ตอนที่ 40 มัจจุราชทวงคืน

แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเปลือยส่องกระทบเศษฝุ่นที่ลอยเคลุ้งอยู่ภายในห้องใต้ดินอับชื้น บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของเมฆาที่พ่ายแพ้จนมุมและถูกลากตัวมายังสถานที่แห่งนี้หลังจากเหตุการณ์จับตัวประกัน เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลฟกช้ำและคราบเลือดกรัง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อเงาร่างสูงสง่าของครามินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า

ดวงตาสคมกริบสีดำสนิทของครามลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความอำมหิตและจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายปี ไม่มีคำพูดพร่ำเพ้อหรือการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาจากการที่เมฆากล้าอาจหาญแตะต้องภรรยาและขู่ฆ่าลูกชายสายเลือดเดียวของเขา ระเบิดออกเป็นพายุหมัดที่พร้อมจะบดขยี้เป้าหมายให้แหลกคามือ

ครามพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือแกร่งกระชากคอเสื้อของเมฆาขึ้นมาก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่โหนกแก้มเต็มแรง

ปัก!

เสียงเนื้อกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ฟันกรามของเมฆาร่วงหล่นปนกับเลือดสดๆ ที่ทะลักออกจากปากทันที ร่างท้วมเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสมเพช ทว่าครามไม่ได้ปล่อยให้เขาได้พักหายใจ ร่างสูงใหญ่ตามไปกระชากตัวขึ้นมาแล้วกระหน่ำหมัดซัดเข้าใส่ไม่ยั้ง ทั้งหมัด ทั้งศอก และลูกเตะที่ระบายความเดือดดาลลงบนร่างของอดีตคุณหนูตระกูลดังจนแทบปางตาย

"แกมันสวะ... สวะที่บังอาจกล้าแตะต้องครอบครัวของฉัน!" ครามคำรามต่ำลั่นห้อง น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดั่งมัจจุราชผู้ไร้ความปราณี

เมฆาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมาน ร่างกายบอบช้ำจนแทบขยับเขยื้อนไม่ได้ สติสัมปชัญญะเลือนรางท่ามกลางความมืดมิดและความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ เมื่อระบายความแค้นจนเป็นที่พอใจ ครามก็สะบัดมือทิ้งร่างที่สะบักสะบอมราวกับเศษสวะลงบนพื้นอย่างไร้ค่า

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องนอนกว้างอันปลอดภัยของเพนต์เฮาส์หรู นิรสานิ่งสงบลงหลังจากผ่านพ้นคืนอันน่าสะพรึงกลัว ลูกชายตัวน้อยนอนหลับปุย์อยู่ในอ้อมกอดของแม่ ประตูห้องเปิดออกเบื้องช้าพร้อมกับร่างของครามที่เดินกลับเข้ามา ร่างกายสูงใหญ่ยังมีคราบเลือดจางๆ ติดอยู่ แต่แววตาดุดันนั้นกลับอ่อนโยนลงทันทีเมื่อก้าวเข้ามาพบภรรยา

นิรสารีบวางมือลงบนแผงอกแกร่งที่ยังคงกระชั้นชิด เธอมองหน้าเขาด้วยความห่วงหาและหวาดหวั่นระคนโล่งใจ ก่อนที่ความตึงเครียดทั้งหมดจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความอบอุ่นและแรงปรารถนาอันลึกล้ำที่ต้องการจะยืนยันว่าพวกเขายังคงอยู่เคียงข้างกัน

ครามโน้มตัวลงประกบเรียวปากอิ่มของเธอทันที รสจูบที่เปื้อนคราบความดุเดือดภายนอกกลับกลายเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้ง นิรสาเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ ปล่อยให้ร่างสูงใหญ่โอบกอดและพันธนาการเธอไว้ด้วยบทเพลงสวาทอันร้อนระอุเพื่อลบเลือนความหวาดกลัวทั้งหมดให้มลายหายไป

เปลวเพลิงแห่งเสน่หาแผดเผาความมืดมิดในค่ำคืนนี้ให้หลอมรวมวิญญาณของทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ บนซากปรักหักพังของศัตรู คือรากฐานแห่งความรักที่ไม่มีวันสั่นคลอนได้อีกตลอดกาล