ตอนที่ 24 ความจริงกระชากใจ

แสงสลัวยามสายลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์หรู ร่างระหงของนิรสาค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนล้าและเจ็บระบมไปทั่วทั้งร่าง ความทรงจำอันเลือนรางจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงสร้างความหวาดผวาให้หัวใจเธอกระตุกวูบ เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก ทว่าความเงียบงันที่ไร้เงาของมัจจุราชหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ

บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ริมกระจกใส ครามินทร์ ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มทอดสายตาลงมองเอกสารกองโตในมือ แสงแดดที่ส่องกระทบเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เคร่งขรึมและเต็มไปด้วยร่องรอยของความสับสนระคนคลุ้มคลั่ง สันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง

เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงทำให้นัยน์ตาสคมกริบสีดำสนิทตวัดกลับมามองทันที แววตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันเกรี้ยวกราดหรือเปี่ยมด้วยประกายเพลิงแค้นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันกลับลึกล้ำ วาวโรจน์ และเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อนจนนิรสาอ่านไม่ออก

ครามก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากมุมห้อง ฝีเท้าหนักแน่นทว่าไร้ซึ่งเสียงกระทบ ร่างสูงใหญ่หยุดยืนประชิดตัวเธอที่กำลังนั่งกอดผ้าห่มปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าอยู่บนขอบเตียง มือหนายื่นเอกสารปึกหนึ่งลงบนตักของเธออย่างช้าๆ

นิรสาก้มมองเอกสารแผ่นบนสุดด้วยหัวใจที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันคือบันทึกประวัติการแพทย์ ใบรับรองเกิด และผลตรวจดีเอ็นเอลับที่ระบุสถานะความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างเด็กชายตัวน้อยกับตัวเขาอย่างชัดเจนไม่มีผิดเพี้ยน!

ความลับที่เธอเอาชีวิตและศักดิ์ศรีเข้าแลกเพื่อปกปิดมาตลอดหลายปี พังทลายลงต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้

"ทำไม..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาสคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา "ทำไมเธอถึงต้องปิดบังฉัน ทำไมถึงยอมก้มหน้ารับความเกลียดชังและปล่อยให้ฉันย่ำยีเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ทั้งที่เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันเอง นิรสา!"

คำพูดนั้นกระชากหัวใจของนิรสาให้ขาดวิ่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักพรูอาบสองแก้มในทันที ความอัดอั้นตันใจที่เก็บงำมานานหลายปีพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้

"จะให้ฉันบอกคุณยังไง..." นิรสาเค้นเสียงตอบกลับด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "ในวันที่คุณถูกใส่ร้ายและถูกลากตัวเข้าคุก พ่อของฉันขู่จะฆ่าคุณให้ตายคากรงขัง ถ้าฉันไม่ยอมเลิกราและแต่งงานกับคนอื่น! และยิ่งไปกว่านั้น... ฉันตั้งท้องลูกของคุณในวันที่คุณไม่มีใคร ฉันต้องปกป้องลูกจากอำนาจมืดของพ่อและเมฆา และจากความแค้นบ้าคลั่งของคุณเอง! คุณคิดว่าฉันอยากเจอเรื่องแบบนี้เหรอ... คุณคิดว่าฉันไม่เจ็บปวดหรือไง!"

สิ้นคำสารภาพนั้น ครามยืนนิ่งค้างราวกถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ร่างสูงใหญ่สะท้านเฮือก ความโกรธแค้นที่เคยสุมอกมานานนับปีมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดบาปและความเจ็บปวดที่แทรกซึมเข้าสู่ขั้วหัวใจอย่างรุนแรง

ผู้หญิงที่เขากล่าวหาว่าใจดำและเห็นแก่เงิน แท้จริงแล้วแบกรับความลับและยอมตกเป็นจำเลยของความโหดร้าย เพื่อปกป้องทั้งชีวิตของเขาและสายเลือดของพวกเขาไว้ด้วยลำแข้งเพียงข้างเดียว

มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาแผ่วเบา ความรู้สึกทั้งรักทั้งโหยหา และความเสียใจหลอมรวมกันจนแน่นหน้าอก ครามดึงร่างระหงเข้ามาโอบกอดไว้แน่นแนบอก กอดที่ไม่ได้เต็มไปด้วยเพลิงสวาทหรือการลงทัณฑ์ แต่เป็นอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความอบอุ่นที่ขาดหายไปนาน

"ฉันขอโทษ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังซ้ำๆ อยู่ข้างใบหูของเธอ ท่ามกลางความจริงที่กระชากใจและเปลี่ยนทิศทางของเกมแก้แค้นไปตลอดกาล