ตอนที่ 27 รอยร้าวในใจแม่

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้ากระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลสิงขรที่บัดนี้เงียบเหงาและไร้ซึ่งความคึกคักเหมือนในอดีต บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยความอ้างว้างและกลิ่นอายของความพินาศที่ใกล้เข้ามาทุกที ร่างท้วมของคุณหญิงพรรณราย มารดาบังเกิดเกล้าของนิรสา นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องรับแขก ใบหน้าที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีปรากฏรอยย่นและหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้มอย่างเงียบเชียบ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่อาณาจักรธุรกิจของสามีอย่างเจ้าสัวสิงขรพังทลายลง และความจริงอันเน่าเฟะเบื้องหลังคดีความในอดีตถูกเปิดเผย คุณหญิงพรรณรายก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่เธอและสามีเป็นคนร่วมมือกันสร้างขึ้นมา มือที่เคยสวมแหวนเพชรราคาแพงสั่นเทาขณะกุมภาพถ่ายครอบครัวในอดีต ภาพที่นิรสายังเป็นเด็กหญิงรอยยิ้มสดใส ภาพที่ครอบครัวยังคงอบอุ่น ก่อนที่ความโลภ อำนาจ และหน้าตาทางสังคมจะเข้าครอบงำจนทำลายชีวิตของลูกสาวตัวเองและชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง

ความสำนึกผิดกัดกินหัวใจของผู้เป็นแม่มาตลอดหลายคืน เธอนึกถึงแววตาดุดันแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของครามินทร์ และยิ่งเจ็บปวดหนักขึ้นเมื่อนึกถึงรอยน้ำตาและเสียงสะอื้นของนิรสาในวันที่ถูกบังคับให้หักหลังคนรัก ลูกสาวของเธอต้องทนแบกรับความลับเรื่องลูกและรับบทลงทัณฑ์อันโหดร้ายโดยลำพัง ก็เพราะความใจร้ายและอำนาจมืดที่เธอและสามีเป็นคนยัดเยียดให้

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาใกล้ ทำให้คุณหญิงพรรณรายสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่น ร่างระหงของนิรสาในชุดสุภาพเรียบร้อยยืนอยู่เบื้องหน้า เธอแอบหลบหนีจากเพนต์เฮาส์ของครามมาในช่วงบ่ายเพื่อมาดูอาการของแม่และสะสางเรื่องราวบางอย่าง แม้ครามจะกักขังเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความรักและความปลอดภัย แต่หัวใจของคนเป็นแม่และลูกก็ยังคงผูกพันกันไม่เสื่อมคลาย

"แม่คะ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา ร่องรอยความโกรธเคืองในอดีตถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้า

คุณหญิงพรรณรายโผเข้าโอบกอดร่างของลูกสาวทันที น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาย "นิสา... ลูกแม่ แม่ขอโทษ... แม่ขอโทษสำหรับทุกอย่าง!" เสียงสะอื้นไห้ปะปนกับคำสารภาพผิดดังระงม "แม่มันเห็นแก่ตัว... แม่เห็นแก่หน้าตาและชื่อเสียงของตระกูล จนทำลายชีวิตของลูกกับคราม... แม่ขอโทษจริงๆ ลูก!"

นิรสายืนนิ่งให้แม่สวมกอด หยาดน้ำตาซึมไหลออกมาขอบตา แม้ในใจจะยังมีแผลเป็นจากอดีต แต่ความสำนึกผิดที่หลุดออกมาจากปากของผู้เป็นแม่ ก็ทำให้ความเกลียดชังในใจพังทลายลง เธอยกมือขึ้นลูบหลังปลอบโยนแม่ผู้หลงผิดในอดีต

"มันผ่านไปแล้วค่ะแม่..." นิรสาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ตอนนี้... ทุกคนกำลังจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในอดีต หรือภัยที่กำลังจะมาถึงจากฝั่งของพลเอกบูรพา แม่ต้องระวังตัวนะคะ"

รอยร้าวในใจแม่เริ่มประสานด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิด ทว่ารอยแผลนั้นกลับถูกทดแทนด้วยความหวาดกลัวต่ออนาคต เพราะสงครามระหว่างครามินทร์กับอิทธิพลมืดของตระกูลบูรพากำลังจะเปิดฉากขึ้น และไม่มีใครรู้เลยว่าครอบครัวของพวกเธอจะรอดพ้นจากเพลิงแค้นครั้งนี้ไปได้หรือไม่