LOGINแสงจันทร์นวลตาในยามค่ำคืนส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์เข้ามาภายในห้องนอนชุดเพนต์เฮาส์ส่วนตัวชั้นบนสุด อาณาจักรลับที่ถูกปิดตายและถูกเนรมิตให้กลายเป็นกรงทองแห่งความรักและความแค้น ร่างสูงสง่าของ ครามินทร์ยืนกอดอกนิ่งอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสคมกริบสีดำสนิทเต็มไปด้วยประกายแสงระอุที่ยากจะคาดเดา
แม้ความจริงเรื่องลูกชายและเรื่องราวในอดีตจะถูกคลี่คลายจนหมดสิ้นแล้ว ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจของครามถูกแปรเปลี่ยนเป็นความหวงแหนและปรารถนาอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าภายนอกคฤหาสน์หลังนี้ สงครามการเมืองและอิทธิพลมืดของพลเอกบูรพากับเมฆากกำลังคุกรุ่นและตามล่าพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อความปลอดภัยสูงสุดของนิรสาและลูกน้อย และเพื่อไม่ให้เธอหนีหายไปจากสายตาของเขาได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว ครามจึงตัดสินใจสร้าง "โซ่ตรวนเสน่หา" นี้ขึ้นมา ก๊อกๆ... เสียงเปิดประตูกระจกแผ่วเบาดังขึ้น ร่างระหงของนิรสาในชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าหวานซีดเซียวเล็กน้อยแต่แววตาคู่สวยกลับเจือความหวาดหวั่นเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาดั่งราชสีห์หิวกระหายกำลังรอตะครุบเหยื่อ "มองอะไรคะ..." นิรสาเอ่ยถามเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามถอยหลังหนีเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว "มองผู้หญิงที่ดื้อรั้นที่สุดในโลก..." ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังนิ่มกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่ง "รู้ไหมว่าตั้งแต่รู้ความจริง... ฉันอยากทำโทษเธอให้หนักแค่ไหน ที่กล้าซ่อนลูกและแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว" "คุณไม่มีสิทธิ์มาลงโทษฉันนะ คราม..." นิรสาสะบัดหน้าหนี พยายามขัดขืนเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวไล้ซอกซอกคอขาวเนียน "ปล่อยฉันนะ ลูกยังนอนอยู่ห้องข้างๆ ถ้าตื่นขึ้นมาเห็น..." "ลูกหลับไปนานแล้ว..." ครามกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเว้าวอนและแรงตัณหาที่พรั่งพรู "และห้องนี้... ถูกเก็บเสียงไว้เป็นอย่างดี ไม่มีใครได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น นอกจากเสียงร้องขอความเมตตาจากเธอ" สิ้นคำพูดนั้น มือแกร่งก็จัดการรั้งชุดนอนผ้าแพรบางเบาบนเรือนร่างของเธอจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ผิวเนียนนุ่มเปลือยเปล่าต่อหน้าสายตาร้อนระอุที่มองมาดั่งจะกลืนกิน นิรสาหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นทุบตีแผงอกกว้างเพื่อขัดขืน ทว่าแรงอารมณ์โหยหาและรักใคร่ที่อัดอั้นมานานนับปีทำให้ครามไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป ร่างสูงใหญ่เหวี่ยงเธอกระแทกเข้ากับเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่ ร่างบางจุกจนพูดไม่ออก ก่อนที่ครามจะตามมาทาบทับตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาสคมกริบสั่นระริกด้วยไฟสวาท "จำไว้... ว่านับจากวันนี้เป็นต้นไป เธอจะหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว นิรสา!" ครามคำรามต่ำลั่นห้อง ริมฝีปากหยักหนาพุ่งเข้าบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างดุดัน เร่าร้อน และหิวกระหาย รสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความรักที่หลอมรวมกับความเจ็บปวดในอดีต ขบเม้มจนเรียวปากอิ่มบวมเจ่อ นิรสาพยายามเบือนหน้าหนีและส่งเสียงอู้อี้ประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ เรียวขาเนียนและเรือนร่างอรชรก็ยิ่งถูกพันธนาการด้วยสัมผัสอันป่าเถื่อนมากขึ้นเท่านั้น "อ๊ะ!... คราม... เจ็บ... ฮึก..." นิรสาครวญครางปนสะอื้น เมื่อครามแทรกกายเข้าสู่ความนุ่มหยุ่นอย่างไร้ความปราณี แรงกระแทกอันดุดันโถมเข้าใส่อย่างไม่ยั้งมือจนร่างระหงสะท้านเฮือก ปึก! ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ผสมผสานกับเสียงครวญครางปนสะอื้นไห้ของหญิงสาวที่ดังระงมอย่างน่าเวทนา ครามระบายความหวงแหน ความรัก และความอัดอั้นทั้งหมดลงผ่านทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ร่างกายของเขาร้อนระอุราวกองไฟ ขณะที่ดวงตาสคมกริบจ้องมองใบหน้าอาบน้ำตาของเธอด้วยความรู้สึกที่ทั้งรัก ทั้งหลง และโหยหาจนแทบคลั่ง "ตับ! ตับ! ตับ!" จังหวะการกระแทกกระทั้นเร่งความเร็วขึ้นตามอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่าน ครามโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ขบกัดผิวเนื้อจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วเรือนร่าง มือหนาบีบเคล้นสะโพกอิ่มและทรวงอกนุ่มด้วยความรุนแรงและหื่นกระหาย รสชาติของความสุขสมและความเร่าร้อนหลอมรวมกันเป็นโซ่ตรวนเสน่หาที่ผูกมัดทั้งสองร่างไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา "ตับ! ตับ! ตับ!" "รักเธอนะ... นิรสา..." ครามกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและดุดัน ร่างกายยังคงโหมกระหน่ำกระแทกเข้าหาเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "ตับ! ตับ! ตับ!" บทเพลงสวาทอันเร่าร้อน ป่าเถื่อน และเต็มไปด้วยรอยจูบแห่งการครอบครองดำเนินต่อไปท่ามกลางคราบน้ำตาและเสียงครวญครางระงม ครามตักตวงความสุขและพันธนาการเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งทั้งสองร่วงหล่นสู่จุดสิ้นสุดของอารมณ์พร้อมๆ กัน ท่ามกลางค่ำคืนที่อบอวลไปด้วยความรักและเพลิงเสน่หาที่ไม่มีวันดับลงแสงจันทร์นวลตาสาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรู อาณาจักรส่วนตัวที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของศัตรู ความวุ่นวาย หรือบาดแผลจากอดีต เหลือเพียงความเงียบสงบยามดึกดื่นและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กชายตัวน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่ห้องข้างๆภายในห้องนอนกว้าง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับไอร้อนจากเรือนร่างของครามินทร์และนิรสา หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิต การสะสางบัญชีแค้น และการจากลาเพื่อเริ่มต้นใหม่กับมารดา ความรู้สึกอัดอั้นที่เคยถูกกักเก็บไว้ในใจร่วมกันตลอดหลายปีได้เปลี่ยนผ่านเป็นความโล่งใจและพลังรักอันล้นปรึกษาร่างสูงสง่าของครามก้าวเข้ามาจากระเบียงห้อง ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่เปิดเผยแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อสมส่วน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าภรรยาที่กำลังนั่งอยู่ริมขอบเตียงนอนนุ่ม นัยน์ตาสคมกริบสีดำสนิทพินิจมองเรือนร่างอรชรในชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางสีนวลตา แววตาคู่นั้นลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความรัก ความหวงแหน และความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ไม่เคยลดน้อยลงเลย"มองอะไรเหรอคะ คราม..." นิรสาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากและแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนของสามีคราม
แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความร่มรื่น ทว่าภายในห้องรับแขกกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงันที่น่าอึดอัด ร่างของหญิงสูงวัยผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้าของนิรสา นั่งก้มหน้าซบมือลงกับตัก ไหล่บางสั่นสะท้านไหวตามแรงสะอื้นไห้ที่ถูกพยายามกลั้นไว้นับตั้งแต่ตระกูลสิงขรและตระกูลบูรพาล่มสลายลงอย่างราบคาบ โลกที่เคยค้ำจุนความมั่นคงและหน้าตาทางสังคมของครอบครัวเธอก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน ทรัพย์สินที่เคยมีถูกอายัด ตระกูลฝั่งสามีใหม่และบรรดาญาติห่างๆ ต่างพากันตีตัวออกห่าง ปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายและความอับอายขายหน้าตามลำพัง ความโลภและความเห็นแก่ตัวในอดีตที่เคยบังคับให้นิรสาต้องแต่งงานกับเมฆาเพื่อผลประโยชน์ บัดนี้ได้ย้อนกลับมาลงทัณฑ์หัวใจคนเป็นแม่ให้เจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าใครเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า นิรสา ยืนมองมารดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวดจากอดีต ความโกรธเคืองที่ยังหลงเหลือ และความเห็นใจที่เห็นสภาพหญิงผู้ให้กำเนิดต้องตกอับไร้ที่พึ่ง"คุณแม่..." นิรสาเอ่ย
สายฝนปรอยๆ ยามเช้าสาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักขนาดเล็กคับแคบและอับชื้น กลิ่นอับของกระดาษเก่าและคราบฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบรรยากาศที่เงียบงัน บนเตียงนอนเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว ร่างที่เคยอ้วนท้วมและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามของเจ้าสัวสิงขร บัดนี้สักแต่เป็นเพียงชายชราหลังค่อม ผอมโซและไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าเหี่ยวย่นไร้การดูแลเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเครียดและความสิ้นหวังนับตั้งแต่ตระกูลสิงขรถูกขุดคุ้ยความผิดทางกฎหมายและโดนครามินทร์ใช้กลยุทธ์ทางธุรกิจบดขยี้จนล้มละลาย ทรัพย์สินเงินทอง บ้านหลังใหญ่โต รถหรูนับสิบคัน และบัญชีลับในต่างประเทศถูกศาลสั่งอายัดและยึดเข้าหลวงเพื่อชดใช้หนี้สินมหาศาล อดีตเจ้าสัวผู้ทรงอิทธิพลผู้เคยชี้เป็นชี้ตายใครต่อใครในวงการธุรกิจ ต้องระเหิดระเหินมาซุกหัวนอนอยู่ในห้องเช่าราคาถูกย่านชานเมืองอย่างไร้เกียรติเสียงก๊อกประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ประตูไม้เก่าๆ จะถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของเจ้าหนี้และเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์สินเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ"ตื่นได้แล้ว เจ้าสัวสิงขร..." เสียงห้วนกระด้างเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า "วันนี้ศาลมีคำสั่งเด็ดขาดเรื่องก
แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดดาวน์ไลท์ภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์หรูสาดส่องลงบนผืนพรมหนานุ่ม บรรยากาศยามดึกสงัดอบอวลไปด้วยความเงียบงันและความผ่อนคลายที่แตกต่างจากทุกค่ำคืนที่ผ่านมา สงครามอันยาวนาน การล้างแค้นที่ดุเดือด และพันธนาการแห่งอดีตที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกสะสางจนหมดสิ้นแล้ว บนโต๊ะข้างเตียง ใบหย่าสีขาวสะอาดที่ปราศจากชื่อของตระกูลบูรพาและร่องรอยพันธะใดๆ วางนิ่งสนิทเป็นเครื่องยืนยันถึงอิสรภาพที่สมบูรณ์แบบของนิรสาร่างสูงสง่าของครามินทร์ก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มเขากวาดสายตามองไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ที่ซึ่งนิรสาในชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มสีนวลดังกุหลาบแรกแย้มกำลังนั่งกอดเข่าเหม่อลอย ใบหน้าหวานที่ผ่านพ้นคราบน้ำตามาหมาดๆ บัดนี้เจือรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ ทว่าในนัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับระอุไปด้วยกระแสความรู้สึกที่ลึกซึ้งและโหยหาไม่แพ้กันครามก้าวเดินช้าๆ เข้าไปใกล้ ฝีเท้าไร้เสียงกระทบ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างเธอบนขอบเตียง มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสคมกริบสีดำสนิทพินิจมองหญิงสาวผู้เป็นทั้งดวงใจและแม่ของลูกด้
กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณห้องใต้ดินนิรภัย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเปลือยสาดส่องลงบนร่างของเมฆาที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ สภาพของอดีตคุณหนูไฮโซตระกูลดังยับเยินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ใบหน้าบวมปูดจนแทบจำไม่ได้ ดวงตาข้างหนึ่งปิดสนิทเนื่องจากรอยฟกช้ำดำเขียว และทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงครางหอบสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากซี่โครงที่หักร้าวก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แตกยับเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า เมฆาพยายามปรือตาขึ้นมองผ่านความมืดสลัว ร่างสูงสง่าของครามินทร์ยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาสคมกริบที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความปราณีหรือความเห็นอกเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้นข้างกายของมัจจุราชหนุ่ม บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมกับวางแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตรงหน้าเมฆา พร้อมด้วยปากกาหมึกซึมด้ามหรู"เซ็นซะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันจนคนฟังรู้สึกราวกับมีหินผาทับอยู่บนอก "ใบหย่า... ระหว่างแกกับนิรสา"เมฆาแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเจ็บปวดและสมเพชตัวเอง ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา สัญชาตญาณ
แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเปลือยส่องกระทบเศษฝุ่นที่ลอยเคลุ้งอยู่ภายในห้องใต้ดินอับชื้น บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของเมฆาที่พ่ายแพ้จนมุมและถูกลากตัวมายังสถานที่แห่งนี้หลังจากเหตุการณ์จับตัวประกัน เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลฟกช้ำและคราบเลือดกรัง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อเงาร่างสูงสง่าของครามินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าดวงตาสคมกริบสีดำสนิทของครามลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความอำมหิตและจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายปี ไม่มีคำพูดพร่ำเพ้อหรือการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาจากการที่เมฆากล้าอาจหาญแตะต้องภรรยาและขู่ฆ่าลูกชายสายเลือดเดียวของเขา ระเบิดออกเป็นพายุหมัดที่พร้อมจะบดขยี้เป้าหมายให้แหลกคามือครามพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือแกร่งกระชากคอเสื้อของเมฆาขึ้นมาก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่โหนกแก้มเต็มแรงปัก!เสียงเนื้อกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ฟันกรามของเมฆาร่วงหล่นปนกับเลือดสดๆ ที่ทะลักออกจากปากทันที ร่างท้วมเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสมเพช ทว่าครามไม่ได้ปล่อยให้เขาได้พักหายใจ ร่างสูงใหญ่ตามไปกระชากตัวขึ้นมาแล้วกระหน่ำหมัดซัด







