ตอนที่ 41 ใบหย่าเลือด

กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณห้องใต้ดินนิรภัย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเปลือยสาดส่องลงบนร่างของเมฆาที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ สภาพของอดีตคุณหนูไฮโซตระกูลดังยับเยินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ใบหน้าบวมปูดจนแทบจำไม่ได้ ดวงตาข้างหนึ่งปิดสนิทเนื่องจากรอยฟกช้ำดำเขียว และทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงครางหอบสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากซี่โครงที่หักร้าวก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แตกยับ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า เมฆาพยายามปรือตาขึ้นมองผ่านความมืดสลัว ร่างสูงสง่าของครามินทร์ยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาสคมกริบที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความปราณีหรือความเห็นอกเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น

ข้างกายของมัจจุราชหนุ่ม บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมกับวางแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตรงหน้าเมฆา พร้อมด้วยปากกาหมึกซึมด้ามหรู

"เซ็นซะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันจนคนฟังรู้สึกราวกับมีหินผาทับอยู่บนอก "ใบหย่า... ระหว่างแกกับนิรสา"

เมฆาแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเจ็บปวดและสมเพชตัวเอง ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำให้เขายังคงดื้อรั้น "หึ... แกคิดว่าฉันจะยอมเซ็นให้ง่ายๆ งั้นเหรอ... ครามินทร์?" เมฆาเค้นเสียงแหบพร่าลอดไรฟัน "ต่อให้ฉันตาย... ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยให้มันสมหวัง... นังนิรสามันเป็นเมียฉัน... ทะเบียนสมรสยังอยู่คา..."

กรอบ!

เสียงรองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนหลังมือข้างที่ใช้ถือปากกาของเมฆาอย่างแรง น้ำหนักที่กดลงไปทำให้กระดูกมือส่งเสียงลั่นท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังก้องห้องใต้ดิน เมฆาดิ้นพล่านด้วยความทรมาน ทว่าครามไม่ได้ขยับเท้าออกแต่อย่างใด นัยน์ตาสคมกริบยิ่งวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม

"แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรทั้งนั้น, เมฆา" ครามโน้มตัวลงต่ำ กระซิบเสียงเยือกเย็นชิดใบหูของเหยื่อผู้หมดหนทางสู้ "ชีวิตของแกตอนนี้... แม้แต่วินาทีเดียวก็อยู่ภายใต้ลมหายใจที่ฉันเมตตาประทานให้ ถ้าแกยังดื้อด้านไม่ยอมเซ็น ฉันจะไม่แค่ทำให้แกพิการ... แต่ฉันจะส่งแกไปนอนตายในคุกมืดที่ไม่มีใครรู้จักชื่อแกไปตลอดกาล และครอบครัวของแกที่พินาศไปแล้ว ก็จะไม่มีใครได้ถูกจารึกชื่อไว้อีกเลย!"

คำขู่ที่เต็มไปด้วยอำนาจและจิตสังหารแทรกซึมเข้าสู่ขั้วหัวใจของเมฆา ความหวาดกลัวตายเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น เขาตระหนักได้แล้วว่าตัวเองเป็นเพียงเศษสวะในกำมือของมัจจุราชผู้นี้ ที่ต่อให้ดื้อรั้นไปก็มีแต่ความตายที่รออยู่เบื้องหน้า

"ฉัน... ฉันเซ็น..." เมฆาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและหวาดผวา

ครามผ่อนแรงที่เท้าออก บอดี้การ์ดรีบดึงมือที่บวมช้ำของเมฆาขึ้นมา ยัดด้ามปากกาใส่นิ้วที่สั่นเทา เมฆาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นด้วยความยากลำบาก ลายเซ็นที่เคยตวัดด้วยความมั่นใจและอำนาจ บัดนี้กล เป็นเพียงรอยเส้นหวาดระแวงและสั่นไหวที่ถูกจารึกด้วยคราบเลือดและหยาดน้ำตา

เมื่อลายเซ็นปรากฏครบถ้วนสมบูรณ์ บอดี้การ์ดรีบหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาตรวจสอบทันทีแล้วพยักหน้ารับ ครามก้มมองผลงานตรงหน้าด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มเยือกเย็น

"ดีมาก..." ครามเอ่ยเสียงเรียบ "หมดธุระของแกแล้ว... พาตัวมันไปขังไว้ในห้องมืด รอวันส่งตัวให้ศาลพิพากษาตามกฎหมายให้สาสมกับความชั่วที่มันทำ"

สิ้นคำสั่ง ร่างท้วมที่สะบักสะบอมและหมดสภาพของเมฆาก็ถูกบอดี้การ์ดสองนายลากถูไปตามพื้นห้องใต้ดิน เสียงครวญครางด้วยความสิ้นหวังค่อยๆ เงียบหายไปตามความมืดมิดของทางเดิน

ในเวลาเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด นิรสานั่งรอคอยด้วยความกระวนกระวายใจ แม้เธอจะรู้ว่าครามไปจัดการเรื่องอะไร แต่วินาทีที่ประตูห้องเปิดออกและร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาพร้อมกับแผ่นกระดาษในมือ หัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัวด้วยความลุ้นระทึก

ครามเดินตรงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ แววตาดุดันที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด เขาคลี่แผ่นกระดาษแผ่นนั้นออกให้เธอดำรงอยู่เบื้องหน้า ใบหย่าที่ถูกเซ็นชื่ออย่างถูกต้องตามกฎหมาย ปราศจากพันธะใดๆ ที่จะผูกมัดเธอกับตระกูลบูรพาหรือผู้ชายสารเลวคนนั้นอีกต่อไป

นิรสาเบิกตากว้าง หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและโล่งอกไหลพรูลงมาอาบสองแก้ม ความรู้สึกราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ทับถมในอกมานานนับปีได้ถูกสลายหายไปจนหมดสิ้น เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ก่อนจะโผเข้าสวมกอดร่างแกร่งของครามไว้แน่นด้วยความรักและความซาบซึ้งใจ

"จบแล้ว... นิรสา" ครามกระซิบชิดขมับของเธอ มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างแผ่วเบา "ไม่มีใครหน้าไหนมาผูกมัดเธอได้อีกแล้ว เธอเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์แบบ... และเป็นของฉันคนเดียวตลอดไป"

อ้อมกอดที่อบอุ่นและคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นในค่ำคืนนี้ คือบทพิสูจน์ว่าผ่านพ้นผ่านมรสุมอันโหดร้าย ท่ามกลางซากปรักหักพังของศัตรู รอยแผลในอดีตได้ถูกชำระล้างด้วยหยาดน้ำตาและคราบเลือด จนเหลือไว้เพียงอนาคตที่พวกเขาทั้งสามคนพ่อแม่ลูกจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุข ไร้ซึ่งโซ่ตรวนแห่งความเจ็บปวด มีเพียงความรักและความผูกพันที่ไม่มีวันพรากจากกันชั่วนิรันดร์