ตอนที่ 44 น้ำตาของแม่

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความร่มรื่น ทว่าภายในห้องรับแขกกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงันที่น่าอึดอัด ร่างของหญิงสูงวัยผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้าของนิรสา นั่งก้มหน้าซบมือลงกับตัก ไหล่บางสั่นสะท้านไหวตามแรงสะอื้นไห้ที่ถูกพยายามกลั้นไว้

นับตั้งแต่ตระกูลสิงขรและตระกูลบูรพาล่มสลายลงอย่างราบคาบ โลกที่เคยค้ำจุนความมั่นคงและหน้าตาทางสังคมของครอบครัวเธอก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน ทรัพย์สินที่เคยมีถูกอายัด ตระกูลฝั่งสามีใหม่และบรรดาญาติห่างๆ ต่างพากันตีตัวออกห่าง ปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายและความอับอายขายหน้าตามลำพัง ความโลภและความเห็นแก่ตัวในอดีตที่เคยบังคับให้นิรสาต้องแต่งงานกับเมฆาเพื่อผลประโยชน์ บัดนี้ได้ย้อนกลับมาลงทัณฑ์หัวใจคนเป็นแม่ให้เจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าใคร

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า นิรสา ยืนมองมารดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวดจากอดีต ความโกรธเคืองที่ยังหลงเหลือ และความเห็นใจที่เห็นสภาพหญิงผู้ให้กำเนิดต้องตกอับไร้ที่พึ่ง

"คุณแม่..." นิรสาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ร่างบางนั่งลงคุกเข่าตรงหน้ามารดา มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสแขนที่สั่นเทาอย่างแผ่วเบา

ผู้เป็นแม่เงยหน้าขึ้น ดวงตาฝ้าฟางแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยับย่นแห่งความสำนึกผิด เมื่อได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาของลูกสาวที่ตนเคยทำร้ายจิตใจและผลักไสไปตกนรกทั้งเป็น เขื่อนแห่งความอดกลั้นก็พังทลายลง

"นิรสา... ลูกแม่..." มารดาโผเข้าสวมกอดร่างบางแน่น ปล่อยโฮออกมาสุดเสียงราวกับเด็กหลงทาง "แม่ขอโทษ... แม่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา! แม่มันเห็นแก่ตัว... แม่มันตาบอดที่เอาอนาคตของลูกไปแลกกับเงินตราและหน้าตาทางสังคม จนเกือบทำลายชีวิตลูกและหลานไปหมด... ยกโทษให้แม่ด้วยนะลูก..."

เสียงสะอื้นไห้พรั่งพรูคำสารภาพผิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทุกคำพูดคือรอยแผลที่เธอเป็นคนสร้างขึ้น และบัดนี้เธอกำลังก้มหน้ารับผลกรรมนั้นอย่างสาสม นิรสาซบหน้าลงกับไหล่ของแม่ หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นที่เก็บงำมานานหลายปีไหลรินออกมาผสมผสานกัน ความโกรธเกรี้ยวที่มีมาตลอดถูกชำระล้างด้วยคำขอโทษและความจริงใจในวินาทีนี้

ในมุมหนึ่งของห้อง ครามินทร์ยืนกอดอกมองภาพความสัมพันธ์ที่กำลังได้รับการเยียวยานั้นด้วยแววตาสคมกริบที่สงบนิ่ง แม้ในอดีตเขาจะเคียดแค้นทุกคนในครอบครัวนี้ที่ร่วมกันเหยียบย่ำเขา แต่เมื่อศัตรูทั้งหมดพินาศย่อยยับ และแม่ยายของเขาก้มหัวสำนึกผิดอย่างแท้จริง ความอาฆาตมาดร้ายก็มลายหายไป เหลือเพียงพื้นที่สำหรับการเริ่มต้นใหม่

เมื่ออารมณ์เริ่มสงบลง มารดาก็ผายมือออกจากอ้อมกอด ปาดน้ำตาบนใบหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่กว่าที่เคยเป็นมา

"แม่ตัดสินใจแล้ว... นิรสา" ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่มั่นคง "แม่จะไม่ขออยู่ที่นี่เพื่อเป็นภาระหรือคอยตอกย้ำอดีตอันเลวร้ายอีกแล้ว... แม่จะขายบ้านหลังเล็กที่เหลืออยู่ เอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด ไปบวชชีปฏิบัติธรรมและใช้ชีวิตสงบๆ ในบั้นปลายชีวิต... เพื่อไถ่บาปในสิ่งที่แม่เคยทำกับลูก"

นิรสาตกใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจและเคารพการตัดสินใจ "ค่ะแม่... ขอให้แม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"

ครามเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ของภรรยา ก่อนจะหันไปเอ่ยกับแม่ยายด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ให้เกียรติ "ถ้าคุณแม่ต้องการเริ่มต้นใหม่ ผมจะจัดการเรื่องที่พักและความเป็นอยู่ทางโน้นให้เรียบร้อยเองครับ... ถือเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของครอบครัวเราอย่างแท้จริง"

การร่ำลาในวันนั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดและการอโหสิกรรม มารดาของนิรสาเลือกเดินออกจากวังวนแห่งความโลภเพื่อไปหาความสงบที่แท้จริง ทิ้งไว้เพียงอดีตที่ถูกฝังกลบ และปูทางให้อนาคตของนิรสา ครามินทร์ และลูกชายตัวน้อย ได้ก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางแห่งความสุขที่ปราศจากเงาความเจ็บปวดตลอดกาล