Ep4 คืนพายุฝนและผู้ชายแปลกหน้า คิริน..

สายฝนภายนอกคฤหาสน์หรูเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ราวกับจะตอกย้ำถึงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นภายในห้องนอนสวีทกว้างขวาง คิรินวางร่างบางของไอรีนลงบนเตียงขนาดคิงไซส์อย่างนุ่มนวล แต่ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำให้หญิงสาวแทบลืมหายใจ ไอรีนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกระต่ายน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำของราชสีห์ ทุกอย่างรอบตัวดูมืดมิดและน่าสะพรึงกลัวไปหมด

"ทำไม... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" ไอรีนถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอถดถอยจนแผ่นหลังพิงกับหัวเตียง แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกลัวที่ไม่อาจปิดบังได้

คิรินยืนมองเธอด้วยท่าทีสุขุม เขาปลดเนคไทสีเข้มออกแล้วโยนไว้ที่ปลายเตียง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ "ฉันก็แค่ช่วยไม่ให้เธอไปเป็นข่าวหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้ไงล่ะไอรีน เธอควรขอบคุณฉันด้วยซ้ำนะที่ช่วยปกป้องเธอจากแผนสกปรกที่เพื่อนของเธอวางไว้"

ไอรีนชะงักไปเล็กน้อย "คุณรู้? คุณรู้เรื่องทั้งหมดงั้นเหรอ?"

"ฉันอยู่ในโลกนี้มานานพอที่จะมองออกว่าใครกำลังเล่นละคร" คิรินเอ่ยพลางยิ้มเย็นที่มุมปาก เขาโน้มตัวลงมาทาบทับ แขนแกร่งทั้งสองข้างยันไว้กับเตียง ขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนของเขา "เพื่อนของเธอต้องการทำลายเธอ แต่เธอโชคดีที่เดินหลงเข้ามาหาฉันแทน... เพราะถึงแม้ฉันจะไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เธอหวัง แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ชอบปล่อยให้ของมีค่าต้องตกไปอยู่ในมือคนอื่น"

ไอรีนรู้สึกหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายตรงหน้ามันช่างเย้ายวนและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจที่รุนแรงจนน่ากลัว "ได้โปรด... ฉันอยากกลับบ้าน ครอบครัวของฉันจะห่วงฉันมาก"

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเดินออกไปได้ง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อฉันยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ" คิรินกล่าวพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามกรอบหน้าของเธอ ผิวเนียนละเอียดที่เขาสัมผัสทำให้ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดเริ่มสั่นคลอน

พายุฝนภายนอกโหมกระหน่ำหนักขึ้น เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องเป็นระยะ สร้างบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจ ไอรีนหลับตาปี๋เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างหู เธอไม่เคยต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่เคยต้องมาอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าในสถานะที่ไร้ทางสู้ พ่อแม่ของเธอ พี่ชายของเธอ ทุกคนคอยปกป้องเธอมาตลอด... แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเธอเลย

"คิริน... คุณจะทำอะไร" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"สิ่งที่ผู้ชายเขามักจะทำกับผู้หญิงที่หลงเข้ามาในคืนที่พายุแรงแบบนี้ไง" คิรินกระซิบเสียงต่ำ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาไม่ใช่คนใจร้ายแบบไร้เหตุผล แต่ในเมื่อเหยื่อมาอยู่ตรงหน้าและเหยื่อรายนี้ก็ดูอ่อนหวานไร้เดียงสาเกินกว่าจะต้านทานได้ ความเป็น 'มาเฟีย' ในตัวเขาก็เริ่มเรียกร้องที่จะครอบครอง

เขาเริ่มสัมผัสไปตามลำคอระหง ไอรีนสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่คิรินก็รั้งใบหน้าเธอไว้ด้วยมือเดียว ความตื่นกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหวอย่างน่าประหลาด เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุมไปทีละน้อย ภายใต้ความเยือกเย็นของเขากลับมีความอบอุ่นบางอย่างที่ดึงดูดใจเธออย่างรุนแรง

"อย่ากลัวไปเลยไอรีน... คืนนี้ฉันจะสอนให้เธอรู้ว่า โลกภายนอกไม่ได้มีแค่เรื่องธุรกิจ แต่มันมีเรื่องของอารมณ์ที่เธอไม่เคยได้สัมผัส" คิรินกล่าวพลางก้มลงประทับริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดง

ไอรีนกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงที่กำลังจะหลุดออกมา เธอรู้สึกเหมือนตัวตนเดิมที่เคยใสซื่อกำลังถูกทำลายลงทีละน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในหัว แต่ร่างกายของเธอกลับไม่สามารถขัดขืนสัมผัสที่ดูเหมือนจะร้อนแรงและโหยหาของคนตรงหน้าได้เลย

ห้องนอนทั้งห้องเงียบงันลงทันทีเมื่อคิรินถอนริมฝีปากออกมา เขามองสำรวจใบหน้าของเธอที่ตอนนี้แดงซ่านด้วยอารมณ์ เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนที่เธอมี แต่สิ่งที่เขาต้องการมากกว่านั้นคือการทำให้เธอยอมจำนนด้วยความเต็มใจ แม้จะเป็นความจำยอมในฐานะเหยื่อก็ตาม

"ฉันไม่เคยต้องมาเจออะไรแบบนี้..." ไอรีนพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากหางตา

คิรินเช็ดน้ำตานั้นออกอย่างเบามือ แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงด้วยความหลงใหลชั่ววูบ "จำคืนนี้ไว้ให้ดีไอรีน เพราะต่อจากนี้ไป ชื่อของฉันจะเป็นชื่อเดียวที่เธอจะจดจำไปตลอดกาล"

เขาโน้มตัวลงไปอีกครั้ง คราวนี้เขามอบจูบที่ร้อนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม จูบที่เหมือนจะสูบเอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวไปจนหมดสิ้น ไอรีนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสของผู้ชายแปลกหน้าคนนี้... ผู้ชายที่เธอยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อจริงของเขา แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบหยุดหายใจ

ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ความไร้เดียงสาของไอรีนกำลังจะจบลงในคืนนี้ พร้อมกับจุดเริ่มต้นของพันธนาการที่ไม่มีวันแก้ออกได้ ความโชคร้ายที่เพื่อนสนิทหยิบยื่นให้กำลังนำพาเธอไปสู่โชคชะตาที่ตัวเธอเองก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่ามันจะนำไปสู่ความสุขหรือความทุกข์ที่แสนสาหัสกันแน่