8

เวลาไม่มีเรียนช่วงบ่าย ปกติแล้วแก้วตาจะนั่งรถรับจ้างไม่ก็แท็กซี่ แต่วันนี้เธอมีนัดกับตี๋ไปซื้ออุปกรณ์ทำรายงานกลุ่ม

ตี๋อาสาไปส่งแก้วที่บ้าน ตอนนั้นก็เป็นเวลาราว ๆ หกโมงเย็นแล้ว แก้วตาซ้อนท้ายรถตี๋มาถึงประตูรั้วหน้าบ้านก่อนจะยื่นหมวกกันน็อกส่งคืนให้

"เดี๋ยวเอาของที่ซื้อมาไว้ที่ฉันก็ได้" ตี๋พูดพร้อมกับนำพวกกระดาษแข็งและอื่น ๆ อีกมากมายใส่ตะกร้าหน้ารถ สายตาก็ลอบมองตัวบ้านหลังใหญ่ที่เพื่อนอาศัย

"เธออยู่บ้านนี้จริง ๆ เหรอวะ หรูชะมัด"

แก้วตาส่ายหน้าตอบ อีกอย่างเธออยู่ที่นี่ในฐานะคนรับใช้ ใช่ว่าเป็นบ้านของตัวเองเสียเมื่อไหร่ ก่อนจะโบกไม้โบกมือไล่เพื่อนให้กลับไป

ในตอนที่เดินลัดเลาะไปตามสวนหย่อม แก้วตาไม่เห็นรถของคิมหันต์ หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาช้า ๆ ด้วยความโล่งอก อะไรที่หลีกเลี่ยงการข้องแวะกับเขาได้ เธอก็จะทำ

งานบ้านในช่วงหัวค่ำไม่มีอะไรมาก อาหารเย็นก็ไม่ต้องเตรียม เพราะคุณชายของบ้านยังไม่กลับมาจากการทำงาน เธอจึงล้างจานที่พวกเพื่อนสาวใช้คนอื่น ๆ ทิ้งหน้าที่ไว้ให้ เสร็จจากตรงนี้ก็ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องพักตามปกติ รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง อาจเป็นเพราะวันนี้เธอยังไม่ถูกหาเรื่องเหน็บแนมกันอย่างที่แล้วมา

แต่นั่นก็ดีแล้วแหละ...ได้พักหูบ้าง โดนพลังงานลบเข้าทุกวัน เธอก็แย่เป็นเหมือนกัน

เช้าวันใหม่แก้วตาแต่งตัวไปเรียนตามปกติ แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขาออกจากบ้าน เสียงข้อความไลน์กลุ่มก็เด้งขึ้นมารัว ๆ ราวกับว่าหัวข้อสนทนานั้นกำลังเป็นประเด็นที่ร้อนแรง มือบางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูขณะที่เท้าก็ก้าวเดินไปเรื่อย ๆ

แก้วตาไล่อ่านข้อความไปสักพัก จนไปถึงบรรทัดสุดท้ายที่คนในกลุ่มพิมพ์มาว่า

'ตี๋ประสบอุบัติเหตุเมื่อวานตอนเย็น'

หัวใจสาวกระตุกวูบ ตัวเย็นเฉียบ เข่าบางแทบทรุดลงกับพื้น ทันใดนั้นก็มีสายเรียกเข้าจากเพื่อนในกลุ่ม ไม่ทันที่เธอจะได้กดรับสาย รถคันหรูของคิมหันต์ก็ขับเข้ามาในตัวบ้าน

เขาชะลอความเร็วก่อนจะลดกระจกลงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา ริมฝีปากหยักกำลังคลี่ยิ้มให้กันอย่างอารมณ์ดี...หากเป็นคนอื่นคงมีอ่อนระทวยกับรูปหน้าหล่อเหลาไร้ที่ตินี้

แต่กับแก้วตาไม่ใช่ รอยยิ้มของเขาแฝงความนัยบางอย่าง…

ภายในห้องพักผู้ป่วยรวมมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนอนร้องโอดโอย ใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลาหล่อเหลามีร่องรอยของการฟกช้ำเป็นจ้ำ ๆ ส่วนขาข้างขวาถูกเข้าเฝือกดามไว้ มีร่องรอยถลอกเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามร่างกายอีกนิดหน่อย ซึ่งแก้วตาประเมินแล้วว่าไม่เกินสัปดาห์คงจะได้ออกจากโรงพยาบาลอย่างแน่นอน แต่ที่ต้องทำให้คิ้วงามขมวดเป็นปมก็คงเป็นเพราะไอ้ท่าทีเจ็บปานจะขาดใจของอีกฝ่ายที่แสดงออกจนดูเวอร์เกินจริงไปสักนิด...

"เธอรู้ปะ ตอนที่ฉันกำลังเลี้ยวซ้ายข้ามเลนไปอีกฝั่ง ฉันว่าตัวเองเปิดไฟเลี้ยวแล้วนะเว้ย แต่ไอ้มอ’ไซค์คันหลังแม่งดันพุ่งสวนมาอย่างแรง" ตี๋เล่า ใบหน้ายุ่งเหยิงเต็มไปด้วยความเจ็บใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะตบเบาะนอนทำท่าประกอบ

"ซาลาปงซาลาเปาในตะกร้ารถกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง! หมูแดงพิเศษของฉัน เฮ้อ...!"

"สรุปที่เล่ามาทั้งหมดทั้งมวล ก็คือเสียดายซาลาเปาว่างั้นเถอะ?"

ตี๋พยักหน้าตอบหงึกหงักก่อนจะหันมายิ้มแหย ๆ

"จริง ๆ ของที่เราซื้อมาทำรายงานมันก็ยับเยินหมดเลยน่ะ" คนเจ็บก้มหน้าสำนึกผิดแก้วตาถอนหายใจ

"นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ของพวกนั้นซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ แต่แขนขาหาซื้อใหม่ไม่ได้นะตี๋"

"แต่ก็..." เจ้าตัวทำหน้าอมทุกข์ก่อนจะเอ่ยเสียงเศร้า "ไม่รู้เลยว่าจะกลับมาเดินได้อีกหรือเปล่า ฮือ...ชายชาตรีอย่างฉันต้องเป็นโปลิโอแน่ ๆ โอ๊ย...เจ็บอีกแล้ว มันต้องหักอีกแล้วแน่ ๆ หักในหัก!"

คราวนี้แก้วตากลอกตามองเจ้าคนคร่ำครวญเกินเหตุ แต่สุดท้ายก็ต้องหลุดหัวเราะเพราะท่าทางตลก ๆ ของตี๋

ตอนแรกหญิงสาวคิดว่าตี๋จะบาดเจ็บสาหัส เพราะเนื้อหาที่คุยกันในไลน์กลุ่มช่างดูรุนแรงเหลือเกิน แต่พอได้มาดูสภาพเพื่อนด้วยตัวเองก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เพื่อนไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่คิดไว้...แถมรถที่ชนตี๋เป็นมอเตอร์ไซค์ และอีกฝ่ายก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

ฉะนั้นข้อสันนิษฐานที่เธอแอบคิดไปเองคนเดียวเป็นอันต้องยุติลง บางทีเธออาจระแวงคุณคิมมากเกินไป...

"จะว่าไป มันก็มีบางอย่างแปลก ๆ อยู่นะ" คิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาเรียวหรี่ลงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"แปลกยังไง?"

"ตอนที่หน้าฉันแนบถนน รู้สึกเหมือนมีสายตาของใครจ้องอยู่ตลอดเวลา"

"นายจะบอกว่า?"

"ใช่" จู่ ๆ ตี๋ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด สายตาของเขาดูจริงจัง ส่งผลให้แก้วตาเผลอกำมือเข้าหากันแน่น

หรือว่าสิ่งที่เธอคิดไว้จะเป็นจริง เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของเธอต้องเป็นฝีมือของคะ...

"ฉันก็พอจะรู้ตัวนะว่าตัวเองหน้าตาดีแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าคนแถวนั้นจะให้ความสนใจกันเยอะมากเลยนี่สิ ยายแก้วเธอรู้ปะ ลูกสาวป้าแจ๋วที่เปิดร้านข้าวตรงทางโค้งอะรีบวิ่งแจ้นมาหาฉันเลยเว้ย"

"อ้อ..."

แก้วตาลอบถอนหายใจทั้งโล่งอกและหนักอกหนักใจไปพร้อม ๆ กัน หญิงสาวนั่งฟังตี๋โม้ต่อจนเอียนแล้วเอียนอีก...

คล้อยหลังที่แก้วตากลับออกไป คนที่มีสีหน้าร่าเริงคุยโวจนน้ำลายแตกเป็นฟองฉับพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้ากังวลใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ

เย็นวันนั้นหลังจากที่ตี๋ส่งแก้วตากลับถึงบ้าน ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ จนกระทั่งเขาเหลือบตามองไปทางกระจกหลัง มันเริ่มมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล รถสปอร์ตคันหรูสีดำด้านขับไล่หลังเขามาในระยะที่ค่อนข้างประชิด และเขาจำได้แม่นยำว่าเป็นของใครถึงแม้ว่ากระจกรถของฝ่ายนั้นจะติดฟิล์มดำก็ตาม

ก็มีอยู่คันเดียวที่ขับมาส่งเพื่อนสาวที่หน้าตึกคณะ เขายังไม่ได้เอะใจเนื่องจากตนมั่นใจว่าไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับอีกฝ่าย ต่อมาเมื่อถึงถนนทางแยก ตี๋ก็ขี่รถแยกออกมา ทว่าตอนมองไปทางกระจกหลังยังคงปรากฏรถสปอร์ตสีดำด้านคันเดิม คราวนี้เหมือนฝ่ายนั้นจะเบียดรถเข้ามาใกล้ ๆ ตี๋ถึงได้มั่นใจแล้วว่ามันไม่ปกติอย่างแน่นอน

ตี๋บิดคันเร่งเพื่อจะแซงรถคันหน้าขึ้นไป และในจังหวะที่กำลังตีไฟเลี้ยว เขาไม่ทันได้มองมอเตอร์ไซค์ของคู่กรณีจึงทำให้ประสานงากันอย่างจัง

หากรถคันที่ชนเขาไม่ใช่รถเล็ก แต่เป็นรถใหญ่ล่ะ...ป่านนี้เขาจะมีสภาพยังไง คงไม่ได้มานอนหายใจอยู่ตรงนี้เป็นแน่

ในตอนนั้นเขายังมีสติครบทุกอย่าง ถึงแม้ว่าร่างกายแทบขยับไม่ได้ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นรถสปอร์ตคันเดิมจอดข้างทางไม่ไกลจากเขาเท่าไรนัก

ตี๋ไม่รู้ว่าคนขับคือใคร จะใช่คนที่เขาคิดหรือเปล่า แต่จิตใต้สำนึกบอกเขาว่า บางทีเจ้าของรถคันนั้นอาจกำลังตั้งใจดูสภาพร่างของเขา

พร้อมกับรอยยิ้มเย็น...