Ep5 รอยรักสีเลือด NC

ภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมหรู เสียงฝนที่โหมกระหน่ำนอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่สามารถกลบเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของไอรีนได้เลย ความเงียบงันภายในห้องกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดใจเหมือนตอนแรก มันคือความเงียบที่อบอวลไปด้วยมวลอากาศร้อนผ่าวของอารมณ์ปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้น

คิรินจ้องมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา สำหรับเขา... เขาไม่เคยคิดว่าการเรียกผู้หญิงมาปรนเปรอจะจบลงด้วยความรู้สึกที่เข้มข้นถึงเพียงนี้ ไอรีนไม่ใช่ผู้หญิงที่ผ่านมือชายมาอย่างโชกโชน เธอเปรียบเสมือนดอกไม้ขาวที่เพิ่งถูกเด็ดออกจากต้น สั่นไหว หวาดกลัว และงดงามจนเขาแทบคลั่ง

มือหนาของเขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดด้วยความใจเย็น ราวกับกำลังแกะกล่องของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด เขาบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มผ่านชุดชั้นในลูกไม้จนไอรีนต้องแอ่นกายรับสัมผัส ไอรีนพยายามใช้มือเรียวบางขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

"อย่า... ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" เสียงของไอรีนแหบพร่า ดวงตากลมโตคู่นั้นสั่นระริกเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

"ตอนนี้เธอยังคิดจะขอร้องให้ฉันหยุดอยู่เหรอ?" คิรินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบต่ำและเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ เขากระชากชุดนอนของเธอออกจนเผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจน้ำนม "ไม่มีประโยชน์หรอกไอรีน เพราะต่อให้เธอร้องขอชีวิตในตอนนี้ ฉันก็ไม่มีทางหยุดสิ่งที่กำลังเริ่มต้นขึ้นได้"

"อื้อ!"

ริมฝีปากหนาของเขาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เรียกร้องและดุดัน ลิ้นร้อนตวัดรัดลิ้นเล็กอย่างหิวกระหาย ไอรีนรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะของเธอถูกพัดพาหายไปกับสายลมพายุข้างนอก ความไร้เดียงสาที่เคยเป็นเกราะป้องกันกำลังถูกหลอมละลายภายใต้สัมผัสที่ดุดันของผู้ชายตรงหน้า

คิรินเลื่อนใบหน้าลงต่ำ ซุกไซ้ลำคอระหงและลาดไหล่มน เขาขบเม้มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ ไปทั่ว ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งแหวกแยกกลีบกุหลาบที่ยังคงปิดสนิทของเธอออกอย่างถือวิสาสะ ความเปียกชื้นที่สัมผัสได้ทำให้เขาหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปเบิกทางอย่างรวดเร็วและรุนแรง

"อ๊ะ! ฮื่อออ..." ไอรีนร้องครางเสียงหลงด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างกะทันหัน

คิรินไม่รอช้า เขาจับขาเรียวแยกออกกว้างก่อนจะกระแทกตัวตนที่ใหญ่โตและร้อนระอุเข้าใส่ความคับแน่นในคราวเดียว!

ปึก!

"กรี๊ด! เจ็บ..." ไอรีนกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ความเป็นสาวที่ถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีทำให้เธอกลั้นหายใจ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มใส คิรินแช่ตัวตนไว้แน่นก่อนจะเริ่มขยับกายช้าๆ ในตอนแรกแล้วเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นตามอารมณ์ดิบที่พุ่งพล่าน

จังหวะรักที่ดำเนินไปท่ามกลางเสียงพายุฝนนั้นรุนแรงและสม่ำเสมอ คิรินพร่ำกระซิบคำรักลวงที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องจริงหรือเพียงคำพูดที่ใช้หลอกล่อเหยื่อ "ไอรีน... จำไว้ว่าคืนนี้เธอเป็นของฉันคนเดียว" เขาเน้นย้ำทุกการกระแทกกระทั้นเข้าหาจุดอ่อนไหวจนไอรีนสั่นสะเทือนไปทั้งร่าง

ปึก! ปึก! ปึก!

ปึก! ปึก! ปึก!

ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามจนเธอต้องขย่มกายรับแรงกระแทกจากเขาอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายที่สั่นสะท้านปลดปล่อยอารมณ์ออกมาจนถึงจุดสุดยอดในที่สุด ไอรีนเกร็งกระตุกและร้องครางเสียงหลงไปทั่วห้อง ในขณะที่คิรินโหมกระหน่ำกายเข้าใส่เธอไม่ยั้งจนเขาก็ปลดปล่อยความกำหนัดตามเธอไปจนเต็มเปี่ยมช่องทางรัก

ปึก! ปึก! ปึก!

"ซี๊ดดด! อ๊าส์!"

เมื่อทุกอย่างสงบลง คิรินนอนกอดร่างบางที่สั่นสะท้านไว้แนบอก เขาสัมผัสได้ถึงหยดเลือดจางๆ บนที่นอนขาวสะอาด รอยรักสีเลือดที่เป็นพยานว่าเขาคือชายคนแรกและคนเดียวที่ได้ครอบครองดอกไม้ที่บอบบางที่สุดดอกนี้

ไอรีนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเอ่ยคำใด ในหัวของเธอมีเพียงความทรงจำที่พร่ามัวเกี่ยวกับใบหน้าคมสันและดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น... ใบหน้าที่เธอจะต้องหวาดกลัวไปตลอดชีวิต

คิรินมองดูผลงานของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เขาไม่ได้รู้เลยว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่เขากำลังเริ่มสร้างพันธนาการที่เขาก็ไม่รู้ว่าจะตัดขาดได้อย่างไรในอนาคต

เขาลุกขึ้นจากเตียง ทิ้งให้ไอรีนนอนจมอยู่กับความเสียใจและความสับสน เขาเดินออกไปที่ระเบียง จุดบุหรี่ขึ้นสูบมองดูเมืองยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความมืดมิด เขารู้ดีว่าเรื่องราวของเขาและเธอคนนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และไม่ว่าอย่างไร... เขาก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

ขณะที่ไอรีนที่ยังคงไม่ได้สติในห้วงภวังค์แห่งความเสียใจ เธอยังไม่รู้เลยว่ารอยรักสีเลือดที่เธอทิ้งไว้บนเตียงนั้น จะเป็นหลักฐานมัดตัวเธอให้ต้องจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของความสัมพันธ์ที่ยากจะหลีกหนี ไม่ว่าจะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน... โชคชะตาก็จะดึงเธอกลับมาหามันอีกครั้งเสมอ