ตอนที่ 2 ความบังเอิญที่เปลี่ยนชีวิต

สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในคืนนั้น คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เส้นทางชีวิตของคนสองคนซึ่งอยู่คนละโลกโคจรมาบรรจบกันอย่างไม่น่าเชื่อ

นิรสาในวัยนักศึกษาสาวผู้เพียบพร้อม ท่าทางตื่นตระหนกตกใจเนื่องจากรถยนต์หรูคู่ใจเกิดยางแตกกลางทางเปลี่ยวในยามวิกาล ท่ามกลางความมืดมิดและสายตาคุกคามจากกลุ่มคนอันธพาลข้างทางที่เริ่มเดินเข้าหา เธอกรีดร้องและถอยหลังหนีจนมุม ก่อนที่เงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งจะพุ่งเข้ามาขวางหน้าไว้

ชายหนุ่มในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำเก่าๆ เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำฝน ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้ เขากระชากท่อนเหล็กขึ้นตั้งรับและซัดพวกอันธพาลจนหมอบราบคาบด้วยความดุดันและเด็ดเดี่ยว แววตาคมกริบที่หันกลับมามองเธอในตอนนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและระแวดระวังภัยราวกับสุนัขป่าบาดเจ็บ

"ขึ้นรถ... ถ้าไม่อยากตายตรงนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยสั่งแกมบังคับ

แม้จะหวาดกลัว แต่ความช่วยเหลือครั้งนั้นทำให้นิรสาตัดสินใจพาเขาขึ้นรถและขับหลบหนีออกมาด้วยกัน ก่อนจะแอบพาเขามาทำแผลให้ที่ห้องพักส่วนตัว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความบังเอิญค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพัน ครามินทร์ หรือ คราม ชายหนุ่มผู้ไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีแม้แต่ชื่อสกุลที่เชิดหน้าชูตา ปรากฏตัวในชีวิตของเธอพร้อมกับความลับมากมายที่เขาไม่เคยเอ่ยปากเล่า

ทุกครั้งที่อยู่กับนิสา ครามผู้ดุดันและเย็นชาจะมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกๆ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้หัวใจของคุณหนูตระกูลสูงส่งเต้นระรัว พวกเขาแอบคบหากันอย่างเงียบๆ ในโลกใบเล็กๆ ที่มีเพียงแค่คนสองคน ความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความแตกต่างราวฟ้ากับเหว หอมหวานและลึกซึ้งจนนิรสาลืมคิดไปว่า โลกความจริงภายนอกนั้นโหดร้ายและไม่อาจยอมรับความรักที่ไร้ซึ่งฐานะและชาติตระกูลนี้ได้

แต่ความสุขมักอยู่กับเราได้ไม่นาน... เมื่อความลับไม่มีในโลก และวันที่ความจริงทุกอย่างถูกเปิดโปง ก็คือวันที่นับถอยหลังสู่ความพินาศของความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้

แสงไฟนีออนสลัวจากห้องใต้ดินอับชื้นสะท้อนกระทบกับรอยแผลเป็นลากยาวบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม ที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอน แต่มันคือรังลับที่ ครามินทร์ใช้หลบซ่อนตัวจากโลกเบื้องบน โลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากจอมปลอม เส้นสาย และอำนาจเงินตราที่คอยบดขยี้คนรากหญ้าอย่างเขา

ตลอดหลายเดือนที่คบหากับนิรสา ครามไม่เคยปริปากบอกความจริงเรื่องเบื้องหลังของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปด้วยชาติตระกูลและอนาคตที่สดใส สมควรได้รับผู้ชายที่ดีกว่าไอ้หนุ่มกุ๊ยข้างถนนที่ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้าย ครามรู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร มือคู่นี้เปื้อนเลือดและคราบเขม่าควันจากการเอาตัวรอดในสลัมมืดๆ มาตั้งแต่เด็ก เขาเคยชินกับการต่อสู้ การใช้กำลัง และการเหยียบย่ำศัตรู ก่อนที่มันจะเหยียบย่ำเขาก่อน

แต่ทว่า เมื่อมีนิรสาเข้ามาในชีวิต กำแพงเหล็กที่เขาเคยสร้างไว้เพื่อปิดกั้นตัวเองกลับถูกกัดกร่อนลงทีละน้อย รอยยิ้มและแววตาห่วงใยจากคุณหนูตระกูลดังทำให้คนดิบเถื่อนอย่างเขากล้าที่จะมีความฝัน... ฝันที่จะยืนหยัดเคียงข้างเธออย่างภาคภูมิใจ

ทว่าความฝันก็เป็นได้แค่ความฝัน เมื่อความจริงอันโหดร้ายเริ่มคืบคลานเข้ามาเคาะประตูห้อง

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำนับสิบชีวิตดังขึ้นก้องทางเดินแคบๆ ก่อนที่ประตูห้องพักจะถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพง ก้าวเข้ามาพร้อมกับแววตาทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจเดียดฉันท์ เจ้าสัวสิงขร พ่อของนิรสาปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางลูกน้องร่างยักษ์ที่ยืนคุมเชิงล้อมรอบตัวเขาไว้หมดทางหนี

ครามไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เขายืนพิงกำแพงกอดอกมองผู้มาเยือนด้วยสายตานิ่งสนิท แววตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่มีความเกรงกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"แกสินะ... ไอ้เดรัจฉานที่เกาะลูกสาวฉันกิน" เจ้าสัวสิงขรเปิดฉากด้วยน้ำเสียงดูถูกเหียดหยาม กวาดสายตามองสภาพห้องที่ยากจนข้นแค้นด้วยรอยยิ้มเยาะ "คิดจะเกาะตระกูลฉันเพื่อพลิกชีวิตงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! คนอย่างแกมันก็แค่เศษสวะข้างถนน ต่อให้พยายามปีนป่ายแค่ไหน ก็ไม่มีวันคู่ควรกับลูกสาวฉัน!"

คำพูดถากถางกระแทกกระทั้นเข้าหู ครามไม่ได้โกรธเกรี้ยวจนขาดสติ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา แววตาดุดันฉายแวววาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว "ถ้าผมเป็นแค่เศษสวะ แล้วทำไมคุณถึงต้องดั้นด้นมาหาผมถึงที่นี่ด้วยล่ะครับ... กลัวเหรอ? กลัวว่าลูกสาวสุดที่รักของคุณจะเลือกผู้ชายไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้ มากกว่าไอ้คุณหนูไฮโซที่พวกคุณจัดแจงหาไว้ให้ใช่ไหม?"

"สามหาว!" เจ้าสัวสิงขรตบโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดังลั่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้จุด "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อคนพวกนั้น! ฟังให้ดีนะไอ้คราม... ถ้าอยากรักษาหัวและชีวิตห่วยๆ ของแกไว้ ก็ไสหัวออกไปจากชีวิตนิสาซะ! อย่าให้ฉันต้องใช้มนตราราคาถูกหรืออำนาจมืดบดขยี้แกจนไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก!"

คำขู่คุกคามไม่ได้ทำให้ครามินทร์หวาดกลัว เขารู้ซึ้งถึงอำนาจเงินและเส้นสายของคนพวกนี้ดี ตระกูลของนิรสามีอิทธิพลคับฟ้า แค่ดีดนิ้วชีวิตของคนอย่างเขาก็หายไปจากสารบบได้ง่ายๆ เหมือนมดปลวก ตัวตนที่แท้จริงในเงามืดของครามเริ่มขยับตัวตื่นขึ้น ความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจเริ่มปะทุ แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบยิ่งกว่าคำดูถูกเหยียดหยาม ก็คือความจริงที่ว่า... เขายังอ่อนแอเกินไปที่จะปกป้องคนที่เขารัก

.

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลนิรสา บรรยากาศก็อึดอัดและตึงเครียดไม่แพ้กัน นิรสายืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าห้องทำงานของพ่อ โดยมีผู้เป็นแม่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ข้างๆ

"ลูกทำแบบนี้ลงไปได้ยังไง นิสา!" เจ้าสัวสิงขรที่เพิ่งกลับมาจากการไป "เคลียร์" กับคราม ตะคอกใส่หน้าลูกสาวด้วยความเกรี้ยวกราด "หนีไปคบกับไอ้กุ้ยข้างถนน ไร้หัวนอนปลายเท้า แถมยังมีประวัติพัวพันกับพวกใต้ดิน! ลูกอยากทำให้ตระกูลเราต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขานักหรือไง!"

"พ่อคะ! ครามเขาไม่ใช่คนแบบนั้น!" นิรสารีบเถียงกลับเสียงสั่น น้ำตาไหลพรูอาบสองแก้ม "เขาไม่ได้เกาะหนูกิน เขามีศักดิ์ศรี! พ่อไม่มีสิทธิ์ไปดูถูกเขาแบบนั้นนะ!"

"ศักดิ์ศรีเหรอ? หึ! คนจนๆ แบบนั้นมันเอาศักดิ์ศรีมากินแทนข้าวไม่ได้หรอก!" เจ้าสัวสิงขรแค่นหัวเราะด้วยความสมเพช ก่อนจะยื่นคำขาดที่เฉียบขาดและเหี้ยมเกรียมลงมาตัดรอนหัวใจของผู้เป็นลูก "ฟังทางนี้ให้ดีนะนิสา พ่อได้จัดเตรียมงานหมั้นระหว่างลูกกับเมฆาไว้เรียบร้อยแล้ว งานจะมีขึ้นในเดือนหน้า และถ้าแกยังดึงดันจะติดต่อกับไอ้ครามอีก... ฉันจะส่งคนไปเก็บมันซะ! ให้มันหายไปจากโลกนี้แบบถาวร!"

คำขู่ของพ่อเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ นิรสาเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ห้องกว้างใหญ่รอบตัวหมุนเคว้งคว้าง เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอดิบเถื่อนและทำอย่างที่พูดจริงๆ อำนาจเงินและเส้นสายในมือของเจ้าสัวสิงขรสามารถเนรมิตให้คนหายไปจากโลกนี้ได้อย่างไร้ร่องรอย หากเธอขัดขืน ชีวิตของครามจะต้องจบลงอย่างแน่นอน

ความรักที่เคยวาดฝันไว้พังทลายลงในพริบตา ความลับในเงามืดที่ครามปกปิดไว้เริ่มเผยโฉมหน้าอันน่ากลัวออกมาทีละน้อย โลกสองใบที่แตกต่างกันสุดขั้วกำลังจะชนกัน และแรงปะทะครั้งนั้นเตรียมจะแผดเผาหัวใจของทั้งสองคนให้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ในความมืดมิดของค่ำคืนนั้น ครามกำหมัดแน่นอยู่ภายในห้องพักของตน ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องไปยังภาพถ่ายใบเล็กของนิรสาที่เธอแอบทิ้งไว้ให้ เขาไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น และไม่รู้เลยว่าการพบกันครั้งต่อไปของเขากับเธอ จะไม่ได้เต็มไปด้วยความโหยหาอีกต่อไป... แต่มันจะเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้กลายเป็นจุล