กับคำตอบของเซกิว่าเธอจะตอบแบบไหน “มีแล้ว” และคำตอบของเธอก็ทำให้ทุกคนมองไปที่เซกิมากกว่าเดิม “อยากรู้จังว่าผู้โชคดีคนนั้นเป็นใคร” เคสโซ่เอ่ยออกมา “รอบต่อไปเลยมั้ย” เซกิเอ่ยเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา เพราะเธอไม่อยากให้ใครหรือคันไซรู้เลยว่าเธอแอบชอบเขา “เริ่มที่เซกิเลยก็แล้วกัน” ฮาวายพูดออกมา แล้วแจ็คพอตก็ดันมาตกที่เซกิอีกเช่นเคย แต่รอบนี้เธอเป็นคนถาม รอบสุ่มวนต่อไปเรื่อย ๆ จนมาคนที่ต้องตอบมาหยุดที่คันไซ “โดนแต่เซกิ” เคสโซ่เอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มนึกสนุก “เอาเลยเซกิ ถามมัน ขอคำถามจี๊ดๆ” ปอร์เช่เอ่ยออกมา “นาย… มีคนที่ชอบรึยัง” และดูเหมือนว่าการถามคำถามของเซกิเธอไม่ได้คัดกรองก่อนแต่เลือกที่จะถามคำถามนี้ออกมา และมันก็เป็นคำตอบที่ทุกคนในวงก็อยากรู้เช่นกัน เพราะตั้งแต่รู้จักกับคันไซมาเขาไม่เคยแสดงออกมาเลยว่าชอบใคร หรือสนใจผู้หญิงคนไหน คันไซแค่นอนด้วย เบื่อก็จบ แยกย้าย ไม่เคยพูดถึงผู้หญิงคนไหนเลย “มีแล้ว” “….” ทุกคนอึ้ง เกิดความเงียบภายในวงเหล้าเกือบห้าวินาที คำว่ามีแล้วของคันไซกลับมีคำถามมากมายในหัวของกลุ่มเพื่อน โดยเฉพาะคำถามในหัวเซกิเองก็เช่นกัน ว่าใครคนนั้นที่คันไซชอบเป็นใคร แบบนี้ก็ยิ่งแปลว่าเธอไม่มีความหวังเลย ทั้งอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บซ่อนอาการและความรู้สึกลึก ๆ ซ่อนเอาไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจ “ใครวะ ไม่เห็นเคยเล่า” เป็นปอร์เช่ที่ถามขึ้นมา “ไม่ใกล้ไม่ไกล” “กูชักจะอยากรู้คำตอบ” ฮาวายเอ่ยออกมาอย่างนึกสนุกและอยากรู้อยากเห็น ก่อนที่เคสโซ่จะถามเซกิที่นั่งนิ่ง “เซกิรู้ไหมว่ามันชอบใคร” “ไม่รู้เหมือนกัน” “พวกมึงจะอยากรู้ไปทำไม” คันไซเอ่ยออกมานิ่ง ๆ “เพราะมึงคงรักมาก ถึงไม่ยอมคบใคร” ปอร์เช่เอ่ยออกมา “รู้แค่ว่า…” คันไซเอ่ยออกมาแล้วเว้นระยะ ก่อนที่ภาพของสาวลูกครึ่งคนนั้นจะลอยเข้ามาในหัว ทำให้แววตาที่เฉยชาทอประกายขึ้นมาเพียงชั่วเสี้ยววินาที แค่เสี้ยวสินาทีจริง ๆ “เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันกับกู” พอได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งอยากทำให้เซกิรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แถมยังอยู่โรงเรียนเดียวกับเธอ หรือนี้จะเป็นสาเหตุที่ทำให้คันไซยอมมาเรียนโรงเรียนนี้ ลำพังแค่พ่อแม่ต้องการเขาไม่น่าจะยอมทำตามอย่างว่าง่ายขนาดนั้น อีกอย่างเพื่อนก็อยู่ต่างโรงเรียน มันต้องมีแรงจูงใจที่แรงพอสมควร และมันก็คงเป็น ผู้หญิงคนนั้น…BAD FRIEND 66ความจริงที่พาเรากลับมาหากันเช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีใครคาดคิด เซกิตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ข้อความจากเอเลน่าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตามมาด้วยข้อความจากคันไซที่ส่งมาในเวลาไล่เลี่ยกันคันไซ : ตื่นหรือยัง? วันนี้โรงเรียนมีความคืบหน้าเรื่องเดเร็ก"เซกินั่งตัวตรงทันที ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปเซกิ : ตื่นแล้ว เกิดอะไรขึ้น?ไม่นานนัก คันไซก็โทรเข้ามา(เจ้าหน้าที่ติดต่อฉันเมื่อเช้า เขาบอกว่าพบข้อมูลที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมจากไฟล์ภาพต้นฉบับ และมีหลักฐานบางส่วนสอดคล้องกับข้อมูลที่โรสให้ไว้)"แล้วเดเร็กล่ะ""วันนี้เขาถูกเรียกไปให้ข้อมูลอย่างเป็นทางการ ฉันยังไม่อยากสรุปว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เรื่องจะไปไกลกว่าการสอบถามทั่วไปแล้ว"เซกิกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อยตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเฝ้ารอวันที่เรื่องราวทั้งหมดจะได้รับการตรวจสอบอย่างจริงจัง วันที่เธอไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วสงสัยว่าตัวเองจะได้รับข้อความข่มขู่อีกหรือไม่ วันที่ผู้คนจะเลิกมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลงเพราะภาพถ่ายเพียงไม่กี่ภาพแต่เมื่อวันที่เธอรอคอยกำลังมาถึงจริง ๆ เธอกลับรู้สึกทั้ง
BAD FRIEND 65กับดักสุดท้ายของคนจนมุมเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคอนโด เซกินั่งอยู่ข้างหน้าต่าง สายตาจับจ้องข้อความข่มขู่ที่เพิ่งได้รับ แม้จะบันทึกภาพหน้าจอและส่งให้คันไซเรียบร้อยแล้ว แต่ความรู้สึกเย็นวาบในอกกลับไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ'หยุดตรวจสอบเรื่องเดเร็กซะ ถ้าไม่อยากให้คนที่เธอรักต้องเดือดร้อนไปด้วย'ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ได้ระบุชื่อใครเป็นพิเศษ แต่เซกิรู้ดีว่ามันหมายถึงคนรอบตัวเธอทั้งหมด เอเลน่า คันไซ รวมถึงทุกคนที่กำลังช่วยกันค้นหาความจริงเธอไม่ได้กลัวเพียงเพราะตัวเองอาจตกอยู่ในอันตราย สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจยิ่งกว่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเริ่มหันไปเล่นงานคนอื่นแทน เมื่อการข่มขู่เธอโดยตรงไม่อาจทำให้เธอหยุดได้โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจากคันไซเซกิกดรับทันที(ฉันเห็นข้อความแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน)"คอนโด ฉันไม่ได้ออกไปไหน"(ดี อย่าเพิ่งออกไปคนเดียว ฉันจะไปหา)"คันไซ เดี๋ยวก่อน"ปลายสายเงียบลง รอฟังสิ่งที่เธอต้องการพูด"ฉันไม่ได้ส่งข้อความให้นายเพราะอยากให้นายมาคอยเฝ้าฉันตลอดเวลา ฉันส่งให้เพราะเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ปิดบังอะไรอีก"(ฉันรู้)"ถ้านา
BAD FRIEND 64คนโกหกเริ่มจนมุมเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นภายในห้องทำงานของเดเร็กชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งได้รับ'ทางโรงเรียนเริ่มตรวจสอบประวัติการเข้าถึงเอกสารแล้ว'ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเดเร็กอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว'ใครเป็นคนสั่งตรวจสอบ'อีกฝ่ายใช้เวลาไม่นานในการตอบกลับ'ฉันไม่รู้ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะได้ข้อมูลบางอย่างมาเพิ่ม'เดเร็กสบถออกมาเบา ๆ ก่อนโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ทุกอย่างกำลังผิดไปจากแผนที่วางไว้ เดิมทีเขาคิดว่าการใช้เรื่องเอกสารที่หายไปกดดันเซกิ จะทำให้เธอเสียความมั่นใจและไม่กล้าเดินหน้าตรวจสอบเรื่องในอดีตต่อ ส่วนโรสก็เป็นเพียงหมากอีกตัวที่เขาคิดว่าสามารถควบคุมได้ง่ายเขารู้จุดอ่อนของโรสดีเธอกลัวการสูญเสียชื่อเสียง กลัวการถูกเปิดโปง และกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าความสำเร็จหลายอย่างของเธอไม่ได้เกิดจากความสามารถเพียงอย่างเดียวเดเร็กจึงเชื่อว่าไม่ว่าเขาจะสั่งให้เธอทำอะไร เธอก็จะยอมทำตามเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เขาประเมินเธอผิดโรสไม่เพียงปฏิเสธที่จะพบเขาเท่านั้น เธอยังติดต่อเซกิและเริ
BAD FRIEND 63ไม่ยอมรับผิดในขณะที่เซกิกับคันไซกำลังพูดคุยกัน โรสกลับนั่งอยู่เพียงลำพังในรถที่จอดอยู่ริมถนน เธอเปิดดูข้อความที่ถูกเผยแพร่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่เห็นชื่อของตัวเอง ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดอยู่ในอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเธอพยายามโทรหาเดเร็ก ครั้งแรกไม่มีคนรับ ครั้งที่สองสายถูกตัดครั้งที่สามเขารับสาย แต่ไม่ได้พูดอะไรในทันที"เดเร็ก นายเป็นคนปล่อยเรื่องพวกนี้ใช่ไหม"ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ(เธอคิดว่าตัวเองมีความสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ)โรสกำโทรศัพท์แน่น"นายส่งข้อความมาหาฉัน บอกให้ฉันไปพบนาย แล้วพอฉันปฏิเสธ เรื่องทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยทันที นายจะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับนายงั้นเหรอ ?"(ฉันแค่บอกให้เธอคิดให้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร)"ฉันไม่ยอมช่วยนายทำเรื่องเอกสารต้นฉบับอีกแล้ว!" เสียงของโรสสั่น แต่เธอพยายามพูดให้ชัดเจน"ฉันจะไม่ไปยุ่งกับหลักฐานของเซกิ และจะไม่ช่วยนายใส่ร้ายเธออีก"คราวนี้เดเร็กเงียบไปนานเมื่อเขาพูดขึ้น น้ำเสียงกลับเย็นชาจนโรสรู้สึกหนาววาบ(เธอคิดว่าตัวเองยังมีสิทธิ์เลือกอีกหรอ)"ฉันมีสิทธิ์!"(ถ้าอย่างนั้นก็รับผลจากสิ่งที่เธอทำไว้ให้ได้ก็แล้วกัน)
BAD FRIEND 62วันที่ความลับถูกเปิดโปงเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนอนของโรสเธอก้มมองข้อความจากเดเร็กที่ยังค้างอยู่บนหน้าจอเดเร็ก: ฉันจะรออยู่ที่เดิมโรสอ่านข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง ก่อนจะเหลือบมองภาพถ่ายเอกสารที่เขาส่งมาให้ก่อนหน้านี้ ภายในภาพมีรายชื่อผู้จัดกิจกรรมของโรงเรียน พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมืออยู่ด้านล่างลายมือนั้นเธอจำได้ดี เพราะคนที่เขียนมันคือคนที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันหันหลังให้เธอ โรสกำโทรศัพท์แน่น ความรู้สึกหวาดกลัวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธที่ผ่านมาเธอยอมทำหลายอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่ตัวเองมี ทั้งชื่อเสียง ตำแหน่ง และภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็ชื่นชม แต่ตอนนี้เดเร็กกำลังทำให้เธอรู้ว่า สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้นเมื่อหมดประโยชน์ เขาก็พร้อมจะโยนเธอทิ้งโทรศัพท์สั่นอีกครั้งเดเร็ก: อย่าทำให้ฉันต้องเป็นฝ่ายไปหาเธอเองโรสหลับตาลง ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปโรส: ฉันไม่ไปข้อความถูกส่งออกไปในเวลาไม่กี่วินาที เดเร็กโทรกลับมาทันที แต่โรสกดตัดสาย เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธครั้งนี้อาจทำให้เขาเปิดโปงเรื่องที่เธอพยายามซ่อนมาตลอด แต่ถ้าเธอยังยอมทำต
BAD FRIEND 61วันที่เราเริ่มห่างกันเช้าวันต่อมาเซกิมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าปกติ เธอเดินเข้ามาในอาคารเรียนพร้อมแก้วกาแฟในมือ แต่กลับไม่มีรอยยิ้มเหมือนทุกวัน เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ ไม่ใช่เพราะข่าวลือที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะคำพูดของคันไซยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง รู้ว่าเขาอยากปกป้องเธอ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งมีเรื่องที่ใหญ่กว่านี้เกิดขึ้น เขาจะเลือกบอกความจริงกับเธอ หรือจะตัดสินใจแทนเธออีกครั้ง"เซกิ!" เอเลน่าเดินเข้ามาหา เมื่อเห็นเพื่อนยืนอยู่หน้าห้องเรียนเพียงลำพัง "เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่""เมื่อกี้เอง""เมื่อคืนได้นอนหรือเปล่า""นิดหน่อย" เซกิยิ้มบาง ๆ"คำว่านิดหน่อยของเธอนี่คือกี่ชั่วโมง" เอเลน่ามองหน้าเธออย่างไม่เชื่อ"อย่าถามเลย""เซกิ...""ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ" เธอพูดพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม แต่เอเลน่ากลับจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ"ฉันไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ว่าเธอนอนกี่ชั่วโมง ฉันถามเพราะเป็นห่วง"เซกิชะงัก ประโยคธรรมดาที่เธอเคยได้ยินจากคันไซบ่อยครั้ง กลับทำให้เธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง"เธอกับคันไซทะเลาะกันหนั







